03-03-2026: Robertsport – Marshall
Het plan was om vandaag om 9:00 te vertrekken vanuit de lodge, maar helaas de jeep liet een uur op zich wachten. Toen we ernaar vroegen gaven ze aan “it’s coming”. Er was in de lodge een Zweedse diplomate met haar familie en zij was rond half negen weggegaan, dus we dachten half uurtje later staat de jeep voor de lodge. Helaas. Toen de jeep aankwam stapte er ongeveer 10 man personeel uit, waarschijnlijk heeft dat voor de vertraging gezorgd. Communicatie is niet hun sterkste punt. De chagrijnige serveerster ging mee met ons, waarschijnlijk had ze een dag vrij. Ik zou toch blijer kijken met zo’n vooruitzicht.
We hadden met Peter, onze chauffeur, bij een verkeersbord afgesproken wat vlakbij een urbex fotolocatie lag. Ondanks dat we wat later waren, hebben we snel nog wat foto’s gemaakt. Bij ons zijn verlaten gebouwen meestal afgesloten, maar hier zou je gemakkelijk een Urbex fotografie-reis kunnen organiseren. Het was heel anders dan het Dukor hotel, maar leverde een aantal mooie plaatjes op.
We vroegen aan Peter of hij nog kon stoppen bij de haven. We reden door het dorpje Robertsport, wat een leuk typisch Afrikaans dorpje is met allerlei winkeltjes. Bij de haven waren de meeste boten uitgevaren. Eentje werd gebruikt als waslijn en op de andere zaten een aantal mannen, maar ze begonnen te joelen toen we een foto van hun maakten.
Rond half twaalf vertrokken we terug naar Marshall. Vandaag deed Peter de rit in 4 uur. We hadden de idee dat er aan de schokdemper gewerkt was, waardoor we niet elke keer vol in de rem moesten en niet aan alle kanten door alle mogelijke vervoermiddelen werden ingehaald. We hebben een aantal bananen ,bananen chips en oliebol ingeslagen als lunch. Het gaat ons steeds soepeler af.
Het is erg warm vandaag, dus gelukkig deed de airco goeid zijn werk. Op een bepaald moment kreeg Hans een opvlieger, blijkbaar had hij per ongeluk de stoelverwarming aangezet.
Eenmaal aangekomen in de voorstad van Monrovia keken we onze ogen weer uit. Wat een drukte, dit is met geen pen te beschrijven, maar moet je meegemaakt hebben. Ze zijn bezig om de weg te verbreden, waardoor huizen zijn verdwenen, maar bij sommigen huizen is enkel de voorgevel gesloopt. In die huizen verschijnen winkels en hangen mensen rond. Op de strook modder waar de weg moet komen, staan allerlei kraampjes.
Om vier uur kwamen we aan bij Libassa eco Lodge. Maxime was blij om ons te zien. Hij herhaalde vol trots dat hij dezelfde kamers voor ons had geregeld. Toen hij hoorde dat we morgen de hele dag blijven, gaf hij aan dat hij zou kijken of hij een boeking had, maar als de kamer vrij was zouden we gratis de hele dag in ons kamer mogen blijven. We waren een beetje verbaasd, want we dachten dat dit al geregeld was. We wachten het rustig af en gaan er eigenlijk vanuit dat het goed komt, want zo druk is het niet in de lodge. Het verhaal dat hij volgeboekt was, lijken we met een korreltje zout te moeten nemen. Het lijkt erop dat hij een goeie onderhandelaar is. Later zagen we toch heel veel mensen, dus ik moet mijn woorden terugnemen. Het is een gelovige groep, die op het strand hun diner en dans- en zangsessie hadden. Wij konden ze tijdens de zonsondergang bewonderen.
We hebben in de bar aan het strand gegeten.