7 oktober 2024: Sapa – Ha Giang

Vannacht heerlijk geslapen en daarna gekozen voor een westers ontbijtje met ei en bacon. We gaan vanmiddag met de bus naar Ha Giang, wat nog verder van de bewoonde wereld ligt, waar we in home stays logeren.

Maar eerst gaan we naar twee watervallen op een twintig minuten rijden van Sapa, met dezelfde taxichauffeur en met Dong, onze lokale gids. Dong vertelde dat zij 14 broers en zussen had en dat zij nu nog met zes zijn. Dong is 45 jaar, de levensverwachting op het platteland is hier niet erg hoog. Tegenwoordig heeft Sapa een ziekenhuis, maar vroeger was het vooral zelf dokteren en met kruidenmengsels hopen dat een ziekte weer voorbij zou gaan.

De eerste waterval was de Love Waterfall. Deze ligt in een gebied met mooi aangelegde paden en trappen. Een vrij compacte waterval die redelijk breed uitwaaierend over een met groene plantjes begroeide rotswand en uitmondt in een mooi natuurlijk bad. We hadden zwemspullen mee, maar het was veel te koud. De totale wandeling heen en terug duurde ongeveer een uur. Dong liet ons verschillende struiken zien, waaronder kardemom en gember. Ze toonde ons ook een dennenboom, die ze kusmistee noemde. Het duurde even voordat wij door hadden dat zij het over een kerstboom had. Gelukkig lachte zij zelf als hardste om haar uitspraak. 🤣

De volgende waterval was de Silver Waterfall, ook weer mooi aangelegd, maar direct aan de weg. De waterval zelf heeft een imposante hoogte van 200 meter en komt via verschillende plateaus naar beneden. Links en rechts van de waterval kan je met een trap omhoog en omlaag, halverwege kon je over de waterval heen lopen met een brugje.

Het was minder zonnig dan gisteren, op sommige momenten in de ochtend leek het zelfs te gaan regenen, maar uiteindelijk bleef het droog en was het een lekker temperatuurtje.

Terug in Sapa wilde Dong al met ons gaan lunchen, wat om de een of andere reden inbegrepen was bij de tour. Maar omdat het nog maar 11:30 was, hebben we ons af laten zetten bij het kantoortje van de locale reisagent. Daar konden we onze rugzakken achterlaten, waarna we Sapa in zijn gelopen, op zoek naar… een massagesalon 🤪 Even de vermoeide spiertjes verwennen na al het gewandel gisteren en vandaag.

Leen heeft met haar keiharde onderhandelingsskills dezelfde prijs bedongen als we betaalden voor onze massage in Hanoi, en het was ook nu weer een prima ervaring. Wel grappig om te merken dat ze hier een verschillende massageroutine hanteerden tussen Leen en mij. Blijkbaar voelen ze waar de spieren vastzitten en dan besteden ze daar wat meer aandacht.

Na de massage zijn we als herboren terug gelopen naar het restaurant. Alles staat geboekt onder mijn naam en bij het kantoortje hadden ze gezegd dat we die moesten noemen en dan zouden ze weten dat het om ons ging en kregen we een menu en hoefden we alleen de drankjes te betalen. Dus wij de naam noemen aan de meneer bij de deur en die nam ons mee naar een tafeltje. Vervolgens van de menukaart een coconut water en een jasmijn thee besteld bij de serveerster, die dat een paar minuten later kwam brengen. 

Toen er tien minuten later nog geen spoor van activiteit in de keuken waar was te nemen begonnen wij ons toch af te vragen of alles goed ging. Normaliter zijn ze hier heel snel met het bereiden en uitserveren van gerechten. Dus wij maar eens op onderzoek en nog eens gevraagd. Uiteindelijk via Google translate uitgelegd hoe het zat, en toen begrepen ze het gelukkig (en excuseerden ze zich wel vijf keer dat we zo lang hadden moeten wachten). Het eten was daarna snel op tafel en smaakte heerlijk.

Na het eten nog wat snacks gekocht voor in de bus naar Ha Giang en daarna weer terug naar het kantoortje. Daar werden we opgehaald met een taxi die ons denk ik nog geen kilometer weg heeft gebracht naar het busstation. Busstation is een groot woord, het is een soort koffie kiosk met een bord ‘ Sa Pa – Ha Giang’ ervoor, op de stoep een tafeltje van twee oude autobanden met zes kleuter krukjes er omheen, met aan de straat een medium size bus met daarop de woorden ‘limousine’ en ‘wifi’. De man in de kiosk vroeg of wij geboekt hadden, waarop wij bevestigend antwoorden.

Er was al een Duits meisje en later kwamen er ook nog drie Vlaamse meisjes bij zitten en liepen er nog wat andere stellen met rugzakken rond. Na een tijdje kwam er een man met een telefoon die de mensen naar de naam vroeg. Gelukkig stonden wij op de lijst en werden onze rugzakken in de bagageruimte gelegd. Voor een Italiaans stel dat al een half uurtje aan het wachten was, bleek dat niet het geval te zijn, vermoedelijk stonden zij bij het verkeerde station.

Voordat we de bus in mochten, moesten we onze schoenen uitdoen en in een zakje steken, dat beloofde wat voor de netheid en staat van de bus. De netheid was prima op orde, maar verder heeft de bus toch echt betere tijden gekend. De deur gaat zonder handmatig trekken of duwen niet meer volledig mechanisch open en dicht, van een deel van de stoelen staat de leuning in de laagste stand en is het verstel mechanisme lam en ook aan andere zaken is te zien dat eens geïnvesteerd mag worden in een interieur bouwer met bussen als specialiteit. De stoel voor Leen gaat helemaal niet meer omhoog en bleef in eerste instantie leeg. Leen had er geen last van want zij kon haar benen er nog prima onder kwijt. Maar de hele busrit, die zes uur gaat duren, half liggend ervaren lijkt mij geen feest. Helaas bleken alle stoelen verkocht te zijn, dus de jongen die zich al haastend als laatste meldde, had pech en mocht op de ligplaats plaatsnemen.

Om 16:15, drie kwartier later dan gepland, begonnen we de trip naar Ha Giang. Gelukkig lijkt de bus motorisch en mechanisch wel ok en lijkt de chauffeur te weten wat hij doet, alhoewel hij voor iedere scooter die hij wil passeren op z’n toeter drukt, die een nogal doordringend geluid maakt.

We komen vermoedelijk pas rond 23:00 in Ha Giang aan en de sticker met het woord ‘wifi’ blijkt inderdaad niet meer dan een sticker te zijn. Om niet gelijk onze gehele databundel er doorheen te jagen, komen de plaatjes later.