10-11-2015: Vanacht weer heerlijk lang geslapen, ja dat wordt nog afkicken als we thuis zijn. Ontbijt was erg verzorgd: fruit en yoghurt, croissant en keuze uit hot breakfast. Noem het op en het werd klaar gemaakt. Het is een open keuken dus je zag de kok bezig als ze mijn omelet en Wouter zijn Egg Benedict klaarmaakte. In Mes Amis kregen we 9 jaar geleden ook deze vorm van ei, het was een soort ontbijt en lunch gecombineerd. Gelukkig deze was niet zo fors. Erna is Wouter langs geweest bij Lee, de manager om een aantal restaurants te boeken voor de komende avonden en een golfbaan voor donderdag. Hij raadde ons af om langs de oceaan te spelen, aangezien er best een forse wind staat. Boeking gemaakt voor Clovelly bij Fishoek. Vanavond zou hij proberen om een tafel te reserveren bij Beau Constantia, een winery waar ze sushi serveren. Voor morgen doet hij een poging bij la Colombe, maar dat is eigenlijk tevergeefse moeite omdat dit een erg populair restaurant is. De tweede keuze is Greenhouse, als dat niet lukt dan wordt het een derde keuze, want er zijn genoeg lekkere restaurants in Constantia. Wordt of is Constantia het nieuwe Franschhoek? We hebben geluk morgen kunnen we om 19.00 terecht bij Greenhouse. Erna zijn we richting Cape of Good Hope gereden wat een onderdeel is van Table Mountain National Park. De weg erheen was al indrukwekkend, we reden via de Ou Kaapseweg. Maart 2015 was er nog brand geweest en dat kon je nu nog erg goed zien. Blijkbaar was er ook brand geweest in het nationale park, want daar waren ook grote stukken zwartgeblakerd. Het is wel mooi om te zien dat het gras en kleine plantjes al wel weer beginnen te groeien en sommige protea’s aan de bovenkant ook al weer bloeien. Eenmaal door de entree hebben we een rondje gereden naar Gifkommetjie en naar het uitkijkpunt gelopen, daar kon je heel goed het effect van de brand zien. Halverwege kwamen we ook nog een aantal bokkies tegen, oa een blesbok en gemsbok. Erna zijn we naar Cape Point gereden. We waren een beetje verbaasd over de drukte daar. Bussen vol toeristen kwamen af en aangereden. Je had een funiculair die je naar boven kon brengen, maar wij hebben onze kuitspieren, maar even aangesproken. Bovenop staat een vuurtoren met een prachtig uitzicht.
Erna hebben we een broodje gegeten. We werden al overal gewaarschuwd over brutale baboons, maar hier had je ook brutale vogels. Ze pikten Wouters pizza uit zijn mond. We dachten een ander plekje op te zoeken, maar werden tegengehouden door een ranger, die de baboons met zijn katapult op afstand hield en hij zou de vogels ook op afstand houden. Het leek erop dat die beesten geconditioneerd waren op mannen in groene pakken. Op weg naar de auto liep er nog een baboon en liep direct op een auto af met open kofferbak. Toen hij niets kon vinden, ging hij op het dak van de auto ernaast zitten. De eigenaars kwamen er net aan, het leverde een paar leuke foto’s op en de baboon ging er al snel vandoor. Erna nog even een stop gemaakt bij Cape of Good Hope, maar daar was het nog drukker, dus dat was een bliksembezoekje. Dit punt wordt vaak als het meeste zuidelijke punt beschouwd, maar dat klopt niet, want deze eer gaat naar Cape Agulhas. Het is wel het punt waar een warme en koude zeestroom elkaar ontmoeten.
Uit het park kwamen we een aantal toeristen tegen op de mountainbike. Blijkbaar kan je het laatste stuk ook fietsen of noem je het bikkelen, dat hadden wij ook nog kunnen doen. Bij de boeking van het hotel, kregen we als extra gratis fietsen, die we overigens nog niet hebben gezien, maar daar ben ik niet rouwig om, omdat er hier nauwelijks vlakke stukken te vinden zijn. Erna zijn we deels via een andere weg teruggereden naar de B&B en hebben we een plekje gezocht aan het zwembad. Het was net niet warm genoeg om een duik te nemen. We hadden een reservering om 18.00 bij Beau Constantia en aangezien het restaurant een prachtig uitzicht heeft, zijn we wat eerder vertrokken. Ja zo’n uitzicht is geld waard. Toen we door hek reden, kregen we instructies over het parkeren. De weg was gelukkig eenrichtingsverkeer, het voelde als een hellingsgraad van 30%. Als ik over de heuvel reed, zag ik niet eens waar ik inging. Het restaurant is op een flank gebouwd. Het is een moderne wijnbar, waar ze ondere ander sushi reserveren. We kregen een plekje bij het raam, met uitzicht over de wijngaarden, erachter Stellenbosch en de bergen. Een flesje “pas de nom” besteld, een blend van sauvignon blanc, viognier en semilon. Het etiket is grappig: geen naam erop en een man met een snor en baard, verwijzend naar de oude eigenaar van de wijngaard. De ober had een zelfde baard en snor, was waarschijnlijk bedrijfskleding. Erna vier verschillende sushi en sashimi besteld. Heerlijk genoten van het veranderende uitzicht door de ondergaande zon. Helaas geen blauwe hemel, maar oh zo mooi.
