26-09-2016: De vlucht is voorspoedig verlopen, helemaal keurig op tijd vertrokken en aangekomen. Het was was slechts 10.30 vliegen en met een tijdsverschil van zeven uur zouden we om half negen in de ochtend plaatselijke tijd aankomen. We kregen vrij snel de warme maaltijd geserveerd en dan moesten we maar doen of het nacht was, dus een slaaptablet geslikt. We mogen niet klagen: we hebben een paar uur geslapen. Eenmaal aangekomen op de luchthaven, langs de immigratie. In het vliegtuig hadden we twee formulieren ontvangen: één om een visum aan te vragen en een declaratieformulier. Het viel ons op zelfs daar, alles al zeer geordend verliep. Een aantal mannetjes in de rij die kijken of je formulier volledig is ingevuld en zeggen bij welke balie je mag aanschuiven. Onze rugzakken lagen al op de bagageband, dus we stonden zo buiten. We hebben kaartjes voor de AirPort Limousine service, die stopt bij het hotel. Een kwartiertje wachten en de bus kwam aanrijden, ja hoor Wouter en Leen keurig in de rij. Grappig om te zien hoe snel je je aanpast aan de regels in dit land. We zijn al een schoolvoorbeeld van goed geintegreerde burgers!
De rit duurde ongeveer een uurtje, heerlijk even bijkomen in een airconditioned bus, want de temperatuur loopt tegen de 30 graden, dus we moeten wel even wennen. Hoe dichter we bij Tokyo kwamen hoe drukker het werd op de weg. Ja, dat is niet verwonderlijk met 13,6 miljoen inwoners, gewoon meer mensen in één stad dan in heel België. We konden mooi naar buiten kijken en wat opvalt is dat het een nieuwe stad is met veel wolkenkrabbers en flatgebouwen. Tijdens de oorlog is de stad grotendeels weggevaagd. De komende vier nachten logeren we in het ANA Intercontinental hotel. We konden direct inchecken en we kregen zelf een free upgrade, een grotere kamer op de 29 ste verdieping en heel belangrijk onze kamer was vrij. Het is een mooie kamer met uitzicht over de wijk Akasaka en één van de must do’s in Japan kunnen we wegstrepen: de toiletexperience! Een verwarmde bril (de mening is nog verdeeld of dit nu lekker is met 30 graden buiten), en allerlei knopjes (gelukkig in het Engels) met verschillende sproeimogelijkheden. Wouter had vanuit huis een Japan wireless gereserveerd, zodat we overal onbeperkt wifi hebben en laten bezorgen in het hotel. Ons pakje lag klaar en Wouter had al onze apparaten in een mum van tijd aan de WiFi. We waren beiden redelijk afgepeigerd en hebben eerst anderhalf uur geslapen, erna een heerlijke douche genomen en op pad. Heerlijk met Google maps door de stad lopen, anders zouden we, vooral Leen, hier hopeloos verdwalen. We logeren tussen de wijk Roppongi en Akasaka, dus we hebben daar een beetje rondgestruind. Eerst lunch gekocht bij een supermarkt, een soort wrap, ja wat voor vlees zou erin hebben gezeten, maar het smaakte heerlijk. Het uitzicht van het terras was minder, nl op een soort Prins Clausplein met drie verdiepingen wegen boven elkaar. Deze wijk ligt in de heuvels en we merkten al vrij snel dat door een nachtje overslaan en de hitte, we niet in topvorm waren. We hebben onze eerste tempel bezocht de Hie-jinja, met een mooie toegang via de rode torii. Erna zijn we naar National Diet gelopen, de wijk met alle regeringsgebouwen. Op elke hoek van de weg staan tig beveiligers, die de straat af kunnen zetten als er een hoge piet langs komt rijden. Het is hier allemaal super netjes, mooi aangeharkte plantsoenen, geen papiertje op de grond, maar waar iedereen zijn afval weggooit is voor ons een vraagteken. Ons lunchafval hebben we een hele tijd meegesleept, want er was geen prullenbak te vinden. In mijn beste Japans heb ik het toch weten te regelen dat iemand die aan het vegen was, heb kunnen slijten. Aan het einde van de middag zijn we in een koffietentje neergestreken om wat bij te komen. Toen we buitenkwamen was het al aan het schemeren. De zon gaat hier rond half zes al onder. Erna richting Roppongi gelopen en hebben we dumplingsoep gegeten, een soort ravioli’s. Gelukkig de bediening sprak Engels en ze hadden een Engelse menukaart. De straten zijn gevuld met auto’s, mensen, neonverlichting en flatscreens, inclusief geluid. We verbaasden er ons over dat we dat bij ons in de grote steden eigenlijk helemaal niet zien. We kwamen nog langs een dierenzaak en moesten direct aan Sanne en de dierenbescherming denken, wat een kleine puppy’s. Ik denk dat we hier nog veel meer gekke dingen zullen zien. We zijn op ons gemak teruggelopen, vandaag zal het nachtleven aan ons voorbijgaan.
