6 september: Ålesund
Gisteravond voor de verandering weer eens heerlijk gegeten, alhoewel Leen met haar tonijnsteak dit keer de beste keuze had gemaakt. Tonijnsteak leek mij tricky, maar zelfs dat krijgen ze voor elkaar om op een schip met 4000 man netjes uit de keuken te laten komen. In het a la carte restaurant zullen trouwens beduidend minder mensen eten, ik schat in dat daar per avond zo’n 1500 personen eten.
Het personeel lijkt in teams te werken, en het restaurant wordt gevuld als een soort olievlek. Er zijn twee zittingen en dan een groep mensen, waaronder wij, die onafhankelijk van de zittingen mogen eten. Omdat mensen dus vaak op hetzelfde moment gaan eten en het restaurant gevuld wordt van voor naar achter kom je vaak op enigszins dezelfde plaats te eten, met als gevolg dat obers je na verloop van tijd een beetje beginnen te kennen. Die van ons had gisteren overigens een mindere dag, want geen menukaart in het Engels en hij wist niet meer of wij bruisend of plat water dronken… In het bijzaaltje waar wij eten is het team vrij klein en komen ze uit allerlei windstreken, maar ‘s ochtends hebben we al een paar keer in de ‘Arabische’ hoek gegeten met obers uit Marokko en ‘s middags al een paar keer in de ‘Indonesische’ hoek. De nationaliteit van de ‘teamleider’ staat op een kaartje vermeld dat op tafel staat. Het is een enorm grote zaal, en het eten wordt door de obers opgehaald in een soort tafeltje-dekje-achtige bakken, waardoor het langere tijd warm blijft. Wij hebben binnenkort een tour achter de schermen, ik ben echt heel nieuwsgierig hoe dat er daar allemaal aan toe gaat. Ze bakken zelf brood, superlekker en ook de pasta schijnt vers aan boord te worden gemaakt.
Vanochtend werden we wakker in Ålesund. Het is een stadje met ik denk 50000 inwoners. Omdat er in 1904 een grote verwoestende brand heeft gewoed, staan er weinig houten huisjes, maar heeft het veel panden in de art nouveau stijl of Jugendstil. Ik weet er weinig van, maar het is een stijl met veel tierlantijntjes, torentjes, raamomlijstingen en kleuren, maar in plaats van hout is dus bijna alles van steen gemaakt. Wij grapten al dat we na Noorwegen waarschijnlijk geen houten huisje meer konden zien, dus deze variatie kwam goed van pas.
Wij hebben onze hiking schoenen maar weer eens aangetrokken en hebben een wandeling naar een uitkijkpunt gemaakt. In het begin was het erg druk, maar wij deden de lange tour en deze bovendien in de omgekeerde richting, waardoor het al snel rustig werd en we bijna alleen liepen, door een bos op een hellingwand met uitzicht over allerlei eilandjes en een industriegebiedje nabij Ålesund. De natuur is zeer gevarieerd, allerlei verschillende planten en de omgeving is zeer schoon en goed onderhouden, met overal bankjes en mooi aangelegde paden. Op een bepaald moment werd het wat steiler en moesten we een stukje klimmen om uit te komen bij… een voetbalveld. Dit ligt op een 200 meter boven zeeniveau op een soort plateau, ogenschijnlijk in the middle of nowhere. Maar toen we doorliepen kwamen we al snel in de bewoonde wereld en een steeds grotere meute toeristen, die allemaal via een trap of de hop-on-hop-off-bus naar het uitkijkpunt op de Aklsa waren geklommen of gereden, het uitkijkpunt over Ålesund op de berg waar wij omheen waren gelopen en via de achterkant hadden beklommen. Ik moet zeggen dat onze route weliswaar langer was maar ook eenvoudiger, want de 608 traptreden omhoog deden veel mensen naar adem happen toen wij erover afdaalden.
Na het uitkijkpunt hebben we Ålesund zelf bezocht. Het was zo druk omdat naast ons cruiseschip nog een cruiseschip lag van Tui. Op het oog bijna net zo groot als het onze. Er schijnen in Ålesund jaarlijks in het cruise-seizoen zo’n 260 cruiseschepen aan te leggen, dus het kan nog drukker zijn. Maar ook nu kon je op sommige momenten over de koppen lopen. Er was ook een foodtruck-festival en er speelde een dj vanaf een balkon, het was kortom een gezellige bende. Nadat we ons door de menige hadden gewurmd en rond het gezellige haventje hadden gelopen, kwamen we weer in de buurt van de MSC Preziosa, waar we nog net op tijd waren om het staartje van de lunch mee te pikken. Daarna heeft Leen een klein wasje gedaan zodat we het einde van onze reis kledinggewijs kunnen halen zonder een uur in de wind te stinken. Vanmiddag hebben we ons ‘verschanst’ op het Exclusive Solarium deck, een zonnedek op de 18e verdieping. Toegang tot dat dek hoort bij onze kamer, en het dek staat vol zonnebedjes, een soort rieten strandhuisjes, een jacuzzi en een barretje van waaruit wij zojuist zijn voorzien van een mojito en een saté-prikker met fruit. Het is uit de wind net uit te houden in m’n zwembroek en shirt, maar Leen is ‘gewoon’ aan het bijbruinen in haar bikini, in Noorwegen in september. Wie had dat gedacht.
Hopelijk blijft het mooie weer nog even aanhouden, want over drie dagen hebben we een excursie naar de Preikestolen, een iconische rots die uitsteekt boven een fjord bij Stavanger. De klim naar de Preikestolen doen we graag bij mooi weer….