Inle Lake

Prachtig, helaas dit zou onze laatste ochtend zijn dat we van dit mooie uitzicht zouden kunnen genieten, want voor de laatste twee nachten aan Inle Lake verhuisden we naar Amata Garden hotel, een vier sterren hotel dat sinds anderhalve week open is en dat gelegen is aan de rand van het meer. We waren al flauwe grapjes aan het maken of het hotel wel op tijd klaar zou zijn, maar later meer hier over. We werden weer keurig op tijd opgehaald en gingen eerst langs de floating market, die niet meer floating is, omdat het waterpeil te laag staat, dus ze zijn verkast naar het land. Het was een vrij kleine markt en vooral gericht op toeristen. Toen we aan kwamen varen werd onze boot al bijna geënterd door verkopers, helaas daar zijn Wouter en Leen niet zo van gecharmeerd. Na de markt zijn we nog even door de drijvende tuinen gevaren. Via een klein zijpad, waar het alleen mogelijk was om te roeien kwamen we op het meer. Er waren veel mensen aan het werken, mn verdorde bladeren van de tomatenplanten aan het knippen. De bootsman ging nog even op een drijvende tuin staan en toen zag je heel goed dat het drijft. We staken het meer over en gingen richting hotel. Ons hotel bevindt zich op een stuk grond die een soort Lara Beach Turkije zal worden, met een hele strip hotels. Freddy, die eigenlijk Kaun noemt, was ook wel nieuwsgierig naar het hotel, dus hij liep mee naar binnen en nam een kijkje in onze kamer. We werden hartelijk ontvangen en het ziet er allemaal heel hip en sfeervol uit, maar het is verre van af. Op het dak liepen een aantal mannetjes, in onze gang werd er hard gewerkt, je hoorde boren en slijpmachines. We hoorden van de gids dat de boeren van zijn dorp, hier allemaal druk aan het werk zijn, zowel dag als nacht, omdat er in de bouw meer te verdienen valt dan op het veld. Ik hoop dat ze in de nacht niet de luidruchtige klussen doen, want dan zal het niet veel slapen worden. Nadat we zijn ingecheckt, namen we opnieuw de boot richting Maing Thauk, een klein dorpje, waar een mini U Bein brug was. Eenmaal in het dorp kwamen we langs een crèche en we mochten even een kijken binnen nemen. De kinderen kwamen enthousiast op ons aflopen en een aantal begroetten ons in het Engels en gaven ons een hand, toen later kregen we een high five. Aangezien ik te weinig snoepjes meehad om uit te delen, zijn Freddy en ik even naar de winkel gelopen. Ondertussen werd Wouter geëntertaind middels verschillende kinderliedjes. Grappig is dat de kinderliedjes hier hetzelfde zijn als onze liedjes: Vader Jacob, Altijd is kortjakje ziek, maar dan op zijn Birmees. Toen ik terugkwam, zag ik alle kinderen op ee rij staan en Wouter zat in een stoel ervoor en de kinderen zongen uit volle borst. Na het zingen gingen ze allemaal zitten en wachten ze geduldig af tot ze een snoepje kregen. Wij gingen op zoek naar de fietsen, bij een restaurant stonden er een aantal. Wouter had twee stevige exemplaren uitgekozen, Freddy een minder goeie fiets, bleek later. Aangezien we een bezoek wilden brengen aan een wijnboer reden we richting Nyaungshwe. Het was een asfaltweg, maar aangezien Freddy niet gewoon was om te fietsen, reden we met een slakkegangetje. Na een km of twee kwamen we een stel Fransen tegen die vroegen waar de wijnboer was. Ik stond een einde verderop en Wouter riep me, want ze spraken dus geen woord Engels. We vonden het toch wel knap dat mensen naar Myanmar durven te komen zonder een woord Engels te spreken. Aangezien wij ook naar de wijnboer reden zijn ze achter ons aan gefietst. Af en toe werd er aan de weg gewerkt en dan moesten we via een zijpad, maar ook een keer door een riviertje, ja slippers zijn hier toch wel echt handig. Na een tijdje volgde Freddy niet meer, wij een stukje teruggefietst en je zal het niet geloven, maar hij had een lekke band. Wouter heeft de fiets meegenomen en we gingen op zoek naar een huis met een pomp. In Myanmar blijkt dit niet tot de standaard uitrusting te horen van ieder gezin, dus we waren bijna bij de wijnboer vooraleer we een fietspomp hadden, maar het ventiel leek stuk