Yogyakarta

Vanochtend maar een beetje uitgeslapen, want we hebben tenslotte toch vakantie. Na het ontbijt richting Kraton Palace gelopen. Als je de straat van het hotel uitloopt, waar er een complete rust heerst, valt het lawaai van het verkeer wel erg op. De eerste uitdaging was de weg oversteken. Zebrapaden kennen ze hier nauwelijks en als je er één vindt, dan wordt er niet voor gestopt door het verkeer. We werden regelmatig aangesproken of we een becak wilden, maar nee hoor, Wouter en Leen gingen hun ontbijt eraf lopen. We kwamen snel door de toegangspoort van de kraton, dus we dachten we zijn er al, maar helaas we zaten aan de achterkant van het paleis. De kraton is een stad in de stad. We hebben een beetje door de straatjes eromheen gekuierd, je loopt dan bijna door de voortuin van de bewoners, en bereikten al snel de voorkant. Wouter had gelezen dat er in de buurt een vogeltjesmarkt was, dus liepen we nog even door. Toen we op de markt kwamen bleek er een gewone markt te zijn. De vogeltjesmarkt is blijkbaar verhuisd naar een plek buiten de stad, omdat deze uit zijn voegen groeide. Leen dacht een short-cut te kennen om terug naar het paleis te lopen, maar helaas we kwamen bij de achterkant uit. Terug gelopen, nou dat ontbijt is er inmiddels wel al af. Aangezien het erg warm is, waren we inmiddels doordrenkt van het zweet. Het paleis van de sultan, viel erg tegen. Het zijn allerlei losse gebouwen met hier en daar een expositie van glaswerk (die dringend een poetsbeurt kan gebruiken), gebruiksvoorwerpen, oa een ijsschep zoals mijn mama die ook heeft, ja om dat te zien moeten we toch niet naar Indonesië reizen. We hebben een rondje gelopen, en stonden al snel weer buiten. Buiten op de alun-alun (een soort plein) bedacht wat we zouden doen. Beslist om een becak (een soort riksja) terug te nemen naar het hotel, daar in de buurt te lunchen en nog een verfrissende duik in het zwembad te nemen. Wouter voor het eerst zijn onderhandelingskunsten ingezet en ja hoor, voor 25.000 rupiah, werden we teruggebracht door een man met 1 tand, die hij heel vaak bloot lachte. Gelukkig was het een gemotoriseerd exemplaar, want in deze hitte 150kg trappen, het zou moeten verboden worden. Het zitje is niet voor familie de Bos gemaakt, want onze heupen passen er net niet tussen, dus ik zat op het puntje van het bankje. Ik vind het wel knap hoe hij zich door het drukke verkeer begaf, want ik voelde me geen moment onveilig tussen al de auto’s en scooters. Als lunch een broodje gegeten en smoothie gehad, smaakte heerlijk, vertrouwd voedsel. Wel nogal een forse portie, ons doel was een lichte lunch, want ’s middags hebben we een foodtour op de brommer. Na de lunch hebben we nog een verfrissende duik in het zwembad genomen en wat gelezen. We werden om half drie opgehaald door een aantal scooters, ipv brommers. Gijs en Joyce, twee Nederlanders die ook reizen met Footprint travel, namen ook deel aan de excursie, later sloot Lauren ook nog aan. We konden kiezen bij wie we achterop kropen, ik had Henny en Wouter kan zich de naam niet herinneren. Het waren allemaal jongeren die hier nog studeerden en dit deden als bijbaantje. Ze waren supervriendelijk en vooral reden ze voorzichtig. Het was een erg leuke gewaarwording om het verkeer vanaf een scooter mee te maken. De eerste stop een tentje aan de weg, waar ze lotek en gado gado verkochten. Lotek zijn gekookte groenten met een kruidenmengel van pinda’s, gember, chilipeper, knoflook, zout, tamarinde water, trassi, citroenblad en misschien nog wel iets wat ik vergeten ben. Het is een soort salade met pindasaus. Ik mocht het kruidenmengel met de vijzel fijnmalen, na een tijdje kreeg ik kramp in mijn hand en zweet op mijn hoofd, ik heb het maar over gelaten aan de pro’s. Het smaakt heerlijk. We reden door naar een koekjesfabriek: Bakpia Pathok 25, die blijkbaar een echt begrip is in Yogya. Als Javanen hier op bezoek komen, dan wordt niet gevraagd hoe was je vakantie, maar waar zijn mijn koekjes. De specialiteit is een koekje met groene bonenpasta. We mochten het fabriekje bezoeken, en je zal het niet geloven alles werd daar met de hand gemaakt. Er zaten wel zeker 50 man koekjes te draaien, ze gingen de oven in en een paar uur later zaten ze in een doosje om verkocht te worden. We kregen na afloop van de rondleiding een doosje mee, en ja hoor het doosje was nog echt warm. Je kan de koekjes maar beperkt houden, dus helaas wij zullen ze allemaal zelf moeten opeten. De volgende stop was een snackbar. In de ochtend wordt er door met name huismoeders een mandje vol, bv loempia’s, plakken cake, lemper (een nep-sushirol, niet onze favoriet), pannenkoek gevuld met kokosnoot en palmsuiker (erg lekker), soesjes, afgeleverd bij een tentje, die het verkoopt. Aan het einde van de dag worden de overschotten opgehaald en de betaald. De verkoopster had dus wel twintig boekjes liggen, waar ze haar administratie van koop en verkoop bijhield. Als hoofdmaaltijd kregen we gudeg, wat de specialiteit is in Yogya, een onrijpe jackfruit wordt met kruiden en kokosmelk voor uren gekookt. Erbij kregen we huid van de koe (gebakken en gekruid, waardoor het heerlijk smaakt), tempeh, rijst en kip (voor de liefhebbers een poot of kop, maar wij gingen toch voor een normaal stuk). Als afsluiter kregen we nog een drankje op de alun-alun, voor we een wedstrijd hadden gedaan. Er staan twee bomen en het is de bedoeling dat je vanaf ongeveer 75 meter met een blinddoek om in een rechte lijn kan lopen tussen de bomen. Als je dat lukt heb je een goed hart of kan je soldaat worden. Je zal het niet geloven, maar Wouter is met een vrouwtje getrouwd met een goed hart. Helaas Wouter zal nooit carrière kunnen maken in het leger, want aan het einde ging hij toch teveel linksaf, waardoor hij tegen de boom aanliep. Het drankje was met gember, rijstballetjes, palmfruit en pinda’s. Op het grote plein was het een drukte van jewelste, het lijkt wel de ontmoetingsplek van de stad te zijn. Grappig om te zien is dat er bling-bling cars rondrijden (verlichte grote skelters bv. een volkswagenbusje). Na het afsluitend drankje werden we weer veilig afgezet bij het hotel. We hebben nog een afsluitend biertje gedaan met Joyce en Gijs, die al een tijdje door Sumatra gereisd hebben en erg enthousiast waren. Misschien iets te primitief voor ons, maar wie weet.