9 september 2025: Stavanger – Preikestolen

Wat was het een heerlijke middag/avond. Genoten van het inparkeren en omhoog heisen van de tenders. De eerste kapitein had duidelijk weinig ervaring, want hij had een aantal pogingen nodig om onder de haken te manoeuvreren, die de tender uiteindelijk omhoog takelen. Je zal mij niet horen zeggen dat ik het vlotter zou kunnen. De andere bootjes gingen een stuk soepeler. We zullen maar zeggen oefent baart kunst. Op een bepaald moment kwam er een boot, die cruises door het fjord aanbiedt, recht op het schip af. Uiteindelijk bleken een aantal toeristen rechtstreeks aan boord te worden afgeleverd, wat een service. 

We hebben ons voorzien van een drankje, voor mij was het maar liefst mijn derde cocktail van de dag, geplaceerd op het balkon en genoten van het uitzicht. We verbazen ons over het feit dat er toch best veel mensen het fijn vinden om erg afgelegen te wonen. Het lijkt me prachtig voor een aantal dagen, maar de luxe van een supermarkt in het dorp, zou ik niet kunnen missen. Als je hier een huis koopt, moet je ook heel goed nadenken over wanneer de zon achter de bergen verdwijnt. Bij ons is het simpel een tuin op het zuiden/westen en de ligging is perfect. Hier verdwijnt de zon zo snel achter de bergen dat je al heel snel in je tuin op het zuiden geen zon meer hebt. 

Inmiddels ben ik er wel over uit dat een cruise in Noorwegen een ideale manier van reizen is. Wouter had dit al veel langer bedacht, maar ik had wat meer tijd nodig om overtuigd te zijn van het idee. Als we met de auto van Vik i Sogn naar Stavanger zouden rijden, zouden we er maar liefst 8 uur over doen, nu kunnen we onder het genot van een drankje genieten van het uitzicht en worden we morgenochtend wakker in Stavanger. We hebben net de tickets gekregen voor de excursie: we moeten om 7:15 verzamelen in het theater, dat wordt vroeg opstaan. 

Nog even een opmerking over het cruisepubliek. Eén van de eerste dagen was mijn oog al gevallen op een hoogblonde vrouw, in België zouden we het een pretmajoret heten. Vandaag kwam ze samen met haar man net voor ons uit de tender gestapt met haar Gucci zonnebril en Prada gympen aan. Aangezien we al tig keer op de boot zijn binnengekomen, is het inmiddels voor iedereen duidelijk dat je je zonnebril en pet moet afzetten om door de security te komen. Helaas voor mevrouw was het nog steeds niet duidelijk en probeerde ze met zonnebril op door de security te lopen. Vanavond was de dress-code wit. Grappig om te zien dat heel veel mensen hun best doen om iets wits aan te trekken, behalve onze pretmajoret die dacht dat de dress-code glitter was. Mijn witte T-shirt bleef helaas niet heel erg lang wit, want ik schoot tijdens het eten van de mosselen uit en de saus ging over mijn shirt. Gelukkig was het geen rode saus. 

Toen we net terugliepen uit het restaurant, waar we weer heerlijk gegeten hebben op ons favoriete plekje in de Annex, zagen we een man de onderkant van een trap in de hal met een doekje poetsen en een andere was hem aan het filmen. Toen wij nogal verbaasd keken, moest hij lachen en gaf aan dat dit gold als bewijsmateriaal voor zijn baas. 

