Tokyo
28-09-2016: Vandaag zou Yozo Akomoto, een vrijwillige gids, ons een dag rondleiden in Tokyo. We hadden van te voren een planning gehad wat we zouden bezoeken, dus daar hebben wij onze andere dagen op afgestemd. Wij dachten dat hij om negen uur in de lobby zou staan. Hoe herken je Yozo in een volle lobby? Toen we het aan de balie vroegen schreven ze zijn naam op een bordje met een belletje en toen liepen ze een rondje. Helaas niemand die reageerde. Toen Wouter nog een keer goed naar de mail keek, bleek hij pas om half tien te komen. Toen we even zaten kwam een wat oudere man voor ons zitten, ja hoor het bleek Yozo te zijn toen Wouter het hem vroeg. Als eerste naar de Tsukiji markt, deze staat bekend als vismarkt, waar ongeveer 2000 ton vis per dag wordt verhandeld. Deze markt gaat om half zes open en als je bij de tonijnveiling wil zijn, moet je dus midden in de nacht die kant uit. Ja dat is ons toch wat te vroeg, zeker omdat we nog steeds niet over de jetlag heen zijn. Vannacht heb ik anderhalf uur wakker gelegen en Wouter heeft inmiddels zijn tweede boek in de nachtelijke uren uitgelezen. Yozo had er aardig de pas in, dus we sjokten achter hem aan. Vandaag is het weer een hitte dag met een vochtigheidsgraad die wij niet gewend zijn, volgens mij een gevoelstemperatuur van een graadje of 40. Eenmaal op de markt aangekomen bleek het een vakantiedag te zijn, dus de markt was gesloten, onverrichter zake terug. We hebben nog een korte stop gemaakt bij de Namiyoke-jinja, een tempel ter ere van de marktlui. Erna zijn we naar de Hama-Rikyü Onshi-Teien gelopen. Een tuin met een grote vijver, die een verbinding heeft met zee. Er was een schattig theehuisje, waar we even tot rust zijn gekomen tijdens een theeceremonie. Je krijgt een soort gebakje met gesuikerde bonenpasta en een kopje groene oplosthee. Deze blijkt sterker te zijn dan de blaadjes groen thee die wij kennen, Wouter en ik zijn nog niet helemaal enthousiast over de smaak. Erna zijn we richting Sensõ-ji tempel gegaan met de metro en hebben we daar tempura geluncht in een restaurant. Deze wijk staat bekend om de tempura, dus Yozo nam ons mee naar een klein traditioneel restaurant met een prachtige binnentuin met koi-kapers. Jeetje wat een joekels. We moesten even wachten want ze hadden maar 10 plekken, of we konden in een tatami-kamer zitten, maar dat is met onze lange Europese benen niet handig. Dus we hebben even gewacht en erna heerlijk gegeten. Na het eten hebben we de tempel bezocht. We zijn eerst nog even naar boven gelopen bij het toeristenbureau waar je een prachtig uitzicht had op de toegang en de tempel. Helaas één deel staat in de steigers. Het was er een drukte van jewelste, eerst werd je langs allerlei souvenierswinkels geloosd. We schrikken nog steeds van de Japanse prijzen, we zagen daar van die poesjes met een bewegend kopje, die volgens ons voor twee euro in China worden gemaakt en hier voor 23 euro geprijsd staan. Bij de tempel aangekomen, heb ik voor 1 euro mijn fortuin laten tellen en ja hoor ik mag positief zijn, het is gemiddeld, maar vooral mijn huwelijk en werk is prima! We kwamen langs een plek waar je wierook kon laten branden en deze was goed om je hoofdpijn te laten verdwijnen. Nou wij hadden er onze twijfels over, want het leek erop dat je hoofdpijn krijgt van deze rook. Grappig is dat er veel meisjes in kimono rond lopen, dus dat leverde wel mooie foto’s op. Tot Yozo zei dat de meeste meiden niet Japans zijn, maar een kimono huurden. Hij heeft gevraagd aan aantal Japanse meiden in traditionele kleding of we met hun op de foto mochten. Ze vonden het geen probleem. Yozo heeft als hobby fotografie, dus we hebben een aantal leuke foto’s waar we beiden op staan. In de centrale hall was er een boeddhistische dienst aan de gang. Yozo gaf aan dat er twee godsdiensten zijn Shinto en Boedhisme, maar je kan beiden tegelijk aanhangen, dus dat betekent dat er geen religieuze issues zijn zoals bij ons. Na de tempel zijn we met de metro naar de wijk Ginza gegaan. Er is daar ook een bekend kruispunt, met name om de chique winkels die er gevestigd zijn. Vers van de pers een Nissan showroom en een groot winkelcentrum waar we de benedenverdieping van hebben bezocht. Een soort grote cateraar met verschillende stalletjes, noem het op en ze verkopen het: ontbijt (onze bakker heeft stukken minder in de toonbank liggen), zoetigheden, lunch en avondeten: lekker makkelijk, maar serieus aan de prijs. Een bakje voor in de magnetron kost gemiddeld tien euro en een bakje sushi voor lunch 18 euro. De meeste vitrines waren gevuld met echte producten, maar ook een aantal hadden van die namaak dingen, dat ziet er toch een stuk minder smakelijk uit, maar kom je echt overal tegen in Tokyo. Erna zijn we doorgereisd naar het Imperial Palace, waar keizer Akihito en keizerin Michiko wonen. Het ligt in een uithoek en we vonden het beiden niet echt de moeite waard. Wouter had nog geprobeerd om een toer te reserveren in de tuin, maar deze was een jaar van te voren uitverkocht en zo op tijd plannen wij onze vakantie niet. Als je aankomt zie je een gracht en dan een enorm veld met groen en dan nog een gracht met twee bruggen en een groot hek, waar ergens achter het paleis ligt. Yozo leek erg koningsgezind te zijn. Het viel wel op dat iedereen erg moe werd van de drukke dag en bij Yozo werd zijn Engels steeds minder, dus we zijn teruggelopen naar de metro en hebben afscheid genomen. Ik had nog een blikje pepermunt en pepernoten mee als bedankje omdat hij ons de hele dag op sleeptouw had genomen, want Japanners willen geen fooi. Erna bleken we niet helemaal bij de goeie metrolijn te staan en zijn er in Akasaka uitgestapt. We hebben om even bij te komen een drankje gedaan bij een Belgisch biercafe, waar Wouter een kasteelbier barista chocolade heeft gedronken. Erna teruggelopen naar het hotel waar we nog een biertje op de kamer hebben gedronken en erna op zoek zijn gegaan naar een restaurant, waar ze lekkere spiesjes/yakitori hadden volgens Tripadvisor. Helaas we konden het restaurant niet vinden, en zijn uiteindeljk bij een Chinees, ja in Japan, geland, waar we noodlesoep op hebben. Wouter heeft voorgoed Tripadvisor in de ban gedaan. Conclusie in Tokyo zijn er teveel restaurants, waardoor ze niet te vinden zijn.
