Khorixas – Opuwo

Vrijdag 14/09/2012: Heerlijk geslapen, vannacht een aantal vreemde geluiden gehoord. Ik denk dat het woestijnolifanten waren, Leen gokt op ezels. Tijdens het ontbijt werden wij getrakteerd op een show van het zangkoor dat werd gevormd door het personeel van de camping. Het klonk verassend goed. Uiteraard wilden ze ons daarna graag een cd verkopen. We hebben ze een kleine fooi gegeven en vriendelijk bedankt voor de cd.

Na het ontbijt, ochtendgezang en het ritueel van het inklappen van de tent (zijn we inmiddels behoorlijk bedreven in) zijn we gaan rijden. Langs de weg wederom keutels van woestijnolifanten, maar de beestjes zelf waren in geen velden of wegen te bekennen. Naast de gebruikelijke veestapels hebben we wel drie giraffes, een aantal zebra, oryxen en flink wat springbokjes gezien. Op een kruispunt waar een vader met een kindje zat hebben we voor het eerst wat speelgoed uitgedeeld aan een klein ventje. Al snel kwam z’n zusje aangerend die we ook wat hebben gegeven. Tot onze verbazing waren ze helemaal niet opdringerig, eerder verlegen en beleefd. Halverwege de rit hebben we in het fort van Sesfontijn geluncht. Dit fort is vroeger door de Duitsers gebouwd. Het had ondermeer als functie om een aparte en zelfvoorzienende nederzetting te vormen, waardoor er minder vee hoefde te worden vervoerd. Hiermee werd de uitbraak van veeziekten voorkomen. Het is na een aantal jaren zonder functie te zijn geweest in 1995 tot hotel omgebouwd. Wel met mooie binnenplaats en een grote muur met kantelen eromheen. En naast de Namibische vlag een Duitse driekleur in top, dat dan weer wel.

Vervolgens zijn we naar Opuwo gereden. De weg naar Opuwo gaat langs een bergpas (Joubert Pass) waar een gedeelte van de weg een helling van 30 graden heeft. Leen was zich al behoorlijk zenuwachtig aan het maken en had al 200 kilometer van te voren uitgekiend dat het mijn beurt was om te rijden. Ook de verhalen die Elise van het reisbureau had verteld, deden het zelfvertrouwen geen goed. Maar uiteindelijk deed onze 4×4 het uitstekend, met op het steilste stuk terugschakelen naar de eerste versnelling, maar gewoon in de high gear. Vervolgens verder naar Opuwo. Onderweg zagen we steeds meer nederzettingen van het Himba-volk (herkenbaar aan de vrouw in geitenrok en blote borsten) en af en toe een aantal Herero-vrouwen (herkenbaar aan kleurrijke jurk en een grote hoed). Opuwo zelf is een lange straat waar het krioelt van zwarte mensen, waaronder zowel Himba als Herero. Wij hadden gehoord dat je een tour naar een Himba-dorpje kon boeken bij de receptie van het hotel/camping of bij het plaatselijke VVV. Wij hadden een voorkeur voor de laatste, omdat die minder toeristisch/commercieel zou zijn. Wij twee keer door de hoofdstraat gereden, maar we konden de VVV niet vinden. Vervolgens bij de supermarkt gestopt, waar het helemaal een mierennest van mensen was. De supermarkt zelf viel mee. Bij de cassière gevraagd waar de VVV was, waarop ze een beetje mompelde dat het er van af hing waarvoor we de VVV nodig hadden. Dus wij vertellen dat wij graag een Himba-tour wilden doen. Toen ging de kassa op slot, liep ze met ons naar buiten en riep ze wat rond op die superdrukke parkeerplaats. Na een halve minuut, waarin steeds meer mensen van alles van ons leken te willen (souvenirs, geld voor het ongevraagd op onze auto passen, etc.) stelde ze ons voor aan een donker meisje van een jaar of 20, met de naam Marianne. Zij zou het voor ons regelen. Marianne blijkt zelf van een Himba-familie te zijn en goed Engels te spreken (maar westers gekleed). Als wij morgen op dezelfde plaats zouden komen, moesten we eerst inkopen doen. Ondermeer meel, tabak, suiker en nog wat andere zaken. En dan neemt ze ons mee naar een Himba-dorp zo’n 15 kilometer verderop. Ondertussen kwam een oudere Himba-vrouw met haar blote bovenlijf nog wat armbandjes tonen, waarop Marianne vertelde dat dit haar grootmoeder was. De duur van de tour mochten we zelf bepalen, en de kosten zijn 150 Namibische Dollar per persoon.

Vervolgens naar de camping en ons geïnstalleerd. Na een uurtje kwam een ander Nederlands stel aan die we al een paar keer eerder tegen waren gekomen en raakten we ermee aan de praat. Zij hadden informatie over een Himba-tour bij de receptie gevraagd, maar waren geschrokken van de prijs die zij vroegen, namelijk 401ND en dan met z’n allen in een bus. Zij bleken ook in het restaurant te gaan eten. Uiteindelijk hebben we samen gegeten en wat reisverhalen uitgewisseld en gaan ze morgen met ons mee naar Marianne.

Location:Opuwo