6 oktober 2024: Hanoi – Sapa
Deze dag begint eigenlijk gisteren, als we rond 20:30 uur worden opgehaald van het hotel waar we niet hebben overnacht. Bij inchecken om 15:00 was de dienstdoende receptioniste enigszins verbaasd dat we dezelfde dag alweer zouden uitchecken. Zelf vonden we het ook wel enigszins decadent, maar het bleek uiteindelijk super fijn. Toen we om 20:30 fris gewassen, geschoren (ik š) en gepakt ons weer in de lobby meldden, checkte ze ons met een brede glimlach weer uit.
Onze chauffeur was mooi op tijd, maar had wel enige moeite met het uitspreken van m’n naam. Hij vertelde dat we alle tijd hadden en dat hij ons over een kwartier op zou halen. Voor sommige onderdelen, zoals de treinreis en de binnenlandse vluchten krijgen we van de reisorganisatie de tickets gestuurd via Whatsapp, maar bij de meeste transfers of hotels vragen ze ons de naam, en aangezien alles onder mijn naam is geboekt, horen we ze deze op allerlei verschillende manieren uitspreken. Nou ja, zij zullen wel net zo hard lachen om onze uitspraak van het Vietnamees.
Waar ik hard om moest lachen, is dat toen de chauffeur weer terugkwam, hij vertelde dat het verkeer nogal vast stond en of wij er bezwaar tegen hadden om met de motor te gaan. Ik riep ‘no problem’ maar voor ik er erg in had, stonden hij en een maat met een brommer op de stoep…. Of we even met onze volle rugzak op wilden stappen om in de verkeerschaos van Hanoi naar het station te scheuren šš Niks grapje, opstappen maar! Achteraf maar goed ook, want toen we tien minuten later op het station aankwamen hadden we zeer veel stilstaande auto’s gepasseerd. Het viel ons al op dat het erg druk was, mogelijk vanwege Liberation Day dat dit weekend blijkbaar in Hanoi gevierd wordt. Gelukkig waren we ruim op tijd op het station! De chauffeur leverde ons keurig netjes af tot in de coupĆ© waarna hij een foto van ons nam als bewijs van het tijdig afleveren van z’n vrachtje.
Ook onze treinreis kent een vorm van decadentie. Toen we de reis boekten, bleek het mogelijk om een slaapcoupĆ© (waar normaliter 4 personen in passen) voor ons tweetjes te boeken. Omdat de rit in onze oorspronkelijke planning direct na Hanoi zou plaatsvinden, leek mij dat wel fijn. Maar zelfs in de omgeboekte reis hebben we nu vier treinticketjes geappt gekregen. Dit keer bleek de reservering helemaal goed te zijn verlopen en wordt het niet weer net zo’n avontuur als in China, waar wij onze eerste treinreis met de nachttrein in de derde klasse op houten bankjes “genoten” š¤Ŗ.
Met z’n tweeĆ«n is het goed te doen in deze coupĆ©, met z’n vieren inclusief alle bagage zou het behoorlijk proppen zijn. In het oorspronkelijke reisplan zat nog een tweede traject met een nachttrein, waarvan we niet de gehele coupĆ© hadden geboekt. Met de kennis van nu zijn we blij dat dit een binnenlandse vlucht is geworden.
Met 15 minuten vertraging zette de trein zich in beweging. Al snel na het verlaten van het station kwamen we door Train Street, waar we eerder op een terrasje als toeschouwer de trein zagen passeren. Vanuit de trein, in het donker met alle feestverlichting op de terrasjes, leek het nog smaller te zijn dan vanaf het terras. Even later reden we ook nog over de brug waar we eerder met de Vespa-tour waren geweest. Grappig om te zien dat de brug een stuk minder druk was en dat er nu allerlei stelletjes aan de rand van de brug een romantisch rendez-vous beleefden š
Vervolgens hebben wij beiden wat diazepam geslikt (uit de oude stash van mijn moeder, dus voor de zekerheid slikken we wat meer… ) en ons geĆÆnstalleerd. Eerst allebei nog even gebruik gemaakt van het toilet, dat tot mijn grote verbazing erg schoon, ruim en goed voorzien van toiletpapier, water en zeep bleek te zijn. Amateuractie van Leen: niet meer weten in welke coupĆ© wij sliepen en eerst bij twee verkeerde deuren naar binnen stappen š¤£š¤£ Daarna een onrustige nacht geslapen, deels door het geschommel en geluid van de trein en, in mijn geval omdat ik ook niet echt lekker kon liggen en misschien ook wel de diazepam. Maar uiteindelijk viel het mij alleszins mee, ik had zelfs gemist dat Leen in het midden van de nacht nog eens naar het toilet was gegaan en toen blijkbaar wel de juiste deur heeft weten te vinden.
