22 oktober 2024: Can Tho – Phu Quoc
Vannacht heeft het weer hard geregend en geonweerd, en ook vanmorgen was het behoorlijk regenachtig. Je zou kunnen stellen dat we gisteren geluk hebben gehad met het weer. Nadat we hebben ontbeten en uitgecheckt kwam onze taxi voorrijden die ons naar de haven zou brengen, een rit van bijna twee uur tussen de (natte) rijstvelden, eendenboerderijen en vissers op de eindeloze hoeveelheden water in de Mekong Delta.
Eenmaal in de haven liepen we het havengebouwtje binnen. We hadden gisteren van de eigenaresse van de homestay de digitale kaartjes gekregen. Toen we die bij een loketmedewerker lieten zien, kreeg ik een handgeschreven briefje van haar waar de tijd en aanlegsteiger op stond waar we ons moesten melden. We waren aan de vroege kant, en hebben de tijd gedood door op een terrasje van een ijskoffie te genieten en om ons heen te kijken.
Toen de boot aankwam was het al een drukte van belang. De doorgaande weg werd een aantal keren afgesloten om mensen de mogelijkheid te geven van de boot af te stappen en er stond al een flinke rij mensen voor de ingangspoort. Het was wel goed georganiseerd, een controle op kaartje en identiteitsbewijs door een militair uitziend mannetje, vervolgens nog een keer een controle op het kaartje bij de loopplank en eenmaal binnen werden onze grote rugzakken afgenomen en voorin gezet.
De boot lijkt op een soort lange catamaran met tien stoeltjes per rij en een stuk of twintig rijen. Er is ook nog een bovendek met stoeltjes en wat open ruimte. De stoeltjes bleken genummerd te zijn, toen ik wat om mij heen aan het kijken was, kwam er gelijk iemand van de bemanning naar mij toe om aan de hand van ons ticket ons naar de juiste stoelen te wijzen. Helaas bleken daar al mensen te zitten, die ook geen aanstalten maakten op onze redelijk hulpeloze gebaren. Dus wij ons maar op de stoelen ernaast gezet. Maar toen de bemanning ons zag zitten, vroegen ze de scheef zitters om hun kaartje en kon iedereen alsnog op de juiste plaats gaan zitten.
De boot had er goed de vaart in, maar het was alsnog een tocht van twee uur en een kwartier. Ondertussen passeerden we talloze kleine eilandjes, sommige bewoond en anderen ogenschijnlijk niet. Tussen de grotere eilanden lagen bovengrondse hoogspanningskabels die soms vanuit het niets opdoemden. Verder zagen we andere ferry’s en vissersboten.
Eenmaal aangekomen werden we zoals gebruikelijk verwelkomd door een chauffeur met een bord waar mijn naam op stond. Na een ritje van 20 minuutjes kwamen we aan bij ons hotelletje voor de laatste drie nachten. Het ziet er prachtig uit, kleine bungalowtjes met een eigen overdekt terras en uitzicht op zee en de infinity pool. De badkamer is deels open en de kamer heeft het breedste bed dat wij ooit hebben gezien….
Helaas nu even niet zwemmen en uitkijken op het terras en in de badkamer, want toen we hier aankwamen zag het er al wat grijs uit en nu zitten we in een heeeel forse onweersbui met spectaculaire lichtflitsen en enorme donderklappen. Er zitten nog twee malloten in het zwembad, daar wachten wij maar even mee totdat het onweer voorbij is.