2 september 2025: ergens tussen Hamburg en Bergen

Vandaag hebben we onze eerste vaardag, dat wil zeggen een volledige dag op zee. Maar eerst nog wat zaken die we gisteren hebben meegemaakt.

We hadden ons geïnstalleerd bij de Garden Pool Bar, een open deel van het schip op de 16e verdieping, met een cocktail in de hand om de afvaart te bewonderen. Helaas bleek het zo druk op de Elbe te zijn dat we bijna anderhalf uur moesten wachten voordat we mochten vertrekken. Zo lang hielden we het daar niet uit, dus zijn we een hapje gaan eten, wederom in de Master Dining Room. Het was flink drukker dan vanmiddag, maar we hebben wel weer lekker gegeten. Tijdens het eten vertrok het schip. Het was inmiddels al donker maar we konden door een raam de verlichting van Hamburg zien. De eerste paar kilometers voerden we achteruit, wat niet goed was voor Leens oriëntatie op het schip. Eerst geloofde ze niet dat we achteruit aan het varen waren, maar toen onze ober het desgevraagd bevestigde, was er geen ontkenning meer mogelijk.

Later op de avond hebben we onze eerste show in het theater bezocht. Leen was bang dat ze niet wakker zou blijven tot 22:15, maar het is haar toch gelukt. Toen we binnenkwamen herkende Lisanne van het entertainment-team en verwelkomde ze ons in het Nederlands. Grappig dat het personeel zo goed is in het herkennen van nationaliteiten en gezichten. We hadden al snel de rij voor de mensen met lange benen gespot, waar ook ik comfortabel in kon zitten.

De show was iets minder comfortabel, de titel was ‘Guitar Revolution’ en het was een Italiaanse gitaarspeler met de naam Vincente die een aantal rocknummers speelde en zong. Gitaar ging hem wel ok af, alhoewel zijn gelaatsuitdrukkingen er uitzagen alsof hij veel pijn had. Wij kregen vooral pijn van zijn zingen, wat al vrij snel in een soort krijsen overging. Maar hij probeerde er samen met zijn virtuele band, die op de achtergrond geprojecteerd werd, wel wat van te maken en bij vlagen kreeg hij de zaal ook wel enthousiast.

Na de show hebben we ons bedje maar eens opgezocht. Al met al hadden we behoorlijk wat gelopen van voor naar achter en van beneden naar boven en vice versa op het schip. Het is lekker stil in onze kamer, weinig last van buren om ons heen en de airco is ook lekker stil. Toen we in ons bed lagen begonnen we wel iets van golfslag te voelen, waarschijnlijk omdat we van de Elbe de zee aan het opvaren waren. Beiden hebben we heerlijk geslapen.

Vandaag hebben we ons eerst ontbijt genuttigd. Omdat het een vaardag is, gaat er niemand van boord (duhh…) maar dat betekent dat het overal natuurlijk erg druk is. Zo ook in de ontbijtzaal. Je kunt ook voor het ontbijt kiezen voor een buffet of een a la carte variant waarbij je aan tafel bediend wordt. Gisteren waren we nog even door het buffet gewandeld, maar dat zag er toch wel heel erg druk uit. We moeten nog een beetje uitvinden wat de betere tijden zijn om te gaan eten. Bij het ontbijt kwamen we aan tafel bij twee Nederlanders terecht, die net als wij op hun eerste cruise waren. Zij had al lange tijd last van Parkinson en moest zich met een scootmobiel voortbewegen, maar dat ging eigenlijk allemaal prima op het schip.

Na het ontbijt heb ik m’n eerste (en vermoedelijk ook enige MSC-souveniertje gekocht in de vorm van een MSC-keycord. Je moet hier bij iedere poep en scheet je cruise-card laten zien en ook als je van of aan boord wilt moet je altijd je kaart meehebben en tonen. Leen had zo’n keycord voor haar telefoon waar de kaart aan past, maar ik moest hem steeds uit een broekzak opdiepen.

Om de calorieën een beetje te verwerken hebben we na het ontbijt besloten de gym met een bezoekje te vereren. Uiteraard ook vrij druk op een vaardag, maar ik had al snel een crosstrainer te pakken en Leen heeft zich een half uurtje uitgesloofd op een hardloopmachine. Helaas bleken de smoothies in de bar bij de gym niet in ons drankpakket te zitten, dus we hebben het vocht aangevuld met een watertje. Daarna heeft Leen nog een saunatje meegepikt terwijl ik een beetje heb gerelaxt op een zonnebedje in de buurt van het zwembad. Daarna tijd om het zweet af te spoelen en op weg te gaan naar een barretje en daarna…. het restaurant. Zo’n vaardag lijkt wel een beetje een aaneenschakeling te zijn van het bezoeken van barretjes en restaurants.

In het restaurant kwamen we terecht naast hetzelfde tafeltje waar wij gisteravond zaten, met dezelfde ober, die ons ook herkende. Op tafel staat een kaartje met de naam en de nationaliteit van zeg maar de ‘uber-ober’ van die wijk. Gisteren hadden we dat ook al gezien, maar toen dacht Leen dat de ober ‘Zimbabwe’ heette, maar zijn naam was Justice. Pas toen ze ‘s avonds zag dat Ajeeth uit India kwam viel het kwartje (of frankje) bij haar. Ajeeth maakte gisteren ook al een praatje, en vanmiddag vroegen wij hem hoe het met de werktijden zat. Hij is werkzaam bij ontbijt, lunch en diner en heeft geen vrije dagen, alleen af en toe vrije tijd. Waarschijnlijk dus tussen het diner en de lunch of zoiets. Elders, op één van de vele trappen waar we liepen, zagen we iemand die met een plumeau een zilverkleurige pilaar aan het poetsen was, met naast hem een man in een pak met een streep, iemand met een hogere rang, die met een zaklantaarn op die pilaar aan het schijnen was om te laten zien waar er nog meer gepoetst moest worden. En onze room attendant, Benjamin, hebben we inmiddels ook ontmoet. Hij stelde zich gisteren netjes voor, en vertelde dat als we wat nodig hadden, we hem konden vragen. Ik zag dat de zakdoekjeshouder leeg was, en toen we hem vanmorgen voor onze deur zagen rond scharrelen vroeg ik hem naar de tissues. Hij verontschuldigde zich op allerlei manieren, en vertelde dat MSC sinds drie jaar geen zakdoekjes meer verstrekt. No problem, ik heb zelf wel een paar pakjes zakdoekjes meegenomen, dus dat komt wel goed. Maar surprise, na de fitness kwam ik terug op de kamer, en lag er, naast de badslippers en de badjassen een doos met tissues. Dat vind ik dus echt supertof, op een schip met 4000 man….

Al met al valt het cruise-gebeuren ons tot nu toe zeker niet tegen. Leen had gisteren nog wat bedenkingen, maar dat was vooral vanwege het hoge ‘bling-bling-gehalte’ van de inrichting. Ik moet toegeven dat delen van het schip er inderdaad uitzien als het opgepimpte interieur van een sjieke woonwagen, maar mij stoort dat niet. Na de lunch kwamen we nog een stel Duitsers tegen waar we een tijdje mee hebben zitten kletsen. Zij waren inmiddels bezig aan hun 15e (!) cruise. Ze waren zelfs een keer van Brazilië naar Hamburg gevaren. Zij hadden deze reis ondermeer geboekt vanwege de Cruise Parade op de afsluitende avond.