Dag 2: Fez
Ondanks dat ons kamertje wat gehorig blijkt, hebben we toch redelijk geslapen. Uiteraard rond een uur of vijf in de ochtend gewekt door de plaatselijke imams, maar daarna nog eens lekker omgedraaid en verder gesnurkt. Het ontbijt werd geserveerd in de patio, het centraal binnenplaatsje van de guesthouse.
Heerlijk ontbeten met super lekkere olijven en honing. We vragen ons af waarom die heerlijkheden bij ons zo vaak minder smaken. Na het ontbijt zijn we even het uitzicht vanaf het dakterras gaan bewonderen.
Via de guesthouse hebben we een gids geregeld die ons rond een uur of tien op zou halen. Genoeg tijd om even wat Marokkaanse Dirham en een datakaartje te scoren, dachten wij. Uiteindelijk bij de vijfde poging bij de tweede pinautomaat met de derde kaart succes geboekt. We hebben cash, altijd handig als je het achterland gaat bezoeken. Vervolgens naar Maroc Telecom, de provider die het beste bereik zou moeten hebben. Als halve digital nomad kan met name Wouter niet meer zonder internet, dus had ik voor de vakantie een nieuw gadget geregeld, een mobiel WiFi-routertje waarmee alle telefoons en iPads online zijn. In Japan hadden we er eentje gehuurd en dat was supergoed bevallen. Je kan dan een lokale prepaid Simcard opwaarderen met een databundel en off you go. Behalve dat de mensen bij Maroc Telecom nog nooit zo’n apparaat gezien hadden en geen idee hadden hoe je dat kaartje zou moeten activeren zonder toetsenbord.
Uiteindelijk 30 minuten en drie pogingen door twee man later hadden we het werkend. Dus we zijn weer online en kunnen straks ook navigeren, altijd handig. Maar goed, we waren wel te laat terug bij de guesthouse. Othmane, die ons gisteren ophaalde en het ontbijt uitserveerde was er al op uit om ons te zoeken, bang dat we waren verdwaald in de medina 😂😂 Onze gids met één arm stond buiten al op ons te wachten. Gelukkig kwam Othmane er ook aan.
De gids was een oudere man die z’n talen goed sprak, veel mensen kende en dus inderdaad één arm had. Hij heeft ons rondgeleid door de medina van Fez. Deze medina is de grootste ter wereld en het lijkt onmogelijk er doorheen te wandelen zonder te verdwalen. Waarover straks meer… Er zijn allerlei winkeltjes en ambachten te zien, min of meer per soort op één plek georganiseerd. De gids met één arm heeft ons eerst naar de leerlooierij gebracht. Overal lees je dat dit vreselijk stinkt, maar dat vonden wij erg meevallen. Mooi om te zien hoe het leer wordt schoongemaakt, gewassen en geverfd. Allemaal handwerk en een proces van zes weken. Vanaf de bovenste verdieping van een winkel had je mooi uitzicht over de looierij.
Vervolgens werd je op de terugweg naar beneden wel de hele winkel doorgeleid. Daarna nog langs een school en een universiteit. Beide waren niet meer in gebruik maar waren te bezichtigen. Was wel interessant, maar vreselijk druk. Hele kleine studentenkamertjes, sommige zelfs zonder raam.
De gids met één arm had al snel door dat hij met ons in de winkeltjes niet heel erg kon verdienen. Dus na de winkel met weefgetouwen en sjaaltjes besloot hij in overleg met ons de overige winkeltjes maar over te slaan. Vervolgens nog naar de grote moskee geweest, waar wij als niet-gelovigen alleen van een afstandje naar binnen mogen kijken. Daarna heeft onze gids ons weer netjes naar de toegangspoort gebracht van waar we de weg naar de guesthouse terug zouden kunnen vinden, Place Rcif.
Vervolgens had Leen het plan opgevat om dwars door de medina naar een cafeetje te wandelen dat hoog staat aangeschreven. Je denkt dus, gewapend met Google maps en de Lonely Planet goed uitgerust naar binnen te gaan om vervolgens na een wandelingetje van een half uur aan de andere kant naar buiten te lopen. Nou, na een half uur rond te dwalen liepen we inderdaad weer naar buiten. Om tot onze stomme verbazing zo’n tweehonderd meter afstand te staan van de plaats waar we de medina naar binnen gingen😱. Tijd voor een ander plan dus, eerst maar eens een restaurantje opgezocht om te lunchen. Was een leuk plekje op een terras op de eerste verdieping waar we uit de wind zaten en een goed uitzicht hadden over een rotonde. We hebben een Marokkaanse salade gedeeld en een specialiteit van het huis besteld, een soort kipgerecht met nootjes in filodeeg, met daarover poedersuiker en kaneel. Je verzint de combi niet, maar het smaakte heerlijk, net als de salade. En het was erg machtig, dus helaas een flinks tuk laten staan.
Na het eten opnieuw een plan gemaakt, namelijk naar de tuinen van Jnan Sbil. En daar in de buurt liggen ook het Koninklijk Paleis, de Joodse begraafplaats en de blauwe poort (An de andere kant van de medina). Aangezien lopen geen succes was, hebben we maar een taxi genomen. Taxi kostte 20 Dirham ( minder dan 2 Euro) geen drol, maar Leen voelde zich opgelicht. Gierige Belg 😂 … De tuin viel wat tegen, de grote vijver was leeg, niet vanwege de opwarming van het klimaat maar vanwege renovatiewerkzaamheden aan de wand.
Vervolgens begon het lichtjes te regenen en zijn we met Google maps op zoek gegaan naar het paleis en de begraafplaats. Helaas pindakaas, kronkelige steegjes, doodlopende straatjes, conclusie is dat je hier zelfs met Google maps lang niet alles vind. Uiteindelijk maar tegen de regen geschuild bij een koffietentje. Van daaruit hebben we gelukkig wel de blauwe poort gevonden.
Vervolgens in dubio. Weer een taxi of toch nog een keer proberen de medina te doorkruisen richting onze guesthouse. Toch maar weer geprobeerd. En warempel, uiteindelijk met wat hulp van een local toch redelijk zonder omwegen aan de andere kant weer op Place Rcif beland. Het kan dus toch 😀.
Als beloning en om de weer wat sterker aandringende regenbui te trotseren onszelf op een terras met alleen maar locale geïnstalleerd achter een muntthee. Die we na afloop tegen een toeristenprijs mochten afrekenen. Dat vond ik nou een staaltje oplichting. Maar goed, we zijn op vakantie, geld moet rollen zullen we maar zeggen….
Nu even aan het opwarmen op onze kamer, straks ergens een restaurantje gaan opzoeken voor diner. Het plan om een Hammam te bezoeken skippen we, lijkt mij teveel op sauna en te weinig op massage.
