26-02-2026: Marshall – Sapo NP

We werden deze ochtend om half acht opgehaald voor een lange rit naar Sapo NP. Het advies vanuit de lodge was om rond zeven te vertrekken, maar de chauffeur gaf aan dat hij ons om half acht pas wilde ophalen, omdat vroeger de dieven actief zijn. Blijkbaar worden de drugsgebruikers dan wakker en gaan op boevenpad.

Gisteren hadden we nog geregeld dat het ontbijt om zeven uur geserveerd worden, maar dat bleek toch lastiger dan verwacht. Nadat Hans het had gevraagd, schoten ze in gang. Het is ons gelukt om op tijd bij de receptie te staan. Miss Pepper kwam aanrijden en blijkbaar wilde onze chauffeur Bill ons met vier op de achterbank zetten van de Nissan Patrol. Helaas vier grote Europese lijven, vinden wij niet passen. Er zit een derde zitrij in en met een stoeltje die opengeklapt kan worden, waar ik zit en alle bagage past er ook in, dus er hoeft niets op het dak. Achteraf gezien heel fijn met al het opwaaiende stof en het regenbuitje.

Het eerste stuk reden we op een goede asfaltweg, ongeveer 100 km. We kwamen langs kleine dorpjes met stenen huizen, huisjes opgetrokken uit leem en traditionele hutjes, nl een palaver hut, letterlijk betekent dit “hut waar meningsverschil wordt opgelost”. 

Uit het niets dient er zich een voorstad van Buchanan aan waar het een bedrijvigheid is van jewelste. We zijn er even uit gegaan om de benen te strekken. We hebben water en oliebollen gekocht om wat te snacken onderweg.

Vrij snel hadden we de eerste politiecontrole te pakken. Bill gaf aan dat we toeristen waren, maar hij moest toch ons paspoort zien. Hij vroeg zich af wie Reggie was, want hij kon me niet zien zitten achter in de auto.

Blijkbaar zijn er hier nauwelijks jobs te vinden en trekken bewoners een chique outfit aan en spannen een touw over de weg om geld te vragen aan verkeer die wil passeren. Bill lijkt de klappen van de zweep te kennen en sjeesde achter een stel brommers aan. Hij heeft er wel de vaart in, met 80 km per uur scheurt hij  over de zandwegen.

De wegen worden steeds slechter, dus de gemiddelde snelheid gaat snel achteruit. We kwamen net een fietser tuit Nieuw-Zeeland tegen die was vertrokken vanuit Spanje en nu op weg was naar Ivoorkust. Respect, want is het hier meer dan stofhappen. We zijn blij dat wij in een dichte jeep zitten.

Bill onze chauffeur werkte voor USAID tot het moment dat Trump aan de macht kwam en iedereen met de noorderzon is vertrokken. Kan je je voorstellen dat één man ervoor kan zorgen dat tig mensen van de één op de andere dag geen baan meer hebben.

De eerste spot qua beesten kan Miss Pepper op haar conto schrijven, nl een grijze eekhoorn. Maar Wouter gaat door voor de hoofdprijs, want hij heeft een slang gespot. Het was waarschijnlijk een jonge cobra. Grappig was dat Hans aan het filmen was en dat Wouter helemaal enthousiast de slang spotte. Wouter had tijdens de voorbespreking van de reis aangegeven dat hij ervoor zorgt dat het mooi weer is en dat hij een slang spotte. Tot nu toe is beiden gelukt, maar helaas begon het kort erna te regenen. De wegen veranderen hier snel in een blubberbende. Gelukkig stuurde Bill zonder enig centje pijn over de modderstroken en door de diepe kuilen, want sommige autoweg zijn heel slecht en worden we helemaal door elkaar gehusseld.

We zagen op de huizen aan de kant van de weg nummers staan, blijkbaar zijn er plannen om de weg te verbreden en uiteindelijk te asfalteren. Deze huizen zullen onteigend worden door de overheid.

In deze regio wordt er veel hardhout gekapt. We kwamen regelmatig trucks tegen die afgeladen vol zijn. Verwonderlijk hoe zij op deze wegen vooruit komen. 

Op een bepaald moment hield de auto ermee op. Wij dachten allemaal, oei oei. Bill stapte zelfverzekerd uit de auto, trok de motorkap open en gaf aan dat de ontsteking van de batterij was los getrild. Miss Pepper vroeg hoelang het nog rijden was, maar daar kon Bill niet echt antwoord op geve, dus we hebben toch nog even een stretch en plaspauze ingelast, want inmiddels waren we 6 uur onderweg. We dachten zelf dat het nog een uurtje rijden was, maar plots gaf Bill aan dat hij verkeerd was gereden. Helaas we moesten ruim een half uur terug, dus we hebben vandaag een uur langer mogen genieten van het heen en weer geslinger in de auto. Bill vroeg aan een man aan de kant van de weg hoe hij moest rijden naar Sapo, maar deze man keek alsof hij het in Monrovia hoorde donderen. Hans had al een vermoeden dat we verkeerd reden, maar durfde niets te zeggen. Na het navigatie foutje is Hans gebombardeerd tot navigator.

Om vier uur kwamen we aan bij de ingang van Sapo NP. We werden welkom geheten door een ranger en een andere man die erg onduidelijk sprak. Hij probeerde te regelen dat de chief van het dorp zou komen om ons te zegenen. Helaas had de chief anders zaken te doen. Er kwam wel een kampoverste en na wat onderhandeling mochten we vertrekken naar de lodge. Het was een wandeling van ruim drie kwartier. Gelukkig werden er een aantal jongens opgetrommeld die onze koffers droegen. We waren net het dorp uit en de eerste druppels vielen. Het waren dikke vette druppels die zo hard op de grond vielen dat blaadjes omkeerden. We dachten eerst dat er beestjes voor onze voeten sprongen. In het begin viel de hoeveelheid regen nog mee, maar het ging steeds harder regenen. Toen we aankwamen waren we doorweekt, maar wat een mooie plek. Hele gezellige cabins die aan een rivier staan. Na een douche konden we onze voeten onder tafel schuiven voor rijst met cassavebladen en gedroogde haring.  We zouden nog een spelletje doen, maar er vliegen vleermuizen rond, dus we zijn naar de cabin gelopen.  Helaas is het nog steeds aan het regenen en donderen en bliksemen. Hopelijk staat Wouter zijn weerradar morgen weer in de juiste stand, want we gaan wandelen in het oerwoud.