4 oktober 2024:  Ninh Binh –  Bai Tu Long Bay

Vanochtend zouden we tussen 7:00 en 7:15 worden opgehaald. Het werd een kwartiertje later, maar dat deerde niet, want we hadden ruim de tijd. Na het vroege ontbijt (verloren brood), die de eigenaresse had gemaakt,  kwam een grote bus voorrijden, dus wij dachten dat is luxe voor ons twee, maar het busje bleek, behalve twee plekken al vol te zitten. Positief nieuws dat we direct door konden richting Halong Bay. Een rit van ongeveer 200 km, waar we ruim drie uur over hebben gereden. 

Eenmaal aangekomen was de schade die tyfoon Yagi heeft aangericht her en der goed te zien: gesneuvelde dakpannen, reclameborden die van de panden waren gewaaid, bomen die gesneuveld zijn. Maar als je het niet zou weten, dan vraag ik me af of we het zouden gezien hebben, want ze hebben al heel veel opgeruimd. 

Halong Bay heeft een moderne uitstraling. Het doet ons denken aan Florida, veel nieuwbouw, grote huizenblokken in verschillende kleuren, grote hotels, een waterpark, een achtbaan, een kabelbaan. Als je van glamour houdt, kan je hier vaste een prima vakantie hebben. 

We werden gedropt in de Halong Bay Port. Een gloednieuw gebouw, maar met een uitstraling van een havengebouw van weleer. We stonden een beetje verdwaasd om ons heen te kijken waar we ons konden melden, want we hadden geen tickets ontvangen. Er sprak ons snel iemand aan en die bracht ons naar de juiste persoon. We werden in een lounge geplaatst en over een uurtje zouden ze ons komen ophalen. 

Duc, onze gids, stelde zich voor en gaf aan dat hij ons over een kwartiertje zou komen ophalen. We werden vanuit het havengebouw naar een soort pontboot gebracht, deze bleek ons naar één van de vier boten van Renea te brengen. We kregen een welkomstpraatje en de lunch werd geserveerd. De hapjes bleven maar komen en het was heerlijk, dus dat zit goed voor de komende tijd. Na de lunch kregen we de sleutel van de kamer en inmiddels was het “a room with a view”, want we waren aan het varen. Grote kalksteenrotsen rijzen uit zee. Prachtig. Mijn fototoestel maakt overuren, maar ik heb inmiddels gemerkt dat het beeld zich nauwelijks op de gevoelige plaat goed laat vastleggen. Ongeveer 500.000.000 miljoen jaar geleden was alles zee, maar door sediment van overleden zeedieren, zeespiegelstijging, platentektoniek en erosie is de baai gevormd. De tyfoon heeft behoorlijk huis gehouden op de begroeiing rotsen. Niet dat wij dit opmerken, maar voorheen was het blijkbaar veel groener. Veel bomen en m’n de toppen zijn gesneuveld. Voorheen zaten er apen en leguanen, maar Duc heeft ze laatste tijd nog niet gespot, dus hopelijk houden ze zich nog op een veilig plekje schuil. 

Om een uur of drie meerden we aan in Bai Tu long baai. Deze baai ligt naast de Halong Bay, welke een stuk drukker is, nl gemiddeld 500 cruises per dag in tegenstelling tot Tu Long baai gemiddeld 10 á 15. Aangezien het een beschermd gebied is, mochten er geen plastic flessen aan boord, maar vervolgens werd het toetje in een plastic bakje geserveerd. 

De naam van de baai is verbonden met een Vietnamese legende, die het verhaal vertelt van de draken die uit de hemel neerdaalden om het Vietnamese volk te helpen in hun strijd tegen buitenlandse indringers en om hun land te beschermen. Er waren drie draken, mama en papa en de baai waar wij aanmeerden, was het gebied van de baby draak. Dit jaar is blijkbaar ook het jaar van de gouden draak, wat eenmaal per 60 jaar voorkomt. Als je dit jaar bevalt, dan is het kind verzekerd van een gelukkig leven. Inmiddels zijn er al tot drie maal meer kinderen geboren dan andere jaren. 

We werden met het kleine bootje naar een aanlegsteiger voor kajaks gebracht. Het waren allemaal twee persoonskajaks. Wouter en ik zijn nog steeds niet helemaal op elkaar afgestemd in de kajak, maar we hebben gezien dat het nog veel erger kan. Een Chinees Australisch gezin zat met drie in de kajak en die hebben denk ik het dubbele gekajakt van ons, want het was net als het liedje “van links naar rechts”. We gingen op een privéstrandje uit de boot en konden een duik nemen in de Golf van Tonkin. Ik kan niet zeggen dat het een frisse duik was, want de temperatuur was vergelijkbaar met een soort warm bad. Duc vertelde dat hij na de storm met vrijwilligers het strand had opgeruimd. Hij toonde een foto van de hoeveelheid afval die ze bij elkaar hadden verzameld. Inmiddels was het weer een idyllisch plekje. Onder het genot van een biertje genoten we van de zonsondergang. 

Na een heerlijke douche konden we aanschuiven voor het diner. Één van de gasten bleek jarig te zijn, dus er werd nog een stukje taart geserveerd. Duc maakte een grapje dat we een drankje op haar kosten mochten bestellen. Dit liet ze geen twee keer zeggen, ze liet twee flessen champagne aanrukken en iedereen kreeg een glas. Ondertussen legde Duc met tandenstokers een paar spelletje klaar. Grappig om te zien wat dit doet met de samenhang van de groep. Wouter en ik zijn meestal niet zo sociaal op vakantie, maar dit was toch wel gezellig. We hebben ook nog een poging gedaan om inktvis te vangen. De jarige vrouw was ervan overtuigd dat we meer zouden vangen met kip. Kip gescoord in de keuken en haak in het water en blijven bewegen. Ik deed het zonder kip en had eenmaal beet, maar helaas geen visles gehad van papa Ivan, waardoor ik te snel de haak uit het water trok en weg was de (inkt)vis. Ik vond het heel meditatief, maar aangezien morgenochtend mijn, ja je leest het goed Wouter zou zich nog een keer omdraaien, wekker staat voor de zonsopgang om 5:30, zijn we naar onze hut gegaan.