Dag 1, woensdag 9 september: Waspik – Roermond

Vandaag start onze roadtrip door Nederland, de eerste drie dagen trekken we naar Limburg, Roermond. Inpakken en wegwezen, nou ja zo snel ging het niet, want fietsen op het dak, golfstokken in de kofferbak. Rond elf uur kwamen we aan bij de natuurpoort de Peel in Deurne, waar we ons hebben getrakteerd op heerlijk appelgebak. Volgens de ober de beste in de streek, nou daar was weinig aan gelogen. Wouter was sowieso fan van deze tent, want ze hadden twee primo’s (bbq) staan. 

We wandelden richting Griendtsveen. Halverwege de 19de eeuw het domein van de uitgeteerde veenarbeider, die voor een hongerloontje naar het zwart goud destijds dolf: turf. Het is gedroogd veen dat als brandstof kan worden gebruikt. In de moerassige veengebieden hadden afgestorven planten na honderden jaren een metersdikke veenlaag gevormd die men kon wegsteken of kon opbaggeren om het vervolgens te drogen te leggen. We wandelden over dijkjes, tussen moerassen, langs slootjes, vaarten en via ondiepe plassen, die bevolkt werden door eenden en andere watervogels. Plots duikt Griendtsveen op, een schilderachtig dorp. Het zijn romantische, chaletachtige huizen, met groenwitte luiken, rode pannendaken, houten gevelbetimmering en soms een veranda. De huizen staan langs met hoge bomen omzoomde lanen, waarvan de meeste niet zijn geasfalteerd maar voorzien van een grindlaag. Langs de kanalen en vaarten, waarover gietijzeren ophaalbruggen liggen, heerst een weldadige, landelijke rust. We kwamen op een bepaald moment door een mutanten-eikenbos (deze naam hebben we zelf verzonnen), nog nooit gezien tig bomen met drie of zelfs vier stammen uit één stronk. Een vogel (volgens Wouter schijtlijster) die geen schrik had van ons, ik kon tot op een meter naderen om een foto te nemen, uiteindelijk bleek waarom, hij moest kakken. Eerder kwamen we ook al een zwaan tegen, die rustig bleef zitten. Na 9 km kwamen we weer aan bij het restaurant waar we ons getrakteerd hebben op een broodplankje. 

Na de lunch zijn we naar Roermond gereden. Het was nog een heel feest om bij het hotel aan  te komen: wegomleiding en vlakbij waren ze bezig met het slopen van een pand, en dat was niet helemaal goed gegaan, de hele straat lag onder het puin. Gelukkig was het al even gebeurd en waren ze druk aan het vegen, waardoor we via de stoep toch konden doorrijden. Het hotel, Arresthuis, is prachtig. De komende dagen hebben we een culinair arrangement geboekt. De gevangenis is een van de Nederlandse gevangenissen die als hotel een nieuwe functie hebben gekregen. Een tweepersoonscel is tegenwoordig niet altijd meer een straf. Het Arresthuis in Roermond is een gevangenis, gebouwd in 1863, de tijd dat de detentiehuizen midden in de stad lagen. Vlak bij de rechtbank en als afschrikwekkend voorbeeld voor de burgerij. In Roermond ligt het vlak bij het oude Munsterplein. Het pand oogt nog steeds als een burcht, met kantelen op de voorgevels en rondom stevig traliewerk. De geschiedenis van Het Arresthuis is niet uitgewist toen de gevangenis werd omgebouwd tot hotel. Hotelgasten parkeren achter de gevangenismuren, waar eerder busjes met gedetineerden aankwamen. De celdeuren zijn origineel en intact, inclusief (afgesloten) kijkgat. Achter de deur zijn steeds drie cellen samengevoegd tot een hotelkamer, bestaande uit een zitcel, een slaapcel en een natte cel. Ik ben nieuwsgierig of twee nachten achter de celdeur ons duidelijk gaan maken hoe eenvoudig en doeltreffend de gevangenisstraf kan zijn. Vergelding en verwijdering uit de maatschappij: dat is sinds mensenheugenis het meest gebruikte strafconcept. De muren zijn dik, de tralies ondoordringbaar. Alleen hangt voor ons nu een dikke witte badjas klaar. De laatsten die een gratis verblijf kregen aangeboden in Het Arresthuis waren bolletjesslikkers: cocaïnekoeriers die hun contrabande probeerden binnen te smokkelen in hun ingewanden. Daarvoor waren het hoofdzakelijk reguliere verdachten en veroordeelden die de gevangenis bevolkten. Na te zijn ingecheckt zijn we de stad ingelopen, de zon scheen inmiddels in overvloed, dus we zijn snel op een terrasje neergestreken. Vanavond eten we in restaurant Damianz in het hotel.