Dag 8: Skoura

De kip tajine gisteren smaakte heerlijk. Na lekker te hebben geslapen vandaag eens geen reisdagje, ook wel eens prettig. We hebben gisteren aan de hotelbaas gevraagd of we een fietstochtje konden doen. Hij zou wat mensen bellen, en vanochtend vertelde hij ons dat het gelukt was fietsen te regelen, maar dat het helaas geen Engelstalige gids was. No problem, dan vertaalt Leen maar uit het Frans. Na het ontbijt (in buffetvorm dit keer) zijn we met Rachid op pad gegaan. Gelukkig waren het goede mountainbikes, waarvan die van mij voor de verandering ook voor mij groot genoeg was.

Rachid had er zin in, sprak goed Frans en een paar woorden Engels en Nederlands. Hij leidde ons door allerlei kleine weggetjes, dorpjes en legde van alles uit, veel te veel om te onthouden en op te noemen. Een paar zaken die mij zijn bijgebleven: naast het dorp ligt een stuk grond waar alle dorpelingen een klein deel van bezitten, waar ze groenten en fruit verbouwen. Ze verbouwen hier onder meer tarwe, bonen, amandelen, granaatappels, dadels, olijven voor olie en om zo te eten, limoenen en vijgen.

De plek waar we logeren en ook rondfietsen is een zeer brede vallei tussen het Atlasgebergte. Vanuit ons hotel, dat een beetje hoger ligt en twee bouwlagen heeft, heb je een schitterend uitzicht. In het gebied lopen drie rivieren parallel aan elkaar, met daartussen een enorme palmeraie, een oase met palmbomen met daarom heen en tussendoor groepjes huizen. In de huizen die we her en der zien, wonen soms wel 25 mensen uit één familie. Ondanks dat de huizen er best groot uitzien, is dat toch proppen geblazen.

De weg waarover we fietsten bestond grotendeels uit zand en gravel, maar de rivierbeddingen waren bezaaid met kiezels en keien. En je raadt het al, daar reedt Leen haar fietsje lek. Nadat Rachid de achterband had opgepompt ging het 200 meter goed, waarna de band weer zo goed als leeg was. Dus we hebben een kleine omweg langs de lokale fietsenmaker gemaakt, die zich gelukkig op loopafstand van de plaats des onheils bevond. Na een kwartiertje knutselen konden we weer op weg.

Het gebied langs de weg van Erfoud naar Ouarzazate (waar Skoura tussen ligt) wordt ook wel de weg van de duizend kasbahs genoemd. Vroeger was de kasbah het versterkte deel van de medina. Alle dorpelingen woonden in de medina. Tegenwoordig heeft de kasbah niet meer die functie en wordt er in gewoond, wordt het als voorraadschuur gebruikt of heeft het een andere functie. Afhankelijk van de functie heeft het een andere benaming.

Een van de mooiste kasbahs is de kasbah van Skoura, die de kasbah Amridil wordt genoemd. Deze kasbah staat op het oude bankbiljet van 50 Dirham en is ook de achtergrond van een aantal films geweest, waaronder Lawrence of Arabia. Oorspronkelijk gebouwd in de 17e eeuw is het tegenwoordig ingericht als museum met allerlei voorwerpen die een inkijkje geven in het leven van destijds. Er staan ovens, een olijfpers, allerlei spullen die worden gebruikt om te weven en een houten slot met sleutel dat heel ingenieus 10 pinnetjes in een mal laat schieten waarna de sleutel er uit kan worden gehaald.

Na de rondleiding in de kasbah bracht Rachid ons naar een Auberge waar we de lunch hebben genuttigd. Op de één of andere manier serveren ze hier voor de lunch altijd een volledig driegangenmenu, maar dat is voor ons toch echt teveel van het goede. Volgens Rachid konden we hier ook gewoon een salade eten. Dus wij aan de (heerlijke) salade met brood, tegen helaas wel een belachelijke prijs zoals bleek toen we wilden afrekenen. Dat is dan weer jammer, maar goed, je doet er weinig aan. Tot nu toe hebben we geen enkele keer het idee gehad te worden opgelicht of iets dergelijks, behalve dan de gebruikelijke ’toeristenprijs’.

Na de lunch nog een paar kilometer terug gefietst naar ons hotel, waar Rachid ons netjes heeft afgeleverd. Toen we aankwamen bleek een ander stel uit het hotel ook te hebben gefietst met de twee andere fietsen (wij hadden ’s ochtends onze twee fietsen gekozen uit in totaal vier fietsen die naar het hotel waren gebracht). Ook zij hadden een lekke band, maar helaas geen gids, dus zij zijn met de fiets aan de hand terug naar het hotel gelopen. Ze waren blij dat ze hun kapotte fiets konden ruilen met de onze.

Voor vanmiddag niets op het programma: lekker een beetje liggen en lezen naast het zwembad. We zullen er niet te lang in blijven liggen, want het water is bizar koud… Morgen rijden we naar Marrakesh voor alweer ons laatste (hele) dag van onze vakantie in Marokko, donderdag vliegen we ’s ochtends vroeg terug.