te zijn. Freddy heeft laatste stuk gelopen en heeft een lift met een brommer terug geregeld. Bij Red Mountain Estate hebben we een proeverij gedaan van vier wijnen, maar je merkt dat Birmezen zelf geen wijnkenners zijn. Op een bepaald moment kregen we een rode wijn uit de koeling. De wijn was lekker, maar niet subliem, maar de prijzen zijn aan de hoge kant. We hebben één flesje gekocht om vanavond te drinken, maar we houden ons toch maar bij een biertje in plaats van over te gaan op de wijn. We hebben naast een proeverij ook nog geluncht en een toertje gedaan door de boerderij. Er was wel een prachtig uitzicht over het meer. Op een bepaald moment trok het helemaal dicht en je zag het regenen over het meer, gelukkig was het een buitje en trok het heel snel over. Erna op de fiets weer terug naar het dorpje. Bij het bedrijfje die fietsen verhuurde nog wat gedronken. We hoorden al dat de kinderen van de middelbare school aan het oefenen waren met de fanfare. Door over de schoolmuur te kijken hadden we mooi uitzicht. Erna zijn we terug op de boot gestapt en richting het rusthuis gevaren, naar het midden van het meer, waar we we hebben gezwommen. Het is een beetje een vervallen, wel jammer want je zou er een mooi visrestaurant van kunnen maken met prachtige zonsondergang. Ze hadden zelfs twee kweeknetten hangen, waarin je kon vissen. Het water is heel helder en de temperatuur was lekker verkoelend, het enige vervelende is dat je af en toe in een waterplant zit met je armen. Een stukje verderop in het water was een steigertje gebouwd, maar daar was nog geen trapje voor, dus Leen is er even opgeklommen. Na het zwemmen, zijn we naar het dorpje, waar Freddy overnacht, gevaren, waar we hem dropten. Het dorp is één lang gerekte straat met aan twee kanten huizen, achter de huizen liggen uitgestrekte velden. We zagen niet zoveel mensen, een aantal kinderen, maar daar waren ze duidelijk meer toeristen gewend. Terug gelopen naar de boot en “afscheid” genomen van Freddy als gids, want het bedrijf mag eigenlijk niet weten dat we morgen met een vriend van hem die een boot heeft nog een dagje op pad gaan, en Freddy was bang dat de bootsman het anders zou merken. Onderweg naar het hotel was de zon omgeven door een regenboog, er was geen regen te speuren en bij ons is het altijd tegenover de zon. Eenmaal aangekomen in het hotel waren ze nog steeds hard aan het werken, maar de geluidsoverlast was minder. Onze flesje wijn open getrokken en een chipje erbij, ja nog even genieten van de laatste dagen van de vakantie en ons zitten verbazen over de slechte en snelle afwerking van de kamer. Er is heel veel beschadigd, dit zou bij ons nooit geaccepteerd worden.  Op een bepaal moment trok er een soort mist op voor ons raam en we hoorden ook een hels kabaal. Er bleek een man met een bladblazer het stof uit de tuin aan het blazen zijn, even zagen we helemaal niets buiten. Gelukkig trok het snel weg. Wouter had het briljante plan om het warme water even te testen, en helaas geen warm water en op een bepaald moment zelfs geen water. Gelukkig liepen er hier nog mannetje rond, dus nadat het meisje van de houskeeping was langs geweest, stelde zei voor om er een ingenieur bij te halen. Hij had het samen met een andere man in nog geen vijf minuten gefixd, daar kan Heijmans nog wat van leren. Wouter al opgemerkt dat de douche niet op afschot was gebouwd en alles door de badkamer naar een ander putje in het toilet stroomde. Toen Wouter aan het douchen was merkte hij op dat het afvoerputje helemaal dicht zit, dus het werd een beetje een bende in de badkamer, maar gelukkig waren ze zo slim om twee putjes te maken. Morgen zal het vast opgedroogd zijn. Helemaal klaar voor het restaurant, er was keuze tussen buffet en a la carte. Het buffet schrik niet 20 dollar per persoon, humm ik dacht dat we in Myanmar zaten?? Er toch maar voor gekozen om a la carte te eten, was ook aan de prijs, maar wel heel erg lekker. We hebben verschillende soorten garnalen geprobeerd. Het is het eerst restaurant waar alles in dollarprijzen op de kaart staat.