21 oktober 2024: Can Tho
Gisterenavond hadden we een gebakken tilapia vis besteld, wat maken ze er hier toch altijd iets kunstig van en het was ook nog overheerlijk.
Vanochtend stond de wekker om 4:40, want de marktverkopers op het water beginnen vroeg, dus wij moesten er ook vroeg bij zijn. Er was onduidelijkheid over wie er wel of geen individuele tour had geboekt. Er waren, maar twee boten en twee stellen die een individuele tour hadden geboekt en een derde stel, die een groepstour had geboekt. Na wat heen en weer gebel, mochten wij in de boot met Thuy met accent op de u, die wij niet in ons alfabet hebben), onze gids. Je sprak haar naam uit als Toyiiii. Haar naam betekent water in het Vietnamees en ze is zo genoemd, omdat op de dag van haar geboorte er een overstroming was in haar dorp. Overstromingen maken ze zich niet echt druk over. Door de hevige regenval van gisteren en hoog water, hoorden we water wegpompen en zagen we mensen pootje baden op hun terras. Iedereen gaat aan de gang en maakt er het beste van.
We werden getrakteerd op een zonsopgang en waren vanaf het water getuige van het opstarten van het Vietnamese leven. We zagen een clubje die ipv “Goedemorgen Nederland – Goedemorgen Vietnam” in het park deden. Een meisje was zich aan het wassen en tandenpoetsen in de rivier.
Er zijn slechts 7 drijvende markten meer actief in deze regio, omdat het eigenlijk niet meer lonend is en er gemakkelijker handel kan gedreven worden op het land. We bezochten eerst een kleine markt met een aantal bootjes, waar locals hun spullen aan elkaar verkopen en dan via kleinere kanaaltjes weer doorverkopen. Er werd zelfs morning glory en waterhyacinten geplukt tijdens het wachten op klanten.
Na deze markt sloegen we een kleiner kanaal in. Dit voelde echt als de Biesbosch, maar dan met palmbomen aan de zijkant. Er lagen veel hyacinten in het water. Op een bepaald moment voeren we door een tapijt van hyacinten en kwamen we vast te zitten, maar na enige moeite en wat van links naar rechts gewiebel met de boot kwamen we weer op gang. Meerdere keren kwam de schroef vast te zitten doordat er plastic in draaide. De schipper had gelukkig een scherp mesje bij om dit los te snijden. Sommige brugjes waren erg laag ivm het hoge water en moesten we bukken of zelfs op de bodem van de boot gaan liggen. In het droge seizoen lukt het niet altijd om door de kleine kanaaltjes te varen, omdat ze dan volledig droog komen te liggen bij eb. Het grote verschil, nl meer dan meter, in hoogte van de waterstand tussen eb en vloed, is hier zo goed te zien.
Onderweg kwamen we nog een begrafenis en een trouwerij tegen. Gisterenavond was er recht tegenover het hotel ook een feestje aan de gang. Later hoorden we dat het een begrafenis was. Je hoeft hier niet goed te kunnen zingen om “carrière” te maken als zanger(es) voor feesten en partijen. We waren een beetje verbaasd dat er op maandag wordt getrouwd. Vandaag is het volgens de maankalender 19, dus dat is blijkbaar een goed getal om te trouwen. Nou, daar zijn wij het helemaal mee eens want onze trouwverjaardag is ook de 19de, maar dan via de gewone kalender.
De tweede markt is er één met grote boten. De grote boten prijzen hun spullen aan door de waar aan een bamboestok te prikken. Ze hebben grote hoeveelheden, soms wel 1000 kilo in het schip liggen. Als alles vers is, dan betaal je de hoofdprijs, hoe langer het ligt hoe minder geld je ervoor betaalt. De gids vertelde dat voor de prijs van één ananas bij ons, je hier wel 20 á 25 superverse ananassen kan kopen. We kregen ons ontbijt, noodlesoep, met allerlei soorten vlees en rijstnoedels, geserveerd via een restaurantboot. Het smaakte heerlijk!
We stopten bij een schip, waar een familie op woont. De ouders verdienen hun geld met verkoop van groentes. Nu hadden ze een hele lading tapioca liggen. De oudste dochter wilde niet meer naar school gaan en heeft een soort barretje aan boord gemaakt, waar we een thee van bonen en fruit kregen.
