25-02-2026: Monrovia

We vertrokken na het ontbijt om 9:00 voor een dagtrip naar Monrovia. We moesten ons eerst door de ochtendspits, misschien zou je beter kunnen zeggen “hele dag spits”, worstelen. 

Het ontbijt werd toch weer geserveerd door onze vaste ober Easter, want blijkbaar was zijn vervanger niet komen opdagen.

De eerste stop was het Nationaal Museum of Liberia. Peter had ons afgezet bij een museum, maar dat bleek een ander museum te zijn, waar ze ons een tour konden geven over de verschillende presidenten. Eigenlijk interesseerde ons dat niet heel erg en toen bleek de ingang van het museum aan de andere kant van het gebouw te zitten.  We kregen een rondleiding van Ibrahim. Het musea is open gegaan in 1958 en sloot op het moment dat de oorlog uitbrak. Na een grondige renovatie is het in 2017 weer opengegaan. Je zou kunnen stellen dat het niet helemaal voldoet aan het beeld wat wij van een museum hebben, maar de gids gaf op een leuke en informatieve manier de informatie.

Er zijn in Liberia 15 county en 16  tribes. Er wonen 5,4 miljoen mensen en 32 % woont in Montserrado. De eerste naam die het land kreeg was pepper coast. 

Providence eiland zou de plek zijn waar de settlers (vrijgemaakte slaven) aan land kwamen.  De vrijgemaakte slaven zijn uit Amerika weggestuurd naar Afrika. Eerst hebben ze geprobeerd voet aan wal te zetten in andere landen, maar dat is niet gelukt, omdat ze geschoold waren. Uiteindelijk kwamen ze aan wat nú Liberia is en werden ze getolereerd. Iedere boot bracht zijn eigen geloof mee.

Er hing een jasje met een masker met spiegels erop. In dorpen was er een soort wedstrijd wie de beste jager was van het dorp. Er ontstond daardoor onderling jaloezie en doel werd om de beste te doden. Als je dat pak aantrok werd je beschermd, want het gaf de kracht om te verdwijnen.

Als je officieel wil trouwen dan  ga je eerst naar een waarzegger. Ondanks dat je al jarenlang een goede relatie hebt, kan de waarzegger een negatief advies geven. Het is dan de vraag wat voor keuze je maakt, laat je het huwelijk doorgaan of annuleer je het. 

De communicatie, voor de mobiele telefoon bestond, ging via een grote trommel die boven op de berg werd gezet. Ze konden met verschillende geluiden aanduiden op welk gevaar ze zich moesten voorbereiden. 

Er bestond vroeger geen rechtbank of politie. Onenigheid werd opgelost door de duivel op te roepen om dit op te lossen. Deze gebeurtenis maakte heel veel indruk en was angstaanjagend, want deuren en ramen werden gesloten en de duivel produceerde oerkreten.

De tweede verdieping ging over de verschillende presidenten, maar dat was toch teveel informatie voor mijn brein. Ik heb wel onthouden dat één president de Nobelprijs heeft gewonnen, nadat zij erin is geslaagd om een verdrag te tekenen om de oorlog te beëindigen. Liberia heeft jaren oorlog gekend, waarbij de ene president er nog bloederige en gewelddadigere praktijken op nahield dan de andere. Bij ons is vooral Charles Taylor bekend, maar blijkbaar was Doe nog een graadje erger. Deze laatste is niet verschenen voor het Sierra Leone-tribunaal in Den Haag en veroordeeld tot 50 jaar cel. 

Tijdens de eerste oorlog zijn er 250000 doden gevallen, de oorlog die Charles Taylor voerde heeft 300.000 slachtoffers gekost. Na de oorlog werd het land getroffen door ebolavirus met 4800 doden tot gevolg. Op dat moment waren er slechts 50 dokters in het land.

We zagen ook nog de opvolger van de ruilhandel, nl het eerste betaalmiddel waren stokjes in ijzer en de lengte van het stokje bepaalde de waarde.

Toen we wegreden kwamen we in de file terecht. Er was een kruispunt afgezet en na ongeveer een kwartier kwamen er veel auto’s, de ene nog chiquer dan de andere met zwaailichten langsscheuren. Waarschijnlijk zat er een hoge pief in één van de auto’s, maar dat zullen we nooit weten.

Volgende stop was Providence eiland. Ibrahim had voor ons gebeld om ervoor te zorgen dat de bewaker de poort op de brug zou open doen. Peter zette ons af en we liepen naar binnen. We liepen naar een replica van een kanon en een boot. Tot onze verbazing was het van beton genaakt en toen de bewaker aangaf dat een rondleiding 10 USD kostte per persoon, haakten we af. Wouter omschreef het als één grote griebuszooi. Miss Pepper probeerde de chauffeur te bellen, maar kreeg hem niet te pakken. We zijn via de wenteltrap naar boven gelopen, en gelukkig was de poort nog open. We zijn over de brug gelopen op zoek naar de chauffeur. We kwamen terecht in een buurt met allemaal groothandels,  maar geen Peter te zien. Op een bepaald moment hadden we bedacht dat we met twee kehkehs naar het Dukor hotel zouden rijden, maar dat bleek ook nog niet zo simpel om te regelen. Op een terrasje plaatsnemen en een drankje doen, is iets wat niet in het Liberiaans woordenboek staat. We kregen wel een bankje voor een winkel aangeboden. Uiteraard kwam Peter aanrijden en konden we instappen in de auto.

