Dag 2: Roermond – Herkenbosch – Roermond

Gisteravond hebben we heerlijk gegeten in Damianz, het restaurant dat bij het Arresthuis hoort. Ook hier is de gevangenisstijl van het hotel helemaal doorgevoerd. De toiletten bevinden zich in de kelder waar de authentieke gevangenisdeuren nog voor hangen. Omdat er geen licht in valt denkt Leen dat dit vroeger de isoleercellen zijn geweest. Eerlijk gezegd denk ik dat ze gewoon een paar oude gevangenisdeuren uit een ander deel van het gebouw hebben gehaald. Een ander leuk detail is dat het brood wordt geserveerd in een zak met originele teksten die ze in 2007 op de gevangenismuren zijn tegengekomen. ‘Fuck de wouten’, ‘Een echte vent wordt geen agent’ en ‘De volgende keer steek ik je dood’. Er werd door de bediening wel verteld dat je het niet persoonlijk moest opvatten…

Het eten was zeer verzorgd. Haring, Sint Jacobsfruit, lamsnek, runderentrecote en een toetje met mascarpone en witte chocolade. Alles gelardeerd met allerlei liflafjes en een forse hoeveelheid bijpassende wijnen. Ter geruststelling: daar waar onze vakanties doorgaans wel vaker veel om lekker eten draaien, zullen de gastronomische uitspattingen zich naar verwachting dit jaar vooral aan het begin de vakantie concentreren.

Vervolgens weer terug naar onze eigen cel, waarbij de smalle open trapjes en de sfeervol wiebelende metalen omgang langs de drie hoog gestapelde cellen een flink beroep doen op de hoogtevrees van mij. Met drank op lijkt het wel minder gevaarlijk te zijn 🙂

Na de bedden te hebben getest (en goedgekeurd) kregen we vanochtend een heerlijk ontbijt. Nog een voordeel van het corona-tijdperk: de ontbijtbuffets zijn steeds vaker ingewisseld voor bediening aan tafel en zelfs deels a la carte. Leen kon uiteraard de pancakes niet laten staan en ik heb de egg Benedicte met zalm laten aanrukken.

Het smaakte goed en vulde de magen, wat nodig was voor een rondje golf op de Herkenbosche, een 18-holes golfbaan in een bos op een kwartier rijden van Roermond. Na ons te hebben aangemeld en nog een koffie / thee te hebben genuttigd, meldden we ons bij de uitermate vriendelijke caddymaster bij hole 1. Omdat we wat vroeg waren nam hij de tijd om wat meer over de baan te vertellen. Het ligt aan natuurgebied de Meinweg van 1800 hectare. De baan ligt tussen de bossen en beslaat 60 hectare. Het is een lastige baan omdat het smal is en omdat het heuvelachtig is. Zeker op de eerste negen holes zie je regelmatig niet waar je naar toe moet omdat je over een heuvel moet slaan. Niet vreemd dus dat we er niet veel van gebakken hebben. Maar het was zeer fraai weer en we hebben ons goed vermaakt. Ondertussen liepen we trouwens nog verkeerd waardoor we 19 holes hebben gespeeld in plaats van 18. Halverwege hole 15 kwamen we er achter dat we 13 en 14 hadden gemist…

We kwamen trouwens ook nog wat wild tegen in de vorm van hertjes. Helaas waren we niet snel genoeg om ze op de foto te zetten. En halverwege stond er een kapelletje dat gewijd was aan Sint Hubertus. Omdat mijn slagen dermate beroerd waren heb ik Sint Hubertus een aantal keer aangeroepen, waarna het spel warempel verbeterde. Maar het blijkt geen beschermheilige van het edele golfspel te zijn, maar de beschermheer van de jacht. Maar wellicht dat ik vanaf volgend golfseizoen met een penning van Sint Hubertus aan mijn golftas ga lopen. Baat het niet dan schaadt het ook niet, toch?

Na afloop even wat gegeten op het terras dat uitkeek over een aantal holes. Waar we geconstateerd hebben dat wij zeker niet de enigen waren die er niets van bakten 🙂

Inmiddels zijn we weer terug in het hotel. Even relaxen, en Leen is even naar het Outlet Center om nieuwe gympen op de kop te tikken. Ik ben niet mee omdat ze er een mondkapjesplicht hebben en ik bovendien verwacht dat je buiten ook nog in de rij moet wachten. Dat is wat mij betreft dubbele horror.

Vanavond gaan we weer chique uit eten, ditmaal bij restaurant One. We worden gebracht en gehaald met de taxi, zit bij het arrangement inbegrepen. Dus met recht: caught in luxury.