Rond een uur of vijf in de ochtend kon ik toch niet meer slapen. De geplande aankomst van 05:55 uur hebben we bij lange na niet gehaald, uiteindelijk bleek de trein om 07:20 in Lao Cai te arriveren. De laatste twee uur was duidelijk te zien welke schade door de tyfoon was aangericht, veel grondverzakkingen en veel reparatiewerkzaamheden, waar de trein erg langzaam reed.
Op het station van Lao Cai stond een taxichauffeur ons op te wachten en hij bracht ons in een uurtje naar Sapa. Lao Cai ligt maar een paar km van de Chinese grens af. Inmiddels lukte het de zon al aardig om door de mist heen te breken en we genoten van het prachtig uitzicht. Hoge groene bergen bedekt met rijstvelden. Helaas is in september de rijst geoogst, maar nog steeds is het een magnifiek uitzicht. Ze planten en oogsten hier slechts eenmaal rijst per jaar. In Sapa ligt de hoogte berg van Vietnam, de Fansipan, nl 3.147 meter hoog. Af en toe zagen we de top liggen, maar meestal lag hij gehuld in de wolken.
In Sapa werden we naar een reisbureau gebracht en na een theetje, bracht Dong, onze gids van vandaag, ons naar een restaurant waar we ontbijt geserveerde kregen. Keuze uit noodlesoep met kip of varken. Eerste keer sinds deze vakantie dat we een echt Vietnamees ontbijt geserveerd kregen, maar dat ging er goed in. Rond 9:00 vertrokken we voor een wandeling wat uiteindelijk 11 km zou worden. We liepen Sapa uit, wat een grote gezellige stad is geworden, die volledig is gericht op de toeristen.
Dong behoort tot een bepaalde stam die in de vallei woont. Zelf vindt ze de enorme groei van Sapa niet echt aan haar besteed. Zij houdt meer van het platteland. Helaas gaan we niet in haar dorp op bezoek, want dat is te ver wandelen, maar we konden haar van alles vragen over het leven hier. Ze was niet altijd even goed te begrijpen, maar ze deed het wel erg leuk. De modernisering is hier de laatste jaren met een sneltreinvaart gegaan, want tot 16 jaar geleden hadden ze geen elektriciteit en bouwden ze nog bamboehuizen. Elke stam heeft een eigen taal, die heel erg verschillend is van het Vietnamees. Er is geen haat en nijd tussen de stammen, want inmiddels trouwen de jongeren, uit liefde, vanuit verschillende stammen met elkaar. De getrouwde vrouw trekt altijd in bij haar echtgenoot. Alle zonen krijgen een stukje grond van hun ouders. Inmiddels is dat wel een probleem, aangezien de grond niet meer te betalen is en er steeds meer kinderen geboren worden en de grond schaars wordt. Iedereen verbouwt rijst en maĆÆs voor eigen verbruik en op alle mogelijke manieren wordt er geld verdiend. Onderweg kwamen we veel jonge kinderen tegen die armbandjes verkochten voor ongeveer 30cent per stuk, dus het ondernemerschap ziet er al vroeg in. Sommigen waren wel heel opdringerig. We juichen het toe dat de bevolking inventief is om een extra centje bij te verdienen, maar als ze brutaal worden en blijven doordrammen, dan is voor ons de lol er af.
