Sossusvlei

Zondag 09/09/2012: Deze ochtend de wekker om half zes, ja nog vroeger dan voor het werk, maar dan zouden we vanaf dune 45 de zonsopgang kunnen zien. Ja, ik schrijf kunnen, dus je verwacht al dat er een kink in de kabel is gekomen. Om kwart over zes gaat het hek van het nationale park open voor de gasten van het NP, zoals wij. We moesten eerst nog onze daktent inklappen voor we konden rijden en aangezien het de eerste keer was en in het donker, hadden we er toch minimaal een half uur voor gerekend. Het ging super vlot, dus nog even langs het toiletgebouw en om 6.12 stonden we als zesde auto voor de poort. Na een paar minuten konden we rijden, gelukkig was het een asfaltweg. Helaas na een tijdje begon er mist op te zetten en die bleef hardnekkig hangen toen de zon opging, dus het mooie landschap moesten we erbij dromen. Na 45 km kwamen we aan bij dune 45. We zijn er opgeklauterd, gaaf want we waren één van de eersten en dan is het zand nog helemaal onaangetast. Het is wel loodzwaar om in het mulle zand te ploeteren. Wouter kroop ondanks de hoogte (425m) vlot achter me aan. Na een tijdje te hebben genoten van het spectaculaire uitzicht, zijn we naar de parkeerplaats bij Hiddenvlei gereden, waar we onszelf een ontbijtje hebben gemaakt, ja dat is het voordeel van kamperen. Het was wel koud, maar het uitzicht maakte veel goed. Daarna laatste vijf km naar de parkeerplaats van Sossusvlei gereden. Dit stukje kan je enkel 4×4 rijden, nou dat heeft Wouter geweten, echt heel erg mul zand, maar daar had Wouter geen enkel probleem mee. Leen kneep af en toe haar billen dicht, maar dat was niet nodig. Vanaf daar was het ongeveer 500 m lopen naar Deadvlei, prachtig, een zoutpan met dode accacia bomen, sommigen wel 500 jaar oud. Doordat de rivier van richting is veranderd (nou ja als het regent, want nu is het hier heel erg droog) kunnen wij dit natuurschoon nu bewonderen. Toen we daar een tijdje rondliepen trok de mist steeds meer op en uiteindelijk werd de lucht strak blauw. De kleuren werden nog prachtiger, het rood/bruin gekleurd zand en duinen, de witte zoutkorst en de donkere bomen.
Na Deadvlei zijn we nog een stukje verder gereden naar Sossusvlei, waar er nog water in het meertje stond, dus dat trok veel vogels en twee flamingo’s aan. Op het gemak teruggereden en net zoals in de ochtend kwamen we allerlei beesten tegen: impala’s, springbok en struisvogels. ’s Middags geluncht op de camping en een reservering gemaakt voor het restaurant van de Sossusvlei lodge. Daarna hebben ook nog de Sesriem canyon bezocht, je kon op de bodem lopen en na ongeveer een halve km kwamen we bij het water uit (volgens de Bradt reisgids een mooi plekje om te zwemmen, maar dat zal toch in betere tijden zijn geweest). Nu even rusten op de camping en genieten van het zonnetje, het is ten slotte vakantie. Rond een uur of half zes zijn we naar dune Elime gereden om de zonsondergang te bewonderen. Het was een forse klim en toen zaten we nog niet op de top, die duinen zijn best verraderlijk, elke keer als je denkt nu zijn we er, komt er weer een andere en hogere top in zicht. Uiteindelijk zagen we de zon ondergaan achter een duin, die heel veraf was, de hemel en bergen kleurden langzaam rood, prachtig, dus het was toch wel de moeite waard Wouter om nog eentje of misschien nog eentje verder te klimmen. Ja, Leen de berggeit weet van geen ophouden. We hadden ons aperitiefje meegenomen, dus genieten. Daarna naar de camping gereden, waar we eerst de tent hebben opgezet en dan naar het restaurant zijn gelopen via een short cut ( een gat door het hek). Heerlijk gegeten: je kon allerlei soorten vlees van de grill krijgen, zo hebben we hartenbeest, oryx, zebra en impala geproefd, de laatste is met stip als beste uitgekozen. Nu liggen we nog even te lezen en kijken we terug op een hele mooie dag.

Location:Sesriem