Op het land bezochten we een rijstnoedel fabriekje dat sinds 1982 bestaat en nu al door de derde generatie wordt gerund. Het was fijn om even de benen te strekken. Blijkbaar is rijstnoedels maken een intensief werk. Eerst wordt tapioca met rijstemeel gemengd. Vroeger moest het een dag fermenteren, maar tegenwoordig, kan het na het mengen direct op een reuzebakplaat worden uitgestreken en dan even een deksel erop. Met een soort reuzendeegroller haal je het eraf en dan wordt het op bamboematten te drogen gelegd. In het regenseizoen duurt het drogen ongeveer 5 á 6 uur, maar in het droge seizoen, maar drie uur waardoor ze gemiddeld 400 kg per dag kunnen maken. Na het drogen gaat het door een soort grote versnipperaar, die met de hand moest worden aangedraaid.
We maakten nog een stop bij een groente en fruitkwekerij. Inmiddels kennen we al een aantal vruchten, maar nu zagen we toch weer veel onbekende soorten, zoals de roze appel. Blijkbaar hebben veel fruit hier “appel” in de naam. Waarschijnlijk een overblijfsel van de Fransen.
Nog een aantal weetjes die Thuy vertelde. We wisten al dat Vietnamezen heel bijgelovig zijn. Voor heel veel huizen staan er tempeltjes, om de boze geesten buiten te houden. Elke avond wordt er wierook gebrand en geofferd. Je mag je eetstokjes niet recht in je kom zetten, want dat brengt ongeluk.
We hadden eerder al gebouwen gezien zonder ramen, maar kleine gaatjes. We hadden ons al afgevraagd wat het precies was. Het blijkt een groot vogelhuis te zijn, waar het basis ingrediënt van vogelnestsoep wordt gemaakt, wat heel gezond zou zijn, nl je krijgt een beter immuunsysteem, het gaat veroudering tegen en zou kanker genezen. De vogelnestjes zijn niet gemaakt van takjes en bladeren. De gierzwaluw bouwt zijn nestje namelijk met zijn eigen spuug. Hierdoor krijgt het een knapperige textuur, die ergens tussen een bijenkorf en een spinnenweb in ligt. De nesten worden schoon gemaakt en gekookt en dan wordt het drankje verkocht in de winkel.
We hadden eerder al een man in een soort scootmobiel met veger en blik zien passeren, die continu aan het toeteren was. Het blijkt dat je je afval kan verkopen om te laten recycleren. Hier kwam er iemand toeterend langs in een boot.
We hebben een hele leuke ochtend gehad mede dankzij Thuy, die heel enthousiast en vrolijk van alles vertelde en toch ook wel een beetje verlegen was als we haar een compliment gaven dat ze het erg leuk deed. Ze twijfelt of ze als gids of als Engelse juf wil werken, nu doet ze beiden naast elkaar.
We waren rond half twaalf terug en ik had van het lange bootje varen een beetje last van zeebenen. We kregen opnieuw een heerlijke lunch geserveerd in de homestay. Na de lunch nog een beetje in de zitzakken gehangen, maar we wilden toch nog iets actiefs doen. Gisteren hadden we de Gian Gua Tho niet gezien tijdens de fietstocht, omdat het zo slecht weer was. Het was ongeveer 4,5 km fietsen. De eigenaar legde uit hoe we moesten rijden inclusief een pontje. Google Maps aangezwengeld en op de fiets. De fietsen vandaag waren de left-overs aangezien de beste vier al weg waren. Wouter had geen remmen, behalve zijn slippers en mijn zadel schoof naar achter. De boom beslaat een gebied van 2700 m2, het is eigenlijk niet te zien: wat boom, takken en luchtwortels zijn. Één wirwar van takken. Er was ook nog een klein tempeltje. Tijdens de oorlog zochten mensen bescherming tussen de wortels tijdens de bombardementen, er werden ook wapens verborgen en strategische bijeenkomsten gehouden. De weg terug ging een stuk vlotter dan de heenweg. Bij terugkomst hadden we wel biertje verdiend, want het is hier 30C en in het zonnetje nog warmer.
Net nog even gekletst met de eigenaresse, de vrouw van de Belgische Matthias. Zij heeft de homestay sinds 10 jaar. Ze is zwanger op dit moment. Grappig om te horen dat ze in Vietnam weer andere zwangerschapsadviezen hebben dan bij ons. Als de baby is geboren moet de moeder en kind gedurende een maand binnen blijven in de kamer, want dan ben je blijkbaar heel gevoelig om ziektes op te lopen. Inmiddels heeft ze een hele staf, die de toko goed kan overnemen.