13 oktober 2024: Phong Nha – DMZ – Hué

Gelukkig bleken de party-gangers snelle zuipers maar ook snelle slapers te zijn, ruim voor 22:00 was het afgelopen, dus wij hebben prima geslapen. Vandaag ontbeten met het lekkerste broodje dat we ooit buiten Frankrijk hebben gehad, een vers gebakken wit pistoletje dat een beetje groot was uitgevallen. Het werd vergezeld met een heerlijk omeletje en een grote bak zwarte koffie. Leen wilde mij eerst nog een half broodje door de neus boren door één broodje terug te sturen ‘omdat het teveel zou zijn’ maar gelukkig hanteerde ik de NLNL-regel. Toen Leen het broodje had geproefd, was ze ook om.

Wij vroegen ons af waarom we al een aantal keer een zeer stevige hint van chocolade in onze koffie proefden. Ook bij deze homestay was dat het geval. De meeste koffie in Vietnam is van Robusta koffieplanten, omdat deze hier beter groeien dan Arabica koffieplanten. Robusta geeft vaak een wat bittere smaak. Om dit te compenseren wordt er in Vietnam bij het branden vaak wat smaakstoffen toegevoegd in de vorm van suiker, chocolade of zelfs whisky. Dat verklaart dus de chocolade-hint.

Vandaag gaan we met de auto met chauffeur via de DMZ naar Hué. Het is een soort sightseeing trip waarbij we een aantal plaatsen in de buurt van de vroegere Demilitarized Zone gaan bezoeken. Er zit geen gids bij, maar met behulp van de informatie op de site van Local Vietnam, Google en ChatGTP verwachten we een heel eind te komen. De chauffeur spreekt bovendien goed Engels, voor een chauffeur. Dus het gaat goed komen.

Eerste stop waren de Vinh Moc tunnels. Deze ondergrondse tunnels werden door de Vietcong gebruikt om te schuilen en troepen te verplaatsen. De tunnels zijn uitgegraven door lokale dorpsbewoners en boden onderdak aan duizenden mensen tijdens bombardementen. Tijdens ons bezoek zagen we een heel klein oud mannetje bamboeblaadjes van de weg vegen. Toen hij ons zag, gaf hij ons een handje en begon hij ons te gidsen door tunnelingang nummer drie langs de zee naar tunnelingang nummer vijf. Hij kan niet spreken maar is zeer effectief in z’n gebarentaal. Op een foto met vier zuigelingen die geboren zijn in het tunnelsysteem wijst hij naar één van de baby’s en naar zichzelf. Hij blijkt dus in de tunnels te zijn geboren…

Tweede stop was de Ben Hai rivier en Hien Luong-brug. De Ben Hai-rivier markeerde de officiële scheidingslijn tussen Noord- en Zuid-Vietnam. De Hien Luong-brug, die over de rivier loopt, werd destijds in tweeën gedeeld, waarbij elke kant werd geschilderd in de kleuren van het respectieve land. We hebben de gedenktekens aan beide kanten en een museumpje en een herdenkingspoort aan de noordzijde bekeken. Aan de zuidzijde stond ook een monument achter een soort plein met een oude wachttoren en een ruïne van een politiebureau. De huidige brug is gebouwd na de overwinning van Noord Vietnam en is nu alleen nog maar voor voetgangers te gebruiken. Er ligt een nieuwe brug langs voor het overige verkeer. De taxichauffeur zette ons aan de noordkant van de brug er uit en wachtte ons aan de andere kant op. 

Daarna naar het stadje Dong Ha gereden om te lunchen, onze eerste lunch in Zuid-Vietnam. Of dat het nou was of dat het gewoon een chagrijnige Vietnamese was die de scepter zwaaide over het restaurantje weet ik niet, maar ze stond de bestelling op te nemen met het gezicht en houding van een oorwurm. Wij wilden allebei alleen maar een noedelsoepje maar dat was duidelijk niet naar haar zin, dus werden wij getuige van een stevig staaltje kapitalistisch up-selling richting springrolls. Thank you, but no thanks. De beef in mijn noedelsoepje was bovendien zo niet gekruid en niet mals dat ik besloten heb in Vietnam voortaan alleen nog maar in echt goede restaurants vlees of vis te kiezen. Ja, jullie lezen het goed, ik word parttime vegetariër 🥑 

