Vannacht heerlijk geslapen in onze chique cel. Vandaag stond een fietstocht van 60 km op de planning. We konden de auto helaas niet laten staan, daarom hebben we de auto eerst weggebracht naar de parkeerplaats van de outletstore. In een paar minuten wandel je dan terug naar het hotel. Gelukkig was het net open gegaan en heel erg rustig. Wouter wilde toch nog even kijken bij de Lacoste winkel, maar dat was van korte duur, want we staan in een stapel polo’s te kijken, komt er plots een man boven mijn schouder hangen. Ja hoor, hij wilde een polo uitzoeken in stapeltje naast mij en een paar minuten geduld had hij helaas niet. Toen ik hem aansprak met de vraag of hij wat afstand kon houden, gaf hij aan geen Nederlands te spreken. Hoe zo corona? Ik heb een mondkapje op (verplicht in hele outletcentrum) en hoef nergens meer rekening mee te houden.
Het eerste stuk van de route was niet zo mooi, naast de provinciale weg, die ingeklemd lag tussen het spoor en snelweg met veel industrie, maar we hebben ons wel verbaasd over de hoeveelheid nachtclubs waar we langs fietsten. Na een km of 15 staken we voor de eerste keer de (oude) Maas over, vraag niet welke, want we hebben heel vaak het water overgestoken. Aan het einde van de middag zelfs met de veerpont. Er zijn heel veel sluizen om het hoogteverschil voor de boten te overbruggen. De eerste waar we langs kwamen was in Maasbracht: direct de grootste van Nederland met een verval van 11,85 meter. We hebben een tijdje staan kijken: spoedcursus hoe leg ik met mijn boot aan in een sluis. Vanaf de kant zag het er niet heel moeilijk uit, dus we gaan alle vertrouwen onze vakantie in Friesland tegemoet. Ha ha!
Route was erg afwisselend: langs water, dan weer via dorpjes met de meest gekke namen, waar we nog nooit van gehoord hadden, zoals Ohé en Laak. Op de borden staat ook de Limburgse naam, dan klinkt het helemaal exotisch: Genoea en Laak. Zonder dat we er veel erg in hadden, reden we België in, Maaseik, waar Max Verstappen is opgegroeid. Aangezien in België mondkapjes verplicht zijn om terras op te gaan, zijn we voor de lunch doorgereden naar Nederland.
In Thorn, wat een supertoeristische plek bleek te zijn in verband met de witte huizen en de straten geplaveid met kasseien. De terrassen van de horeca stonden allemaal op straat, waardoor het halve dorp autovrij was gemaakt. Inmiddels hadden we al stevig trek, de wentelteefjes en de egg Benedicte van deze ochtend waren al lang verteerd. We moesten even geduld hebben, maar uiteindelijk kregen we een heerlijk broodje geserveerd. We waren rond een uur of vier terug in Roermond. Nadat de fietsen weer op het dak stonden, zijn we richting huis gereden. Inmiddels is het erg druk op de snelweg, er is helemaal niets meer te merken van de autoluwe snelwegen door corona.
We gaan pas maandag verder met onze roadtrip. Dit weekend ga ik naar België, mantelzorgen.
