Kaapstad – Tableview – Parow – Kaapstad

21-10-2015: Vandaag leek een hele relaxte dag te worden, maar het pakte net iets anders uit. Op het gemak wakker geworden en opnieuw genoten van een heerlijk ontbijt. Golftassen gepakt en op weg naar de auto. Eerst nog gevraagd aan Ursula om restaurant Savoy Cabbage te reserveren voor vanavond. Ze maakte ons nog nog een beetje bang over hoe gevaarlijk het is om in Zuid Afrika spullen onbewaakt in de kofferbak van de auto te laten liggen. Alles ingeladen en klaar om te vertrekken. Wouter moest nog even de GPS aanzwengelen: satellieten zoeken, adres instellen, maar aangezien het behoorlijk warm was in de auto, probeerde ik de raampjes naar beneden te doen. Het raam van Wouter ging nog een stukje naar beneden, maar dat van mij lukte niet, nou ja dan auto maar starten en airco aan. Helaas er gebeurde niets toen ik de sleutel omdraaide. Boekje erbij genomen, maar helaas daar werden we ook niet wijzer van. Wouter vroeg zich nog af of ik de lampen van de auto wel had uitgedaan, toen we aankwamen zondagnacht. Het knopje stond op OFF dus daar ging ik vanuit. Wouter terug naar binnen bij de B&B en gebeld met First, ze zouden langs komen, aangezien het raampje een deel open stond, ben ik blijven buiten staan. Gelukkig scheen het zonnetje volop! Na een kwartiertje kwam er iemand om naar de auto te kijken. Het leek op een lege accu en toen hij de auto aan de startkabels legde, deed hij het weer. Hij vroeg nog of we de lampen hadden aangelaten, want het is een vrij nieuwe auto. Het is dus wel gek dat de accu leeg is na twee dagen niet gebruiken. Het baarde ons wat zorgen, dat accu zo snel leeg was. Maar auto gefixed dus wij konden weer rijden. We reden richting het Noorden nl naar Bloubergstrand, waar we een stop hebben gemaakt bij Tableview. We hadden een prachtig uitzicht op de Tafelberg, die vandaag bekleed was door een wolkendek, een soort tafelkleed. Er stond een stevige wind, waardoor er veel kitesurfers bezig waren. Er waren er die af en toe meters hoog sprongen en dan minutenlang in de lucht bleven hangen. Nog een kleine wandeling op het strand gemaakt, maar de wind maakte het toch een beetje chilly. Een koffie gedronken op een terrasje en op weg naar de golfbaan. Tijdens het rijden viel mijn oog op het lampje aan het plafond die aan was en toen snapten we waarom accu leeg was. Wouter had lampje boven ons hoofd aangedaan om de kaart te lezen tijdens ons eerste ritje zonder GPS. Toen we bij het hotel aankwamen, hebben we er totaal niet meer aan gedacht en dat heeft blijkbaar heel langzaam de accu leeg getrokken. Een beetje stom, maar Wouter noemt het een vervolgschade door First, aangezien zij geen GPS ter beschikking hadden. Gelukkig weten we nu wel wat er aan de hand was. Het was nog best een stukje rijden naar de golfbaan, dus ik kon goed wennen aan links rijden met de flow mee. De ezelsbruggetjes van vroeger kwamen weer op, nl links afslaan is korte bocht, dus de L van niet lang. Rond half één kwamen we aan op de golfbaan, er stond een forse wind, heerlijk weer om te surfen, maar minder weer om te golfen. Nog snel even geluncht in het halfway house en we waren er klaar voor. We moesten eerst nog een tasje kopen waar we zand in konden doen, zodat we de grond konden aanvullen als we plaggen zouden slaan. Zoals ik al eerder schreef was het geen topbaan, maar voor ons meer dan goed genoeg. Het was redelijk vlak en de holes (het gat) waren bijna allemaal recht af en toe