8 september: Vik i Sogn

Gisternamiddag hebben we een beetje van het uitzicht genoten en een drankje genuttigd om vervolgens de Master Dining Room weer onveilig te maken. Leen lag vervolgens weer vroeg te knorren, bij mij duurde het wat langer. Sowieso slaap ik minder diep en vannacht was er ook een behoorlijke deining.

Vanmorgen arriveerden we in de langste fjord van Noorwegen, die eindigt bij het dorpje Vik. Het dorpje heeft maar liefst 2500 inwoners en heeft geen kade om het cruiseschip te ontvangen. Wat doe je dan als MSC? Nou, de reddingsboten inzetten om gasten van het schip naar de wal te brengen en vice versa.

Dit proces heet ‘tenderen’ en in eerste instantie had ik er wat vraagtekens bij, maar het verliep eigenlijk allemaal behoorlijk soepeltjes. Vanaf 07:00 kon je een ticket halen bij de Sportsbar, waar iedereen keurig in drie rijen in één richting doorheen geloodst werd. Je geeft een tijdstip op en vervolgens kan je ontbijten. Vlak voor je tijdslot verzamel je in het theater en vanuit daar worden groepjes tot 120 personen naar een reddingsboot geleid.

De MSC Preziosa heeft een stuk of 12 reddingsboten, waarvan 6 grote, en vier daarvan werden ingezet voor het tenderen. In geval van nood passen er 150 man in, maar voor het tenderen stoppen ze er 120 man in, die allemaal een stoeltje hebben. Het bootje hangt met touwen aan het cruiseschip en je stapt er via een kort loopplankje in. Vervolgens vaart een stuurman het bootje naar de aanlegsteiger. Verder nog een funfact: de fjord is zo diep dat de ankers van het cruiseschip te kort zijn om te gebruiken. Het schip wordt op z’n plaats gehouden door continu met de schroeven en thrusters te manoeuvreren. Nou ja, we hebben gisteren begrepen dat er toch altijd minimaal twee dieselgeneratoren staan te draaien….

Het dorpje heeft een paar kerken waaronder een hele bekende Stave Church, uit 1130. We hebben een wandeling gemaakt langs de drie kerkjes met een omweg via een hoger gelegen gebied van waaruit je een mooi uitzicht had over Vik, de fjord, het cruiseschip en de gletsjer op de achtergrond. Omdat wij weer vroeg op pad waren, was het nog niet erg druk in het dorp. De wandeling was mooi, niet al te zwaar en was een rondje van een kilometer of 11, en zou eindigen bij de bekende Stave Church. Behalve de kerk heb je hier veel boerderijen, maar het zijn niet van de megaboerderijen als in Nederland. Wel allemaal erg netjes, nieuwe apparatuur (het viel ons wel op dat ze de oude landbouwmachines vervolgens ergens naast hun terrein neer lijken te plempen….) Halverwege kwamen we bij een uitzichtpunt waarbij een boer met z’n koeien aan het knuffelen was. Erg geestig om te zien, en de beesten leken het zeer prettig te vinden.

Tegen de terugkomst in Vik bleek bij de Stave Church dat het inmiddels toch wel heel erg druk was geworden met cruisegangers. Bij de Stave Church kon je letterlijk over de koppen lopen. Achteraf hadden we die beter direct bij aankomst bezocht, maar goed. Het was inmiddels behoorlijk warm geworden, dus we hadden het plan opgevat om ‘s middags weer op ons exclusieve zonnedek te gaan liggen. Maar eerst met de tenderboot terug (wat wederom soepeltjes verliep) om nog weer iets lekkers te gaan eten in het restaurant. We hebben chicken wings gehad waar de KFC nog wat van kan leren, en ik een tongfiletje en Leen een soort pannenkoek die gevuld was met ricotta en spinazie en vervolgens afgetopt met kaassaus. Zij lijkt zich er inmiddels bij te hebben neergelegd dat het na onze vakantie een maand lijnen wordt. Ik denk nog steeds dat de schade bij mij meevalt.

Het cruisepubliek lijkt wel een soort staalkaart van de maatschappij. Een continuüm van beschaafde mensen die welgemanierd door het leven gaan tot botte horken die het feit dat ze op een cruiseschip zitten als legitieme reden zien om personeel uit te mogen kafferen en van jonge goden (de jonge godinnen vallen mij trouwens wat tegen…) tot oude van dagen die met scootmobiel en al de tenderboot in worden gehesen. Erg grappig om te zien, en op een gegeven moment ga je natuurlijk mensen herkennen, zowel op het schip als op de bestemmingen, waar je in een stadje plotseling iemand ziet waarvan je denkt: “die komt mij bekend voor, waar ken ik die toch van?”. Nou, van het cruiseschip dus.

Vandaag was er een heerschap van de categorie bot en oud in het restaurant bezig. We hadden hem al eerder gezien, hij lijkt alleen te reizen en heeft echt vreselijk versleten en vieze kleding aan en ziet er onverzorgd uit. Categorie zweetvlekken en gaten in het t-shirt en een BMI van richting 30. Hij was mij toch een partij misbaar aan het maken, in luidruchtig Italiaans tegen een ober met een Aziatisch uiterlijk. Hij had zogezegd twee hoofdgerechten besteld, waarvan er maar één gekomen was, en de porties waren te klein en er was wat mis met het dessert. Uiteindelijk de manager erbij en de manager van de manager, en iedereen maar proberen de situatie een beetje te sussen. Gelukkig hadden de managers ook in de gaten wat voor vlees ze in de kuip hadden, en gaven ze de man hun zin, met alle maniertjes en gebaartjes. Achter zijn rug gierden ze van het lachen en kregen de obers er gelukkig niet de schuld van. Aan de ene kant triest dat zo’n kerel toch met veel misbaar een voorgerecht en drie hoofdgerechten naar binnen werkt. Als hij veel wil eten kan hij ook gewoon naar het buffet gaan of netjes vragen of hij een extra hoofdgerecht kan krijgen, wat je zonder problemen zou krijgen. Maar ook knap hoe het personeel daarmee om weet te gaan en toch plezier in het werk houdt. Ik denk dat ze iedere avond een strootje trekken wie er de volgende shift mee wordt opgezadeld.

Vanavond is het de white party, ben benieuwd hoe hij er dan bij loopt. Of wij erbij gaan zijn weet ik nog niet, morgen moeten we vroeg uit de veren voor de excursie met wandeling naar de Preikestolen.