Na 2 km liepen we Cat Catās road naar beneden, waar een Hmong minderheid woont. Na een tijd kwam Sofie, Kus (een jonge vrouw) en baby Kai met ons meelopen en begonnen een geanimeerd gesprek. Sofie was 9 jaar oud en was de jongste van een groot gezin. Ze was zelfs al tante. Ze was met haar vriendin en Kai op pad, later bleek het toch een soort verkooptruc te zijn, maar ook met een nee gaan ze tevreden weg. Uiteindelijk hebben we ze getrakteerd op een drankje en een doosje roze mikadoās (stokjes met aardbeien glacĆ©) en wat zakgeld gegeven, zodat ze met een tevreden gevoel thuis komen.Ā Kai, lurkte met volle teugen het blikje cola door een veel te groot rietje leeg. Jonge kinderen geen suiker geven, is iets wat hier geen gemeengoed is.
Het viel ons al op dat Dong erg blauwe nagels had, dit komt omdat ze hun zwarte authentieke kleding verven met indigo. Het is een struik met groene blaadjes die ze kappen. Thuis stoppen ze de volgroeide struik in een ton water, waardoor het groen uit de plant trekt. Als we het goed hebben begrepen, wordt de plant dan in het vuur geroosterd en vermalen en dan ontstaat indigoverf. Met deze zwarte kleur verven ze hun traditionele kleding, wat blijkbaar heel erg kleurvast is. Ze maken met hennep hun eigen garen, wat ze later weven tot een stugge stof. Blijkbaar zijn dit korte strengen en Dong was al wandelend de strengen aan elkaar aan het fixen. Langs de route kwamen we allerlei tentjes tegen die hun spulletjes aan de man willen brengen, helaas Wouter en Leen waren niet echt gecharmeerd van de spullen. En als je Ć©Ć©n winkel hebt gezien heb je ze allemaal gezien. Je kon ook nog een hoorn kopen van een baby waterbuffel, die gebruikt wordt om hoofdpijn te bestrijden. Ze vullen het hoorntje met as en dan zet je het op je voorhoofd. Dit zou een ideale remedie zijn tegen hoofdpijn. Ik ga het toch maar houden bij het slikken van een paracetamol.
Het eerste deel van de wandeling ging stijl naar beneden en was het af en toe heel slipperig, maar zowel Dong, Sofie en Kus waren heel erg bezorgd. We kregen aanwijzingen hoe we onze voeten moesten zetten en op welke stenen we konden stappen als we een riviertje overstaken. We liepen op kleine paadjes en liepen als het ware door de achtertuin van de bewoners. Daarna liepen we in de vallei. We kwamen nog langs een elektriciteit centrale. We kregen lunch in het dorpje, Lao Chai, wat normaal redelijk uitgestorven is, maar doordat er een aardverschuiving is geweest op de grote doorgaande weg en die weg geblokkeerd is, komt iedereen door het dorp gereden: scooters, autoās, busjes en dan een heleboel wandelende toeristen. Het is een populair rondje voor iedereen die in Sapa een dagtocht doet. We vonden de wandeling die we in China hebben gedaan door de rijstvelden, indrukwekkender dan deze, maar dat is inmiddels ook al weer 14 jaar geleden.
Omdat het zondag was en kinderen vrij hadden van school, zag je overal kinderen lopen. Op een bepaald moment zagen we vier jongens in een rijstveld ploeteren in de modder. Blijkbaar proberen ze visjes te vangen die ze ās avonds frituren en opeten. Ik kan me voorstellen dat het te vergelijken is met een soort gebakken ansjovis. Wat verderop hadden een aantal jongens een stuk hard plastic gevonden en lieten zich meevoeren op de stroming van de rivier. Ze hadden dolle pret. Heerlijk om te zien dat kinderen hier zich vermaken met heel weinig spullen.
We werden door Dong bij de Sapa eco lodge homestay in Ta Van afgezet. Een idyllisch plekje met uitzicht op de rijstvelden. Onze bagage was nog niet aanwezig uit Sapa, maar Dong zou het regelen. En ja hoor, tien minuten later kwam een jongen ze brengen. Ideaal, want we hadden wel een duik in het zwembad verdient. Helaas hebben ze geen parasols aan het zwembad, dus Wouter is een dutje gaan doen in de kamer, maar ik ben in het zonnetje blijven liggen. Het deed deugd om even bij te slapen, want mijn nacht was niet best in de bewegende, rammelende trein.