was er water, maar de wind zorgde voor een extra uitdaging. We merkten al snel dat de ballen door de wind, ja we hadden een mooi excuus, alle kanten uitgingen. Dus we hebben veel kilometers gelopen en veel ballen gezocht. Één van de laatste holes ging Wouter zijn bal rechtsaf en hij leek onze voorgangers te raken, dus Wouter er heen en twee flitegenoten staken hun duim op en gaven aan dat alles goed was. Toen Wouter aankwam bij de man in kwestie zei hij met een stalen gezicht, dat hij was geraakt en pakte zijn arm vast en zei dat hij in het clubhouse een claim zou neerleggen. Het leek alsof de bal hem toch geraakt had, maar het bleef vreemd dat zijn flitegenoten niet naar hem omkeken als de bal hem had geraakt, hij aan het stuur van de buggy zat, hij nog verder speelde. Wouter durfde niet meer te spelen en had er ook niet echt zin meer in. Ik begon de sterren van de hemel te slaan. Eenmaal terug in het clubhouse, wij op zoek naar die man, maar we konden hem niet zo snel vinden. Toen we een drankje aan het bestellen waren, kwam er een flitegenoot naar ons en gaf aan dat het een grapje was en dat de bal hem enkel geschampt had. De zuidafrikaanse humor is toch niet hetzelfde als die van ons, want Wouter had zich toch behoorlijk zorgen gemaakt. Na een drankje, terug naar Kaapstad, waar we in een staartje avondspits kwamen. Tijdens het rijden ontdekte Wouter dat de GPS unit niet oplaadde, pfff, wat is dat toch allemaal met deze auto. Bij de B&B gekeken en blijkbaar kan de stekker niet diep genoeg erin, dus morgen maar een andere stekker kopen. Snel onder de douche en naar het restaurant. Eten was opnieuw heerlijk, maar helaas Savoy Cabbage komt op plaats nummer drie. Wouter heeft zoet gezouten zebra op en lam. Ik had een red roman visje, maar ik vond het te zout. Het leek erop dat hij teveel met zijn bek open had gezwommen in zee. Als toetje had Wouter butterscotch pana cotta en ik crème brulee van amaralua. Ik had zo een goed voornemen om geen toetje te nemen, maar toen ik de kaart zag, ging ik overstag. Er stond een ratafia op als dessertwijn. We konden ons herinneren dat we 9 jaar geleden een paar flessen hadden gekocht in Franschhoek en het toen erg lekker vonden. We vroegen de ober van welk wijnhuis het kwam, hij dacht Pierre Jourdan, maar zou de fles wel even tonen. Ik dacht Haute Cabriėre. We moesten lang wachten op de fles en inmiddels was mijn nieuwsgierigheid zo erg geworden, dat we even keken op internet. We hadden beiden gelijk, de kelder was Haute Cabriėre van Pierre Jourdan. Hij kwam aan met de fles en gaf ons allebei een slok, omdat we zolang hadden moeten wachten op de fles. Dat kan je je toch niet voorstellen in Nederland. We kregen nog een leuke babbel met de ober. Hij bleek afkomstig uit Zimbabwe en een Nederlandse vriendin te hebben, dus we kregen nog een klompenfoto te zien. Hij is crickettrainer en hoopt zo in Nederland aan het werk te kunnen, in tussentijd werkt hij in Zuid Afrika. Hij vertelde dat obers 10 rand per uur verdienen, omgerekend is dat 66 cent per uur en dus leven ze van de fooi. Gelukkig hadden we hem een goeie fooi gegeven. Het restaurant lag slechts één blok van de B&B, dus we konden weer mooi teruglopen. Wat is de B&B toch een geweldige plek, super hartelijke eigenaars, altijd beried om wat te doen en uitleg te geven, perfect gelegen, mooie grote kamers, we kunnen slechts één minpuntje bedenken, je kan niet buiten op het terras of balkon zitten om een drankje te doen.