Vannacht hebben we beiden goed geslapen, dus we waren klaar voor de wandeling naar de Preikestolen, helaas het mooie weer was op en we werden getrakteerd op regen, vééééél regen. Gelukkig waren wij erop voorbereid, dat kan je niet van alle wandelaars zeggen. We hebben alle klederdrachten voorbij zien komen: korte broek, T-shirt, maar ook een jongetje op zijn voetbalschoenen aan het begin van de wandeling (we vragen ons af die het heeft gehaald), plastic zakken om schoenen waterdicht te houden (waarschijnlijk blijven je voeten droog, maar is de grip volledig weg, iets wat met natte ondergrond toch wel prettig was). Het was een klein uurtje rijden naar de parkeerplaats. Om er te komen reden we door een tunnel van 14 km lang en 213 meter onder zeeniveau. Inmiddels worden er meer tunnels gebouwd in Noorwegen, om ervoor te zorgen dat afstanden wat vlotter kunnen worden afgelegd. We hadden twee gidsen aan boord, nl een Franse en Engelse en zij vertelden wat wetenswaardigheden over Noorwegen, nl. te snel rijden wordt hier behoorlijk afgestraft door extreem hoge boetes, elektrische auto’s zijn een tijd fors gesubsidieerd, nl ze hoefden geen parkeergeld en wegenbelasting te betalen. We begonnen om 8:20 aan de wandeling, waardoor het nog erg rustig was. De weersvoorspelling zorgde er waarschijnlijk ook voor dat het niet druk was. Tijdens de wandeling hebben we nog een aantal voordelen van lopen in de regen bedacht, nl. er is meer zuurstof in de lucht; we voelden ons als echte Noren, vier weertypes op één dag ervaren; de instagrammers en influencers kwamen we niet tegen; Wouter had geen last van zijn hoogtevrees omdat het zicht heel vaak erg beperkt was door de laaghangende wolken en last but not least veel minder stops om foto’s te maken. We vonden beiden de wandeling van een kleine 9km en bijna 500 meter hoogtestijging heel erg goed te doen, een klimmetje, uitrusten op een plateau en dan weer een klimmetje. Ze hebben Nepalese sherpa’s naar hier gehaald om het pad aan te leggen. Afgelopen week hebben we pittigere wandelingen gedaan. Onderweg kwamen we nog een aantal Nederlandse stellen, bij eentje vingen we nog een echtelijke ruzie op. De vrouw vond dat de man te snel liep, waarop de man heel flatteus reageerde: “Ik liep al dodelijk traag”. Het uitzicht bovenaan op het fjord was prachtig, ondanks de wolken waar gelukkig af en toe de zon probeerde doorheen te piepen. Op de top kwamen we Lysanne met haar vriendje van het animatieteam nog tegen, die een hele fotosessie hielden. Wouter heeft ook nog een foto van hen genomen met zijn toestel. Als grap zei Wouter nog dat hij wel bereid was om ze te verkopen, zoals de fotografen van de boot.  Inmiddels heeft Wouter de foto’s bewerkt, dus nu moeten we hen nog een keer tegen het lijf lopen. 

Na een half uurtje zijn we begonnen aan de terugweg, want we begonnen het toch een beetje fris te krijgen en in één keer trok het hele fjord dicht met wolken. We kwamen nog een hele schoolbus Noorse tieners tegen, blijkbaar is Swix hier hét kledingmerk. Als je een echte held bent, dan deed je de hike in je naveltruitje van Swix en klaagde je niet dat je kou had en nat was. De meesten waren wel goed gekleed: bergschoenen, regenbroek en regenjas. Wij waren rond 12:00 terug en hebben ons getrakteerd op een warme chocolademelk met een heerlijk koekje die we hadden meegenomen vanaf het schip. Om 13:15 moesten we ons melden bij de bus, helaas hebben we nog een half uur gewacht op vier Chinezen vooraleer we konden vertrekken. Op zich niet verwonderlijk dat ze er lang hebben over gedaan, want ze waren niet helemaal voorbereid op de wandeling en de weercondities: één van de vrouwen had haar zonnehoedje van stro op, helaas fungeerde deze niet als regenhoedje, ze sleepten allemaal iets teveel kilo’s mee en hun regenkleding waren de uitgedeelde poncho’s van MSC. Ze hadden zich wel in het zweet gewerkt, want de lucht was niet te harden. 

Op de terugweg kregen we nog een korte citytour door Stavanger, de vierde grootste stad van Noorwegen. Het is ooit groot geworden door vangst van haring, maar toen de haringen niet meer in deze wateren zwommen, hebben ze zich gericht op het inblikken van vis. Dit was in de tijd van de oorlog, dus er was veel vraag naar en de stad floreerde als nooit van te voren. Inmiddels richten ze zich op olie- en gaswinning. We hebben bij aankomst nog een klein rondje door de stad gelopen. Een bezoekje aan Øvre Holmegate, een straatje waar alle huizen in een kleurtje zijn geschilderd. Een kapper wilde de omzet in de straat vergroten en heeft aan het stadsbestuur gevraagd of iedereen in de straat zijn huis een likje verf mocht geven. Er was niet direct een akkoord, maar het is gelukt, met als gevolg dat het nu vol loopt met toeristen met de camera in de aanslag. Het schip ligt tegenover de oudste wijk van Stavanger, nl de Gamle. De buurt staat bekend om de goed bewaarde houten huizen, die in het wit geschilderd zijn en de voordeuren een vrolijk kleurtje hebben. Het lijkt me niet zo fijn om daar te wonen, omdat er elke dag een ander cruiseschip voor je deur aanmeert. We vonden het leuk om een rondje te lopen, maar inmiddels vinden we de houten huisjes minder speciaal dan in het begin. 

Om 17:00 varen we naar Oslo, waar we de laatste anderhalve dag van onze reis door Noorwegen doorbrengen. We hebben ons in een bar geïnstalleerd onder het genot van een margherita en een bakje chips. Vanavond gegeten op ons vaste stekje en vooral het toetje: tiramisu en baklava was het lekkerste. Erna nog een staartje van de show van Christopher Watkins meegenomen, deze keer een klassiek viool/piano concert. Vanavond vroeg in bed, want we zijn beiden behoorlijk afgepeigerd.