Vandaag ook duidelijk in een andere klimaatzone terecht gekomen. Er zijn drie klimaatzones in Vietnam, en sinds gisteren zitten we in een tropisch regenwoudklimaat. Vandaag resulteert dat in af en toe een bui, waarbij we tijdens tot nu toe de grootste buitjes in de auto en in een museum zaten. Het is daarnaast ook broeierig warm, hoge luchtvochtigheid. Ik zweet sowieso als snel, maar hier ben ik soms net een wandelend zwembad met zout water. Zelfs Leen zweet zich hier een ongeluk.

De derde sightseeing stop was Highway 9 National Cemetery. Het is een van de belangrijkste militaire begraafplaatsen in Vietnam. De begraafplaats is een eerbetoon aan de Noord-Vietnamese soldaten die zijn omgekomen tijdens de Vietnamoorlog, vooral degenen die sneuvelden in de buurt van de DMZ en langs de strategische Route 9. Deze snelweg speelde een cruciale rol tijdens de oorlog, aangezien hij de Laotiaanse grens verbond met Dong Ha, en was een belangrijk bevoorradingskanaal voor de Vietcong. De begraafplaats werd opgericht in 1997 en is één van de grootste begraafplaatsen in Vietnam die gewijd is aan oorlogsslachtoffers. Het terrein beslaat ongeveer 13 hectare en herbergt de graven van meer dan 10.000 Noord-Vietnamese soldaten en Vietcong-strijders. De graven zijn per provincie gegroepeerd. Op een aantal grafstenen stond de naam, geboortejaar en sterfdatum maar op heel veel stenen stond ook alleen een nummer. Het zag er verzorgd uit, met vele monumenten tussen de graven en bloemen en muziek, het maakte veel indruk op ons.

Op weg naar de vierde en laatste stop voor Hué komen we door een enorme hoosbui. Ben benieuwd wat er te zien gaat zijn van de Khe Sanh Combat Base. Deze voormalige Amerikaanse militaire basis was de locatie van één van de langste en bloedigste veldslagen van de Vietnamoorlog, de Slag om Khe Sanh. Tegenwoordig kun je hier overblijfselen van de basis en oorlogsmateriaal zien. Gelukkig was het redelijk droog toen wij aankwamen. De basis viel ons een beetje tegen, het museum had z’n beste tijd gehad. Wel indrukwekkend om sommige notities in het bezoekersboek te lezen, bijvoorbeeld van iemand wiens broer in 1968 is gesneuveld.

Al met al vonden wij de DMZ wel indrukwekkend. We hebben vier plaatsen gezien, van de Zuid Chinese zee tot aan de grens met Laos. Het aantal burgers en militairen die zijn omgekomen tijdens het conflict wordt geschat op 2 tot 3 miljoen.

Nu op weg naar Hué, waar we aan het begin van de avond zullen aankomen. Onze chauffeur bleek zelf uit Hué te komen en liet ons onderweg nog zien waar de citadel ligt. Ons hotel zagen we al van verre liggen, het is een toren van 16 verdiepingen met opvallende lichtreclame, onze mooie maar kleine kamer ligt op de twaalfde verdieping, met één groot panoramaraam, mooi om m’n hoogtevrees weer eens te testen…

M’n vegetarische voornemen is als sneeuw voor de zon verdwenen toen we naar een vegetarisch restaurant in de buurt gingen. Het restaurant had goede reviews, maar geen personeel. Er zaten wel een paar gasten, maar er liep werkelijk niemand rond om ons te verwelkomen, dus ik was er snel klaar mee. Vervolgens bij een Koreaans aandoend hotpot-restaurant terechtgekomen. Dat smaakte prima, alhoewel de dienstdoende ober het blijkbaar noodzakelijk achtte even voor te doen hoe het werkte en daarbij in een keer de gehele schaal in de hotpot gooide… wij hadden eigenlijk meer een beetje fondue-like willen eten, maar vooruit. Daarna aan de oever van de Perfume rivier nog een salted coffee gedronken. Die beviel goed, is wat ons betreft nog beter dan de egg coffee.