02-03-2026: Marshall -Robertsport

We hadden met Peter afgesproken dat hij ons om 9:00 zou ophalen, dus vandaag was een rustig begin van de ochtend. Het zonnetje scheen weer volop en wat is het toch een mooie plek. Toen wisten we nog niet dat we op een nog veel mooiere plek terecht zouden komen vanmiddag. 

Volgens mij gaan Wouter en ik in Liberia de naam krijgen van toiletslopers. Deze ochtend deed Wouter boodschap nummer 2 en het spoelsysteem weigerde dienst. Dit is nu al de derde keer dat een toilet dienst weigert. 

Na het uitchecken kwam Maxime ons goed nieuws brengen, nl. hij heeft morgen twee standaard room beschikbaar en we kunnen de hele dag gebruik maken van de kamer. Heel fijn omdat we pas ‘s avonds vliegen.

We reden eerst richting Monrovia en toen sloegen we rechtsaf. We kwamen terecht in één lang lint van winkels/marktjes. Huizen waren nauwelijks huizen te noemen en we waren het er unaniem over eens dat het een enorme griebeszooi was. We zijn blij dat Miss Pepper Marshall als uitvalsbasis heeft genomen, omdat het eenrichtingsverkeer een stuk aangeharkter is. Het duurde twee uur vooraleer we uit de drukte waren. De totale reis was 160 km, maar het wegdek was erg slecht en de auto, die Peter vandaag reed, had vering die zijn beste tijd heeft gehad. Je zou kunnen stellen dat dit in combinatie met enorme gaten in het asfalt en zandwegen ervoor zorgde dat we er 5,5 uur over hebben gereden. Een 4×4 was geen overbodige luxe geweest, want nu werden we aan alle kanten ingehaald, nl door brommers, kehkehs en auto’s.

We hebben een analyse gemaakt over de mate van ondernemerschap in Liberia. We zijn het erover eens dat het in de genen zitten, want het lijkt erop dat je start met een plastic teil op je hoofd, als je in staat bent om een kruiwagen te kopen, dan is dat de volgende stap. Het volgende doel is een hutje van zinken platen en de ultieme stap is een winkeltje in een stenen gebouw.

We reden een nieuwe county in, nl. Bomi. We hadden nog even de ijdele hoop dat het wegdek beter zou zijn, maar deze hoop vervloog snel. Peter gaf aan dat de weg na het check-point beter was en daar was geen woord aan gelogen. We konden even wat km’s maken. Ze zijn bezig vanuit Robertsport om te asfalteren, maar we hebben een flauw vermoeden dat dit nog jaren gaat duren. Bij het check-point vroegen ze in eerste instantie om de paspoorten, maar toen Hans zijn charmes in de strijd gooide en hij zei dat we uit Europe/Holland kwamen en wat zijn naam was, konden we doorrijden.

Vandaag is de bush pipi mij slecht bevallen. Ik zat nl. midden in een mierennest. Wat zijn die beesten snel om mijn hele voet lek te prikken. 

We zagen onderweg veel kraampjes waar palmwijn werd verkocht. Helaas daar waren we niet in geïnteresseerd, maar wel in bananenchips of andere snacks. Uiteindelijk spotten we een stalletje en zijn Jille en ik uitgestapt. Het was 50 LD per zakje, prima deal, want Miss Pepper zei dat alles hier 100 LD kost. 

Het laatste stuk zouden we langs lake Piso rijden. Hans had nog een wedje met Jille of we het meer zouden zien vanuit de auto. En ja hoor, Hans had gelijk, op sommige stukken stond er nauwelijks vegetatie tussen. Het meer dankt haar naam aan “een poeltje waar duiven uit dronken”, uiteindelijk borrelde het grondwater op en vulde zich tot een meer, wat ook in verbinding staat met de zee. Het stuk aan de zee is zout water, maar hoe verder je gaat hoe zoeter het wordt.

Net voor Robertsport ligt er een gevangenis. We hebben een snelle stop gemaakt om een foto te maken.

