Kaapstad: Robbeneiland
20-10-2015: Vandaag hadden we een tourtje Robbeneiland geboekt. In 2006 lukte het niet meer om er heen te gaan, aangezien alles volzet was, dusdit keer hadden wij vanuit Nederland al kaartjes gereserveerd. Het was 20 minuten lopen van de B&B, dus dat vonden we niet de moeite waard om de auto van zijn parkeerplaats te halen. Gelukkig konden we wat vroeger ontbijten, dus met een gevulde maag naar de V&A Waterfront. Het blijkt dat de waterfront qua toeristische attractie tot de top 3 hoort, ondanks dat het één groot winkelcentrum is. We konden snel aan boord van de boot, die ons naar het eiland bracht, een tocht van ongeveer een half uurtje. Na ongeveer 10 minuten varen kwamen we in een dichte mist terecht, waardoor we het mooie uitzicht op de Tafelberg erbij moesten dromen. Vanuit het niets zagen we plots een kade opduiken en meerden we aan bij Robbeneiland. Na een korte tijd trok de mist weg en hadden we ook weer zicht op de kustlijn. In alle boekjes kan je lezen dat je erg moet opletten voor snel wisselden weersomstandigheden in Kaapstad. Dit hebben we deze keer aan de lijve ondervonden. We werden in een touringcar geleid en over een deel van het eiland gereden. Onderweg kregen we van een gids uitleg over het eiland. Een beetje jammer dat er vaak aan beide kanten wat te bewonderen was, maar dat was in de bus niet altijd even goed te zien. We kwamen langs een begraafplaats van melaatsen, want het is naast een gevangenis ook nog een quarantaine plek geweest voor melaatsen. Daarna reden we langs de huizen van de bewakers ten tijde van de gevangenis en nu ook van de medewerkers. Er is ook nog een schooltje geweest maar ivm lage aantal leerlingen is het gesloten. We kwamen langs de plek waar Robert Sobukwe jarenlang in eenzaamheid zat opgesloten. De overheid noemde het geen gevangenschap, waardoor hij gescheiden van de anderen was opgesloten en met niemand mocht praten. Geen wonder dat Robert Sobukwe er mentaal brak. Het was een piepklein huisje op een uithoek van Robbeneiland met een klein tuintje met een hek omheen en omgeven door de hondenkennels. Na een tijdje mochten we even uit de bus, waar we een prachtig uitzicht hadden op de Tafelberg en de mooie kustlijn, wat een contrast met al het leed wat hier heeft plaats gevonden. Ik heb nog een aantal pinguïns gespot, maar helaas op Robbeneiland neemt de pinguinpopulatie elk jaar drastisch af. Erna gingen we weer een stukje rijden, we zagen nog een steenbok, veel vogels en schildpadden. We kwamen langs twee steengroeven, waar de gevangenen overdag werkten. De condities waren slecht en velen hielden klachten over, oa stof in de longen en beschadiging van de ogen door het felle zonlicht op de witte stenen. Aan de andere kant was het voor de gevangenen de plek waar ze van elkaar leerden. Daarnaast passeerden we langs een aantal kanonnen, die dienen om het eiland verdedigen. Erna gingen we uit de bus en gingen we te voet verder en bezochten de hoog beveiligde gevangenis. We werden opgevangen door een man die 8 jaar op Robbeneiland had gezeten en zijn volledige straf daar had uitgezeten. Laatste jaren werkte bij in de keuken, één van de betere baantjes. Hij vertelde dat hij gecontacteerd werd om als gids te werken op het eiland, aangezien hij geen baan had, was hij op het aanbod ingegaan. De eerste keer dat hij voor een groep stond blokkeerde hij, maar doordat de groep allerlei vragen stelde, merkte hij dat elke keer de presentatie geven als een soort verwerking gold. Nu vertelde hij vlot en vol trots zijn verhaal. Aantal zaken die ons zijn bijgebleven: als je aankwam werden de gevangenen in groepen ingedeeld o.a. bepaald door de afkomst. Afhankelijk van de groep, waartoe je behoorde, kreeg je een verschillende maaltijd, m’n hoeveelheid en verschillende privileges, waardoor er tussen de gevangenen een strijd ontstond, bv over mogelijkheden van wel/niet rookwaar kopen, hoe vaak je bezoek kon ontvangen en het hebben van een krant, waar de pagina’s over politiek waren uitgesneden. Hij vertelde vol trots over de hongerstaking gedurende 14 dagen, waardoor ze afgedwongen hebben dat de leefomstigheden verbeterden, bv beter voedsel, het hebben van bedden en dekens, vers drinkwater en zoet water om te douchen ipv zoute zeewater. Als ik zijn verhaal hoorde, merkte ik dat er toch nog veel overeenkomsten zijn, hoe het op dit moment tussen gevangenen aan toegaat in de gevangenis. Op het einde gingen we naar het blok waar Nelson Mandela opgesloten zat van 1964 tot 1982. Aangezien hij volgens de staat een security prisoner was, zat hij in een apart cellenblok opgesloten. De luchtplaats was omgeven door muren, maar toch is hij erin geslaagd om zijn verhaal op te schrijven en te verstoppen, zodat het via een gevangene die eerder vrij kwam, naar buiten is gesmokkeld. Het boek “De lange weg naar de vrijheid” is gebaseerd op deze verhalen. De cellen waren heel klein, ongeveer 2.4 op 2,1 meter. Een hok met slechts een matje, een tafeltje en één getralied raam dat uitkijkt op de binnenplaats. Het bezoek aan deze cel was ook het einde van de tour. We liepen terug naar de boot.