Opuwo – Otjitotongwe
Zondag 16/09/2012: De rit van vandaag was 273 km en over een asfaltweg, onderweg was er niet veel te zien, dus we hoefden niet te haasten. Echt vakantiegevoel! Halverwege was er een veterinaire controlepost, dat betekent dat je geen vlees mag meenemen naar het zuiden. Deze ochtend heeft Wouter nog een eitje met ham gebakken, zodat er niets in beslag zou worden genomen. Nou ja, het blijkt niet altijd alleen het vlees te zijn, want soms nemen ze volgens Elise zelfs de boter in beslag. Wij hadden geluk, na een snelle blik in de koelkast, konden we doorrijden. Op de asfaltweg was het echt doorrijden, het was een soort snelweg, wat snelheid betreft (120 km/u) en onderhoud van het asfalt, maar dat waren ook de enige twee overeenkomsten met een snelweg in Nederland. Vooral veel dieren op de weg, gelukkig weinig mensen, dus veel koeien en geiten en het maakt hun niets uit dat je aankomt rijden met 100 km/u, ze gaan gewoon op hun gemak met z’n allen oversteken. Gelukkig rijden er hier veel minder auto’s dan bij ons, want anders zouden er toch veel aanrijdingen zijn. Het was wel heerlijk om een keer geen stof te happen, want vooral de laatste ritten was het niet enkel als er een auto tegemoet kwam, dat de raampjes dicht moeten tegen het binnenwaaiend stof, maar dat we door een soort waas reden en dat er overal stof ging zitten. Onze auto is van binnen bijna even stoffig dan van buiten. Deze ochtend hebben lunch gekocht in Opuwo, een soort krentenbollen, die we onderweg op een picknickplek hebben verorberd. Rond een uur of twee kwamen we aan bij de Cheetah farm, onze overnachtingsplek voor deze avond. Toen we kwamen aanrijden, kwamen we aan bij een hek, met daarop een bordje: verboden toegang, gevaarlijke zone en daarachter liep een cheetah rond. Nou wij laten het wel uit om daar binnen te gaan. Je moest aanbellen en toen kwam er iemand die ons verder hielp naar ons huisje voor vannacht. Een keer niet kamperen, maar slapen in een gewoon bed. Nu lekker even relaxen en om vier uur worden we opgehaald voor een cheetah tour.
Cheetah kunnen we wegstrepen van ons lijstje: beesten die we graag willen zien, want die hebben we gezien, ongeveer 19 stuks. Eerst gingen we langs de tamme cheeta’s, vier stuks, drie volwassenen en eentje van 2,5 maand (deze was door de moeder verstoten). Het zijn net een soort grote poezen, als je ze aait dat snorren ze en ze vinden het leuk om te likken, hun tong is wel een soort schuurpapier, zodat ze goed vlees van de botten kunnen likken, nu likten ze mijn been en arm. Daarna reden we in een truck naar het echte veld, wat eigenlijk ook semi-echt bleek te zijn, want ook deze cheeta’s werden gevoerd met stukken vlees. Vrij snel kwamen we er vier tegen en later kwamen ze met z’n allen samen op een veldje, dus in totaal 9. Ze gingen met z’ n allen liggen, op een bepaald moment ontstond er wel wat rivaliteit tussen twee clubjes. Op een bepaald moment gingen de eigenaars uit de auto en liepen eigenlijk langs de cheeta’s (dat was mij toch iets te dicht) naar een ton waar ze de stukken vlees hadden. Elke keer dat ze een stuk vlees in de groep gooiden, vlogen ze er met z’n allen op af en was er één die er met de buit van door ging. Uiteindelijk had iedereen een stuk vlees. Als laatste zijn we nog langs een cheetah gereden met drie cups (eentje ervan was verstoten en zit nu bij de tamme) die afgezonderd was, want anders zouden de cups worden opgegeten door de anderen. Ze was behoorlijk agressief, want als mensen met hun fototoestel te dichtbij kwamen sprong ze richting het hek, waardoor iedereen toch weer heel erg het bewustzijn kreeg dat het toch echt wilde beesten zijn. Ik vond het eigenlijk een beetje zielig voor haar, want volgens mij was ze erg bezig om haar kroost te beschermen. Erna heeft Wouter nog even geklust aan onze koelbox in de auto, want die koelt niet meer op de accu van de auto, helaas zonder positief resultaat. Aangezien er hier geen stroom is, weten we niet of de koelkast helemaal de geest heeft gegeven of enkel het opladen via de auto niet meer werkt. Morgen rijden we in Outjo langs een garage om de kijken of ze het kunnen fixen, want zonder koelkast wordt het toch primitief kamperen. ’s Avonds kregen we “kost” om te eten, is Afrikaans voor stoofpotjes van wild.
Location:Otjitotongwe