09-11-2015: Vanochtnd nog een keer zelf ontbijt gemaakt. Het was toch een beetje teleurstellend, aangezien de fruitmand niet was aangevuld. Gelukkig was er nog wat fruitsalade met yoghurt en een toast met jam. Ja, morgen gaan we weer voor ei bij het ontbijt. Nadat we zijn uitgecheckt, zijn we naar de golfbaan Pearl Valley Golf and Country Estate gereden. Onze duurste tot nu toe. Europese prijzen, maar dan wel met buggy. Het leek een beetje op een chique vijfsterrenhotel hotel in Turkije: eigen fitness, groot restaurant, zwembad en spa, maar ook een mooie golfbaan. Er lagen ook weer veel huizen rond de baan, maar wel voor de rijkeren onder ons. Spelen ging best aardig. Wouter heeft me vandaag op één puntje na ingemaakt. De baan is sinds 2003 open en is ontworpen door Jack Nicklaus en Gary Player, een bekende Zuid Afrikaanse golfer. Toen we aankwamen stond onze buggy al klaar incl naambordje: Mr. de Bos en guest. We konden wat ballen inslaan op de drivingrange en ondertussen werden onze stokken zelfs gepoetst. Ja een service die we kennen van onze voorgaande golfvakantie in Zuid Afrika, maar in deze regio niet echt is ingeburgerd. Erna nog een koffie gedronken, want we waren erg op tijd. Nog een paar ballen ingeput, wow de ballen rollen snel. De baan is vrij vlak, maar prachtig gelegen tussen de bergen en best veel water. Er zijn maar liefst 81 bunkers en helaas velen heb ik ervan gezien en sommige zelfs meer dan één keer, want zo’ n diepe kuilen kennen wij niet in Nederland, dus er in één keer uitslaan was meer geluk dan wijsheid. Het was een dag met grote verschillen in de afstanden: Wouter heeft zijn verste bal ooit geslagen 236 meter en ik mijn record achteruitslaan, nl bal tien cm achter de tee, aangevuld met een lachsalvo van Wouter. De GPS in de buggy kon de afstand van je slag meten, Wouter was al bang dat het ding op hol zou slaan. Het liep redelijk door, maar we hadden genoeg tijd om te genieten van het mooie weer en het uitzicht. Erna hebben we nog een drankje en een snack gegeten in de 19 hole.
Na het golfen hadden we nog een ritje van 80 km voor de boeg naar Nova Constantia Boutique Residence. Het zou ongeveer een uurtje rijden zijn, maar we kwamen in de avondspits rond Kaapstad terecht. Toen ik nog in Rotterdam werkte en toeristen in de file zag staan, dacht ik altijd, kunnen jullie niet op een ander moment rijden, mmm nu deden we precies hetzelfde. Jeetje wat een drukte, wel weer even wennen, als je drie weken op het platteland hebt rond getuft. Op een bepaald moment hadden we een prachtig uitzicht over de stad, de Tafelberg en de zee met daarin de weerspiegeling van de zon. Onderweg zagen we ook nog een politieactie. Ik liet een auto invoegen en het viel Wouter op dat deze allerlei soorten lampen had. Het bleek een undercover politieauto, want er reed een paar auto’s voor ons een auto over het verdrijvingsvlak en ja hoor, lampen gingen aan en achtervolging werd ingezet. Toen we we aankwamen bij het guesthouse werden we hartelijk ontvangen door de eigenaresse, een Tsjechische praatgrage dame. Ze hoorde zichzelf wel heel erg graag praten, maar ze heeft haar zaakjes goed voor elkaar. We konden kiezen uit twee kamers, die ze zelf heeft ontworpen, nu hebben we een kamer met een raam tussen het slaapgedeelte en de douche, zodat je tv kan kijken tijdens het douchen. Ze had een tafel gereserveerd bij restaurant Buitenverwachting, die gevestigd is bij een winery. Aangezien we laat waren, was het al donker om erheen te rijden, maar volgens ons moet er een prachtig uitzicht over de winery en aan de achterkant mogelijk de Tafelberg zijn, maar misschien moeten we het nog een keer bewonderen met daglicht. Het eten was heerlijk. We kregen twee amuses: een komkommersoepje met gerookte zalm en een perzik-abrikozen sorbet om de smaak te neutraliseren. Ik had fish en chips, nou daar kunnen de Engelsen nog wat van leren en Wouter had een red roman, als dagvis, wat ook erg lekker was. Ze hadden nog een chocolade toetje wat ons beiden erg lekker leek, maar helaas de porties zijn in Zuid Afrika te groot voor ons. Bij de koffie kregen we nog een aantal friandises. We hadden natuurlijk een flesje sauvignon blanc van Buitenverwachting gekozen. Een restje wijn hebben we meegenomen naar het hotel en daar nog even opgedronken, want rijden en drinken, dat is voor ons nog steeds taboe. De Zuid Afrikanen die vinden het echt gek dat je nuchter achter het stuur kruipt, want controle is er toch niet. Het was weer als vanouds heerlijk eten.