Naar de Warkolor jungle lodge reden we toch door het centrum, dat wedje moeten we op het conto van Jille zetten. Het laatste stukje was erg stijl met grote stenen in het midden, waar de bodemplaat van de auto tegenaan hing. We zijn uitgestapt en hebben de laatste paar meters gelopen om ervoor te zorgen dat de auto heelhuids zou aankomen. Morgen hebben we met Peter in het dorp afgesproken en zal de jeep van de lodge ons daarheen brengen. Bij Nimba werden we het laatste stuk door een jeep gebracht, maar we dachten dat onze auto dit ook wel had gered. Hier waren we blij dat we in een soort safari jeep zaten, want de weg was erg beroerd. We reden door het bos en na een half uur kwamen we aan bij de lodge, die nu twee jaar in bedrijf is. Wow wat een prachtige plek.

We zagen dat de tour naar het scheepswrak om half drie was. Balen want die tijd hebben we net gemist. Ik heb gevraagd of we alsnog de tour zouden kunnen doen, omdat we morgen vertrekken. Het meisje achter de receptie was erg nors en oogde chagrijnig, maar ze sprak Rosevelt aan en hij wilde ons wel begeleiden. We moesten even snel wisselen van schoenen en spullen in de kamer leggen en we gingen op pad. Het was een wandeling van een kleine 2 km door het bos. Hij vroeg nog of we informatie over de bomen wilden, maar inmiddels hebben we al zoveel bushwalks gedaan, dat we aardig wat kennis hebben verzameld. Hij had een moderne machete mee, nl. een snoeischaar om de overhangende takken af te knippen. We zagen ook een fagara boom met een soort van uitstulpels, die dienen als bescherming, zodat de beesten niet in de boom kunnen klauteren. Het wordt wel gebruikt door dieren als massagepaal, om de rug te schuren.

Na het bos kwamen we op het strand en zagen we het scheepswrak in de verte liggen. Op het strand zagen we allemaal gaatjes van krabben. Rosevelt heeft een krab gevangen, door bij een holletje een diep gat te graven. Overdag slapen de krabben onder het zand en ‘s avonds gaan ze eruit om de schil van een soort noten te eten, die aan de rand van het bos veelvuldig lagen. Hij had een mannetje gevangen, want die herken je aan een smallere onderkant.

In 2016 is het scheepswrak, een olietanker, aangespoeld op het strand. Het schip was van een Nigeriaanse eigenaar en ze waren op weg naar Senegal om olie te laden. Er ontstond brand in machinekamer en de bemanning heeft zich kunnen redden, maar het schip is op drift geraakt en aangespoeld. Erg spijtig voor hun, maar voor ons levert het een prachtig beeld op.

Rosevelt vertelde dat hij vanaf het begin van de opbouw van de lodge aanwezig is. Zijn vrouw woont in Monrovia en ziet haar bijna nooit, want hij heeft maar één dag per week vrij en dan lukt het niet om heen en weer te gaan. Hij is van plan om volgend jaar terug te gaan. We kunnen ons toch niet voorstellen dat je zo een aantal jaren van je leven doorbrengt.

Eenmaal terug hebben we een drankje gedaan op het terras, waar we een prachtig uitzicht hadden over de oceaan. Ook hier zijn er forse golven, net zoals bij Libassa, maar het lonkte om even te zwemmen. Hans wilde het ook proberen, maar verder dan onze enkels zijn we niet gekomen. Wat een kracht ontstaat er tijdens het breken van de golfen. We hebben een duik genomen in het zwembad, wat ook prachtig is.

Toen we terug op de kamer waren, heb ik snel gedoucht. Je zal het niet geloven, één van de eerste keren dat we warm water hebben.  Vanuit onze kamer lopen we zo het strand op. Omdat het bewolkt is, dachten we dat de zonsondergang niet te zien zou zijn, maar we werden aangenaam verrast. Er waren een aantal gaten in de bewolking, waar de zon doorheen piepte. Mijn fototoestel maakte overuren.

We hadden om zeven uur ons eten besteld. Wouter en ik hadden vis van de dag, nl cassava vis met gebakken rijst en bakbanaan. Vraag me niet welke vis dat is, maar het smaakte heerlijk. 

We hebben de schuifdeur van de kamer open gezet, omdat het erg warm is in de kamer. Hopelijk zal het ruisen/bulderen van de zee ons snel in slaap wiegen.