Tokyo

27/09/2016: Vandaag een dagje Tokyo, vooral mensen kijken. Vanochtend werden we pas om half tien wakker, blijkbaar erg moe na een dag reizen. Direct op pad en op zoek naar ontbijt, want hotel is zonder ontbijt. We dachten dat we onderweg naar de metro wel iets op de kop zouden kunnen tikken, maar ja zo kritisch als wij zijn met vers gebakken broodjes en nog niet helemaal de weg kennen, werd het toch nog een uitdaging. Uiteindelijk landden we in de Starbucks, maar de broodjes zagen er niet vers uit en waren behoorlijk aan de prijs, nl 6 euro per stuk. Toch maar een koffie gekocht en later zagen we een soort supermarkt, waar ik een maple pecan broodje en Wouter een soort sandwich met kip heeft gekocht. Dat smaakte prima! Erna naar de big camera, waar we een metro kaart voor drie dagen hebben gekocht. Een soort tiener toer maar dan voor toeristen. Ons eerste metroritje ging bijna fout, maar gelukkig was er een vriendelijke Japanner die ons de weg wees. Gelukkig had Wouter de metro app gedownload, want dat scheelde erg veel uitzoekwerk. Vandaag ons weer erg verbaasd over de gedisciplineerdheid van de Japanners: op de roltrap staat iedereen links stil en rechts is een pad vrij om te lopen; in de gangen heeft elke looprichting één kant, waardoor je geen opstopping krijgt; geen vuiltje of papiertje op de grond en zelfs de metro’s zijn brandschoon; geen gebel met mobiele telefoons. Ja, daar zouden we in Europa wat van kunnen leren. Eerst zijn we naar de Meiji-jingu tempel gegaan, deze is opgedragen aan de keizer Meiji en keizerin Shöken. De tempel staat in een park, waardoor er een serene sfeer heerst. Als je onder de torii (toegangspoort, die de grens tussen het gewone en heilige bepaalt) loopt dan buig je en erna was je je handen aan de fontein. Als je een offer wilt doen dan gooi je een muntje van vijf yen (oeps dat lees ik nu pas in de Lonely Planet) in een box, dan buig je twee maal, je klapt twee maal in je handen en buigt nog een keer. Na de rust zijn we naar de Takeshita-döri gelopen. Hoe zou je deze straat goed kunnen omschrijven: het is een straat waar mode bewuste tieners van heel Japan komen shoppen: van gekleurde tutu’s tot gotickleding en shops met allerlei soorten snoep en pannenkoeken. Het was een drukte van jewelste. In het begin van de straat hangt een groot televisiescherm waar je jezelf kon bewonderen (helaas je kan ons op de foto niet zien). Erna zijn we naar Omote-Sandö gelopen, een brede winkelstraat waar alle dure winkels (Gucci, Burberry, Louis Vutton…) een pand hebben, dus ons uitstapje is beperkt gebleven tot windowshopping. Erna gelunchd bij een conveyer belt sushi (letterlijke vertaling: transportband). Super leuke ervaring, alles komt langs je neus voorbij en je kiest wat je lekker lijkt. Op één na hadden we goed gekozen, mindere keuze was de zee-egel sushi. Grappig is dat je aan een tafel aan de bar zit en de koks aan het werk ziet. Je hebt een eigen tappunt met heet water, zodat we onbeperkt groene thee konden maken. Erna zijn we naar de wijk Sibuya gelopen, ook een shoppingcentrum, dat vooral bekend staat om de Shibuya crossing. We stonden eerst bij een verkeerde kruising, maar het effect was hetzelfde. Het is een kruispunt waar alle voetgangers tegelijk groen hebben en dus iedereen tegelijk op gang komt. Het is door de gediscplineerdheid dat dit lukt, want bij ons zou iedereen al beginnen oversteken als het maar enigszins kan, maar hier wacht iedereen braaf tot het groen is. Erna hebben we even in deze wijk rondgelopen, nog een stop gemaakt bij Shibuya 109: de shop voor de modebewuste tiener. Ja het motto is hier mooi en vooral niet praktisch. Als ik in Tokyo zou wonen, zou ik nog naar de school “wandelen op stiletto’s moeten”! Erna met de metro naar Shinjuku, waar je een prachtig uitzicht hebt over de stad vanaf de 45 ste verdieping van het metropolitan government office. Er waren een paar wolkjes, maar konden toch de top van Mount Fuji zien bij ondergaande zon. Na een tijdje hadden we uitzicht over een verlichte stad. Erna op zoek naar een terrasje voor een drankje, helaas het is geen terrasje geworden en direct een hapje eten erbij. Na een aantal rondjes door de neonverlichtte straten, hadden we toch wel trek gekregen. Het restaurant was helaas niet super, maar het was wel een goede locatie om te kijken. We hadden gelezen dat je in deze wijk erg moest opletten, omdat toeristen worden opgelicht, dus we waren op onze hoede, maar zo erg dat het lastig werd om te slagen. De straten zijn volgepakt met restaurants: het ene naast het andere en dan ook nog keuze op eerste, tweede of derde verdieping. Erna met de metro terug naar het hotel. Bij het hotel nog een koffie gehad en nu met de pootjes omhoog bijkomen van een intensieve, maar mooie dag.