21-02-2026: Mount Nimba

Tot nu toe heb ik mij er succesvol onderuit weten te werken, maar vandaag heb ik ‘schrijf-corvee’. Mount Nimba Lodge is op een schitterende plek gebouwd en helemaal geschikt om een paar dagen te relaxen. Alhoewel, relaxen… Op Leens planning staat kajakken op Blue Lake (ochtend), Historical Tour (een walking tour van twee uur waarin we meer te weten komen over de geschiedenis van deze plek, in de middag) en dan als afsluiter de Batcave Sunset Tour (rond zonsondergang). We zullen zien of ook ik aan alle activiteiten ga meedoen.

Na het ontbijt hebben we eerst een tijdje op het terras gehangen en van het uitzicht genoten. Rond een uur of kwart over elf zijn we onder begeleiding van Diamond naar Blue Lake gelopen, waar we na het tekenen van een waiver een kajak in zijn geholpen. Het uitzicht vanaf het waterniveau over de bergen met daarin de gelijkmatig afgegraven wegen was erg mooi. De kwaliteit van het kajakken met z’n tweeën was weer ouderwets onder de maat, maar dat mocht de pret niet drukken. Al zigzaggend baanden wij ons samen een weg over het meer, waarna we met een toch erg fraaie manoeuvre aanmeerden. Ik spotte nog een reuzenvlinder (wij denken een nachtvlinder) tussen de spanten van de overdekte aanlegsteiger. Volgens een infobord hier in het restaurant vliegen er hier zo’n 700 verschillende soorten rond waarvan een aantal alleen hier voorkomen.

Na een snelle lunch waar we ouderwets lang op mochten wachten zijn we met z’n vijven mee gegaan met een historische tour op het terrein. Volgens onze gids werd hier tot de jaren tachtig aan mijnbouw gedaan en stond dit gebied bekend om de hoogste kwaliteit ijzererts. Als gevolg van onlusten eind jaren 80 vluchtten de medewerkers van Lamco waarna deze de mijn sloot met achterlating van al het materieel. De achtergebleven bevolking hebben dit materieel gesloopt en verkocht om in hun levensonderhoud te kunnen voorzien. Toen Lamco na de laatste oorlog in 2003 weer terugkwam om de mijn te heropenen, kwamen ze tot de ontdekking dat alles weg, leeg en kapot was en hebben ze besloten te stoppen met mijnbouw in dit gebied.

Onze gids was erg enthousiast, gelukkig goed te verstaan en vertelde ons alles over de verschillende aspecten van ijzererts. Er liggen bijvoorbeeld allerlei tunnels onder de grond waarmee destijds ruwe ijzererts via transportbanden van de ene productiefaspciliteit naar de andere werd getransporteerd. Hij liet ons ruïnes zien waar vroeger de ijzererts tot kleine steek tjes werd vermalen, de crusher. Er waren vroeger meerdere crushers waar de erts in verschillende stadia doorheen moest. Uiteindelijk ging het met een transportband een stuk naar beneden, waar het in het gebouw wat we gisteren hadden gezien in treinwagons werd gestort voor transport naar de haven van Buchanan. De crusher was diep, en in de crusher zat nog een tweede, diepere ruimte die vol met vleermuizen zat.

Een ander deel van het terrein werd de wasser genoemd. Dit was een opstelterrein voor de machines waarmee de ijzererts werd gedolven en vervoerd. Er stonden grote blokken beton, het leken op enorm uit de kluiten gewassen vluchtheuvels. Dit bleken de oriëntatiepunten te zijn waarmee de chauffeurs de voertuigen netjes konden parkeren. Geen sinecure met apparaten van meer dan zes meter breed en wielen van meer dan twee meter hoog. Verspreid over het terrein lagen nog allerlei (ruïnes van) bouwwerken, waaronder voormalige kantoorruimtes en bewakingshuisjes. Tussen dit alles lag steeds weer het blauwe meer. De gids vertelde dat de blauwe kleur vooral voorkwam na een regenbui, waarna het water eerst een bruine kleur kreeg van de ijzerhoudende grond langs de bergwand waarna dat zakte en het meer een donkerblauwe kleur krijgt.

Na terugkomst hebben we eerst nog even een plons in het zwembad gedaan om af te koelen. Ondertussen waren er allerlei vriendenclubjes bestaande uit veel jonge donkere jongens en meisjes te zien, de meeste daggasten uit Monrovia. Ze waren druk met het creëren van content voor de socials en waren hip gekleed. Vermakelijk om naar te kijken. Leen wilde een foto maken van een paar meiden van de ‘Old Girls Club’ die haar eerste verjaardag hier vierde, waarna ze prompt ook samen met haar op de foto wilden. Hilarisch, maar ook erg luidruchtig. De gids vertelde ons dat het morgen, zondag, nog drukker zou worden. Gelukkig zijn wij dan op pad, want dan gaan we een flinke hike naar het drielandenpunt doen, waar de grens gaan Liberia, Guinee en Ivoorkust elkaar raken.

Maar eerst zijn we aan het eind van de middag naar een vleermuizengrot gelopen. In hetzelfde tunnelcomplex waar we ’s middags de vleermuizen in de crusher hebben gezien, kan je bij zonsondergang bij een uitgang van dat complex kijken naar uitvliegende vleermuizen. Wij waren er wat vroeg, en de eerste vleermuis was wat aan de late kant, maar langzamerhand kwamen er steeds meer vleermuizen naar buiten vliegen. Er zitten er enkele tienduizenden. Erg mooi om te zien hoe ze in sierlijke bewegingen naar buiten vliegen zonder tegen de tunnelwand, elkaar of bomen te vliegen. Onderstaand een videootje. Nu eerst pitten, was een vermoeiende dag. Van relaxen is weer niet veel terecht gekomen en morgen mogen we om kwart voor zeven uit de veren voor een inspannende tocht.