14 oktober 2024: Hué

Vanochtend werden we vrij vroeg wakker en hoorden we een soort volkslied uit speakers komen. Toen we uit het raam keken, zagen we dat we uitkeken op twee scholen. De middelbare school start hier blijkbaar om half zeven. Je hebt hier maar een lastig leven als puberende Vietnamees, als je een avondmens bent. Iedereen stond in rijen opgesteld, toen de vlag werd gehesen en er met een microfoon een praatje werd gehouden. We gaan ervan uit dat het vooral propaganda was van de communistische partij. Indoctrinatie begint hier al op jonge leeftijd. Daarna begon de lagere school, die ernaast stond, met dansjes en gezang, terwijl alle andere kinderen rustig op hun stoel toeschouwden. Wat een discipline.

We hadden gisteren al gepolst bij de receptie of ze fietsen hadden. Ze hadden zelf geen fietsen, maar die konden ze regelen voor ons. Na een kwartiertje stonden er twee bolides voor de deur, die gelukkig stukken beter waren dan de fietsen in Ninh Binh. “Het verlaten waterpark” was onze eerste stop voor vandaag. Het lag een kilometer of 8 van het hotel. Wouter was deze keer volledig voorbereid. Oortjes in, Google Maps aan en gaan met die banaan. Ik fietste er rustig achteraan en hij manoeuvreerde zich als een volleerde Vietnamees in het verkeer. Het blijft toch verbazingwekkend hoe soepel het verkeer hier gaat. Het valt op dat ze voorzichtig rijden, om ongelukken te vermijden, maar een Europeaan op de motorkap willen ze al helemaal niet, dus het verliep allemaal heel voorspoedig.

We hadden in de beschrijving gelezen dat je niet hoefde te betalen bij de entree, maar toen we aankwamen, stond er iemand met een tekst op een telefoon met Google translate, dat we iets minder dan een euro moesten aftikken. Hij gaf aan dat de overheid het park wil vernietigen en dat de lokale bevolking het wil behouden en restaureren. Ik wilde in eerste instantie niet betalen, maar aangezien onze fietsen daar stonden geparkeerd, toch maar betaald. Achteraf lijkt dit verhaaltje onzin te zijn, want er wordt zo fors gebouwd aan de weg, dat we denken dat dit een nieuwe toeristische attractie van Hué zal worden. Ho Thuy Tien is ooit gebouwd als een veelbelovende attractie om het toerisme in Hue te promoten. Helaas is dit toen niet gelukt. De bouw van het waterpark is in 2004 gestaakt. Nu staan er nog een aantal verlaten attracties, die roestig zijn en onder gespoten met graffiti en overgroeid met planten en mos. In het midden van het meer zagen we in de verte een draak verschijnen. Onze urbex-fotografie sessie kon beginnen.

Op de foto’s had ik gezien dat er ook nog een aantal waterglijbanen waren in het park. Ik dacht dat de man bij de stalling had gezegd dat we links moesten aanhouden. Wouter had al het idee dat het een NLNL ging worden, toen we een bergje opklommen. Gelukkig was ik ook snel overtuigd om terug te keren naar het meer, omdat het hier zo warm is en inmiddels het zweet uit al mijn poriën stroomde en mijn T-shirt doorweekt was. We vervolgden onze weg lang het meer en ja hoor, daar waren de waterglijbanen. Ze zijn met man en macht een soort rondweg langs het meer aan het aanleggen. Ik denk dat als je hier over een jaar komt, het een volledig ingerichte insta-plek is geworden, inclusief fietsen/tandems die je kan huren, net zoals we zagen in Ninh Binh. 

We reden terug richting de stad en trakteerden ons op een sapje, zodat we het zweet konden laten opdrogen. We hebben nog wat euro’s gewisseld bij de juwelierszaak, helaas wilden ze enkel het briefje van 50 wisselen. We hebben met een banh mi (baguette) geluncht bij Fastfood 22, met uitzicht op een toegangspoort van de citadel. Dit restaurant was helemaal ingericht op toeristen, inclusief Duitse schlagermuziek, voor de Duitse familie die aan het eten was. Ze wisten de klanten wel te verwennen, we kregen nog een gemberthee en banaan als toetje. 

We klommen weer op onze fiets en reden richting de citadel. De weg was eenrichtingsverkeer, dus hebben we eerst een rondje rond de stadsmuur van de keizerlijke stad gefietst. Het is hier net zoals in Japan de gewoonte om authentieke klederdracht te huren, om mooie foto’s te maken. Bij de grote toegangspoort zagen we vier jongeren, die helemaal uitgedost waren. Wouter moet deze maand voor fotomaatjes een drieluik inleveren van een levendige monumentale stad, dus hij dacht ik grijp mijn kans. De jongeren spraken geen Engels, maar ze lieten zich zonder moeite fotograferen. Zij wilden ook nog met ons op de foto, want ja met zo’n grote man wilden ze wel een foto. Whatsapp account aangemaakt, nummer uitgewisseld en afgesproken dat we vanavond foto appen. 

De keizerlijke stad is naar het voorbeeld van de Verboden stad in Peking gebouwd, waar wij ook zijn geweest. Het is minder groots opgezet, maar het was prachtig. Gisteren zeiden we nog tegen elkaar dat ze in Vietnam weinig oude gebouwen hebben, maar na vandaag nemen we onze woorden terug. Dit gebied is behoorlijk gebombardeerd tijdens de oorlog, maar daar valt nu meer weinig van te zien. Het zal nog veel mooier worden, want ze zijn druk bezig met restaureren. De keizerlijke stad bestaat uit de Verboden Paarse Stad, tientallen koningsgraven, pagodes, tempels, koninklijke kamers, een bibliotheek en een museum. We hebben een beetje rondgestruind, maar vonden het na een tijdje wel mooi geweest, want inmiddels was mijn T-shirt voor de derde keer vandaag doorweekt. Ik wist niet dat een mens zoveel kan zweten. 

Omdat het een aantal dagen geleden is dat we een massage hebben gehad, werd het weer een keer tijd. Ik had nog wat twijfels, omdat ik me verre van fris en fruitig voelde na een dag zweten. Wouter vond dat we, na onze fysieke inspanning van vandaag, het wel verdiend hadden. Ik ging snel overstag. Eerst nog genoten van een ijskoffie. Deze keer had ik een coconut coffee besteld, wat meer een ijsje is dan een koffie. De massage was weer heerlijk. Grappig dat het elke keer weer anders is, deze keer kraakte ze mijn nek. Ik wist niet dat het zo een kabaal kon maken. Als herboren terug gefietst naar het hotel, waar we onze bolides in de parkeergarage konden stallen. Het White Lotus hotel heeft een zwembad, dus nog een verfrissende duik genomen in het zwembad. Na het douchen neergestreken in de rooftop bar aan een cocktail. We hebben een prachtig uitzicht over de rivier. 

Inmiddels is het beginnen hozen. Er was overdag best wel wat regen voorspeld, dus we gingen gepakt met paraplu, poncho en inclusief plastic tasjes om de fotocamera van Wouter te beschermen op pad, maar het is gelukkig de hele dag droog gebleven. Wouter heeft zijn weerradar weer goed aangezet.