Malang

Deze ochtend werden we om 9.00 opgehaald door Tommy, onze gids voor de stadswandeling door Malang. Uitslapen! We hebben beiden ook heerlijk geslapen, want helemaal niets gehoord van de oproep voor het ochtendgebed. We hadden een Westers ontbijtje besteld, het was zelfs inclusief choco pops, jeugdsentiment. Tommy stond ons al op te wachten in de lobby. We liepen eerst een stukje en kwamen langs een katholieke kerk. Malang is lange tijd door de Nederlanders bezet en daardoor zijn er zowel katholieke als protestantse kerken. Op de staatnaambordjes zie je ook de Nederlandse naam, maar inmiddels prijkt de Indonesische naam erboven. We namen eerst de lokale bus, er passen zogezegd 11 personen in, maar geen elf Wouters, want je moest bijna op je handen en knieën naar binnen kruipen. Om te zeggen dat het comfortabel is nee, maar wel goedkoop 0,63 cent voor een ritje, maakt niet uit hoever je meerijdt. We stapten uit op het onafhankelijkheidsplein, waar ook het stadhuis en een regeringsgebouw gevestigd is. De datum van de onafhankelijkheid, nl 17 augustus 1945, zie je in hele monument terugkomen, bv 1 toren, 7 lagen en ga zo maar door. Voor het regeringsgebouw waren een aantal boeren aan het staken. We passeerden langs een huis dat tijdens de Japanse bezetting een kamp was geweest. Het is inmiddels volledig verlaten, want de bijgelovige Javaan durft daar niet te wonen ivm de kwade geesten. We kwamen iets verderop langs een stadsdeel met gekleurde huizen. Het was voorheen een sloppenwijk, maar nu is er door een aantal studenten een project opgezet om de wijk te verbeteren. Ze hebben een deal gesloten met een grote verffabriek en de afspraak is dat iedereen zijn huisje in regenboogkleuren schildert, mits de verffabriek mag adverteren. Het is inmiddels een toeristische attractie aan het worden. De Brantas rivier, die behoorlijk vervuild is, stroomt tussen de twee wijken, maar ook daar wordt aardig opgeruimd. In de wijk is alles geschilderd, van daken tot de trappen aan toe. Erg leuk om te zien, hoe een simpel initiatief, het leven van de bewoners kan veranderen, want er wordt inmiddels ook handel gedreven. Daarna liepen we een stukje over het spoor, om een andere, mindere kant van het Indonesische leven te laten zien. In de kleine huisje, niet groter dan een kippenhok, naast de rails lijken vooral mensen van buiten Malang te wonen. Het huisje stond bijna op het spoor. De bewoners blijken het geld dat ze verdienen vooral te gebruiken om een goede educatie aan hun kinderen te geven. Op een bepaald moment kwam er nog een trein langs. We stonden inmiddels veilig bij de spoorwegovergang, maar het is onvoorstelbaar, dat er maar liefst 61 treinen per dag bijna in je huis denderen. We liepen langs de tweedehandsmarkt, noem het op en je kan het kopen, zelfs gebruikte toiletpotten. Ik ben blij dat wij toch wat meer te makken hebben. We kwamen langs een Chinese tempel, en werden hartelijk ontvangen door de secretaris. Hij gaf ons een beker water en Marie koekjes. Ze zijn blijkbaar typisch voor Bagu, maar wij kennen ze als Maria koffiekoekjes. De Chinese tempel verbindt drie geloven, Taoisme, Confucisme en Boedhisme. Het was in vergelijking met alle tempels die we tot nu toe gezien hebben, veel goud en praal. Ondertussen regelde Tommy twee becaks, ik zat bij Tommy en Wouter zat alleen. We reden naar de markt, waar ze werkelijk alles verkochten: zilver en goud, kledij, vlees, vis, groenten. Erg grappig dat mensen zelf vroegen of we een foto willen maken, daar zeggen we natuurlijk geen nee tegen. Na de markt reden we nog een klein stukje door voor een koffiestop. De koffie is koffie met erg veel drap, dus je moet even wachten tot de drap is gezakt. Aangezien Tommy niet zolang kon wachten maakte hij een zwembadje koffie op zijn schoteltje en slurpte het op. Blijkbaar een typisch Indonesisch gebruik. Ze verkochten daar martabak, een soort loempia, maar dan anders. Dat wilden we wel even proeven. We liepen langs nog een plein, waar een moskee (grappig is dat de moslims hier met het kontje naar het oosten bidden), een protestantse en een katholieke kerk vlak bijelkaar staan. In Indonesië kunnen al deze religiën prima naast elkaar leven. Een stukje verder liepen we door de vogeltjesmarkt. De vogels die verkocht worden is vooral om mee te doen aan wedstrijden, sommige gericht op uiterlijk en andere op zang. Ze hadden parkieten, kanaries, maar ook exotischere soorten, bv uilen, Kingfisher (die er heel slecht uitzag). Sommige zaten niet in een kooi, maar met hun poot vast aan een ketting. Mijn papa zou hier de hele dag zijn ogen uit kunnen kijken naar alle verschillende soorten. Naast vogels verkochten ze ook katten, honden, eekhoorns, konijnen, kippen (zelfs in verschillende kleuren beschilderde kuikentjes) en kalkoenen. Ik moet zeggen dat de dierenbescherming terecht wat zou vinden van de omstandigheden hoe deze beesten zaten samen gepropt in te kleine kooitjes. Ik vond het soms hartverscheurend. Er was ook nog een deeltje waar ze alles verkochten voor de inrichting van een aquarium en natuurlijk goudvissen, maar ook tig andere soorten. Ze hadden zelfs een soort krabbetjes en hun huisje was volledig beschilderd met een disneyfiguur. Na de vogeltjesmarkt zijn we nog langs de bloemenmarkt gelopen. Het was een soort mooie aangelegde tuin, maar alles bleek te koop. Met de bus reden we weer terug naar het hotel. Gelukkig deze keer hadden we de bus voor onszelf. Bij het hotel aangekomen hebben we nog wat gelezen. Vlakbij zit een westerse bakkerij, dus we hadden wel zin in een lekker broodje. Het is een pancake met ijs geworden, niet erg gezond!, maar wel lekker. Deze middag hadden we vrij, dus alle tijd voor een massage. Tommy adviseerde Khayangan reflexologie. Het was een kwartiertje lopen, maar Wouter heeft de Uber-app gedownload en een paar minuten later kwam een auto voorrijden, die ons voor 60 cent wegbracht. We boekten een volledige lichaamsmassage van 60 minuten voor maar liefst 5 euro. Mannen en vrouwen zijn strikt gescheiden, dus mannen masseren de mannen en vrouwen de vrouwen. We voelden ons als herboren. Na de massage kwam de regen met bakken uit de lucht, dus maar weer een Uber-auto besteld die ons naar het hotel bracht. Af en toe wordt het een beetje droog, maar een paar minuten later begint het weer te regenen. Gelukkig was het ’s avonds wel droog en zijn we naar een restaurant in de buurt van het hotel gelopen. Gelukkig verkochten ze Bintang, dus onder het genot van een drankje hebben we heerlijk genoten van het eten.