Het Dukor Intercontinental hotel, waarvan de letterlijke vertaling in Kolokwa is “in de stad op de berg” is een urbex fotolocatie. We hadden gelezen dat je de bewakers moest omkopen om op het terrein te komen. Gelukkig hadden we Miss Pepper bij ons en nadat de grote baas was gebeld mochten we erin. Er was één restrictie, nl er mochten geen mensen in beeld. Deze afspraak konden wij welk maken. In 1960 is het hotel geopend en voor die tijd was het erg chique.  Er hebben diverse belangrijke personages gelogeerd, zoals John F. Kennedy, Idi Amin, die met een holster met twee pistolen in het zwembad werd gespot,  Nelson Mandela, queen Elizabeth… het gerucht gaat dat Michael Jackson er ook is geweest en hier zijn inspiratie heeft opgedaan voor het liedje “Liberian Girl”, maar dat lijkt een fabel te zijn.

Het hotel had 208 kamers, een restaurant, een zwembad inclusief duikplank, een casino, een koffiebar. In 1989 is het dicht gegaan omwille van de oorlog oorlog.

De prijzen is 1960 waren voor een kamer alleen 68 USD met oceaanzicht en voor twee personen 132 met zicht op de stad.

Het hotel telt 8 verdiepingen en aangezien we hem wat extra fooi hadden gegeven, zijn we naar boven gelopen. Wat een prachtig uitzicht over de stad. Je ziet hoogbouw, maar ook sloppenwijken en de zee/strand.

Het valt op dat het best in een goeie staat verkeert.  We zagen het en der bomgaten, maar na de oorlog bleek een organisatie die zich heeft ingezet voor vrede zijn hoofdkwartier daar te hebben gehad.

Het gebouw is van de nazaten van Khadaffi. Zij leasen het in een of andere vage constructie. Blijkbaar loopt op termijn de overeenkomst af en dan is het de bedoeling dat de Liberiaanse overheid het gaat renoveren.

Miss Pepper had een kraampje gespot waar ze oliebolletjes en zachte gebakken banaan verkochten. We hadden eerder gevraagd of we bij Cynthia, die werkzaam is bij Robbie een kookworkshop zouden kunnen volgen. Liberiaans koken vergt blijkbaar veel tijd, maar het was inmiddels al redelijk laat geworden, dus Cynthia ging alvast van start. Toen we aankwamen bij het huis, was ik blij dat ik naar het toilet kon rennen, want onderweg had ik buikkrampen. Cynthia maakte fufu. De basis is gefermenteerde cassave. Dit is het bolletje,

Dat we op de markt hebben gezien. Nadat het is opgelost in het water en is afgegoten, werd het op gebakken op een laag vuur onder coninue roeren tot het grijs wordt. Er was eerder al een bouillon gemaakt met stukken gedroogde en geroosterde haring erin. We overgoten de bal met bouillon en de andere ingrediënten, nl pepers, pindakaas, okra, en gestampte sesamzaadjes, waar Wouter en ik onze spierballen voor hebben ingezet. 

Toen we zaten te wachten tot het eten geserveerd kon worden kwam de één na de andere kennis van Bobbie langs om handjes te schudden. Blijkbaar is dit een teken van respect.

Na het eten werden we naar de lodge gebracht door Peter. Ik mocht van Hans en Jille bij hun douchen, want met het pis-straaltje in onze kamer was het niet mogelijk om mijn haar te wassen. Ik was erg blij, want mijn haar kon wel weer een wasbeurt gebruiken. Hans en Wouter zijn nog even gaan zwemmen. Ik heb papa en Wim nog even gesproken. We hadden de was ook nog meegekregen, die Cynthia had gedaan. Wat ons betreft is ze geslaagd voor haar opleiding tot huishoudelijke hulp, want ze heeft zelf het TS-shirt die Wouter aanhad op de brommer schoon gekregen. Ze wilde met ons nog op de foto. Jammer dat ze zo verlegen is.

Het doel was dat we nog twee nachten hier zouden slapen, maar blijkbaar is het erg druk de komende tijd. As zondag zijn er nog twee kamers vrij, maar de laatste dag wordt een uitdaging. Hans heeft de baas gesproken en die gaf aan dat hij het zondag zal bekijken. Hans heeft nog voorgesteld om een chiquere kamer te krijgen, maar daar is nu nog geen besluit over genomen.

Morgen vertrekken we om half acht naar Sapo voor een volledige reisdag. Dit betekent dat we de komende dagen geen verhaal gaan posten, want we zitten in de middle of nowhere.