14-02-2026: Waspik/Schelderode – Freetown Sierra Leone – Monrovia Liberia

Vandaag gaat onze vakantie dan echt beginnen. Leen vertrok vanuit België, want gisteren was het vrijdag de 13de, dus dan komt Wim altijd bij papa, want op een ongeluksdag moet je in een veilig omgeving zijn. Papa bracht me naar station van Scheldewindeke en ruim een uur later liep ik Brussels airport binnen. Wouter reed samen met Hans en Jille vanuit Breda met de auto naar de luchthaven. Het was best druk, begrijpelijk want het is het begin van de krokusvakantie. De rij om de bagage af te geven, deed ons een beetje denken aan de wachtrij van de Efteling, maar dan zonder het leuke muziekje. Bij het afgeven van de bagage werd het visum van Hans en Jille grondig gecontroleerd. Wij mochten gelukkig zo doorlopen. De combinatie Zaventem en visa controle is toch een beetje spannend, aangezien we voor vertrek naar Vietnam niet verder kwamen dan de incheckbalie toen mijn naam op het visum niet overeenkwam met de naam in mijn paspoort. We hadden nog tijd voor een kopje koffie en een boterkoek die ik van te voren gehaald had bij de bakker. Uiteindelijk vertrokken we rond 13:00 voor het eerste stuk naar Freetown, ongeveer 6,5 uur vliegen. Of we nu op tijd zijn vertrokken, is de grote vraag want laatste dagen is vluchttijd regelmatig aangepast en op de luchthaven zagen we een vertraging van 30 minuten. 

Wouter heeft extra beenruimte geregeld, dus we vliegen lekker ruim. Ik zit deze keer aan het raam en hoopte besneeuwde bergtoppen te spotten van de Pyreneeën, maar de vliegroute is helaas anders. Gelukkig spotte ik wel wat besneeuwde bergtoppen bij Orviedo, Spanje. 

Het filmpje met de veiligheidsinstructies van Brussels airlines is ingezongen door Hooverphonic. Deze manier van presenteren zorgt er toch voor dat je er naar kijkt en luistert. De rest van de tijd gedood met een filmpje, luisterboek, muziek geluisterd, hapje eten en voor Leen een schoonheidsslaapje. We kwamen om 18:30 plaatselijke tijd (dus een uur eerder dan thuis) aan in Freetown, Sierra Leone. Wij bleven in het vliegtuig zitten. We zouden jokken als we zeggen dat we letterlijk voet op Sierra Leoonse bodem hebben gezet, maar we hebben het land wel vanuit het vliegtuig kunnen aanschouwen. 

De meeste passagiers stapten uit: zou Sierra Leone toch meer toeristisch attracties hebben dan Liberia? Of zou iedereen op zoek gaan naar Bolle Jos? Er werd een schoonmaakploeg door het vliegtuig gejaagd en er stapten nieuwe passagiers bij. Dit “feestje”

duurde helaas ruim een uur. Inmiddels was de zon onder gegaan, dus geen mooie zonsondergangsfoto vanuit het vliegtuig. Je zal het niet geloven, maar de deuren hebben een tijdje open gestaan, waardoor een warme wind in het vliegtuig waaide, wat heerlijk was, want het was best frisjes, maar de eerste muggenbeet bij Leen is een feit.  Het laatste stukje is 49 minuten vliegen, dus om kwart voor negen landen we in Monrovia. Een uurtje eerder dan de geplande aankomsttijd, dus dat is mooi meegenomen.

Eenmaal uit het vliegtuig werden we ondergedompeld in de Afrikaanse cultuur: eerste stop bij een post die iets medische controleerde. We dachten dat het ging over de gele koorts inenting, maar helemaal duidelijk is het niet geworden, maar deze passeerden we soepel. De volgende controle was het visum en het klein briefje, die we hadden ingevuld tijdens de vlucht, en ook daar liepen we vlot doorheen. We konden door naar de bagageband en de rugzakken kwamen al van de band rollen.

Grappig om te zien dat de internationale luchthaven het formaat heeft van luchthaven Eindhoven, nl twee banden. We werden ondertussen vrolijk welkom gegeten door verschillende mannen die blij waren dat we hun land bezochten. Toen we de bagage hadden, had de chauffeur ons al gespot, dus we dachten klaar om te gaan, maar nee hoor. Er was een vrouw die ons bagagelabel wilde en en andere wilde het grote formulier om spullen aan te geven die we hadden ingevuld. Hans en Jille hadden dit formulier niet gehad in het vliegtuig, maar na overleg mochten we met z’n allen gaan. Tot onze grote verbazing stond Miss Pepper ons buiten op te wachten. We voelden ons helemaal welkom op onze verblijfplaats voor de komende twee en een halve week.

Aangezien we enkel een pasta en een ijsje van ijsboerke hadden gehad tijdens de vlucht, hadden we inmiddels al weer wat trek. We zijn gestopt bij een lokaal tentje, waar we vis en rijst hebben gegeten. De rijst is afgetopt met palmolie, wat een rokerige smaak gaf. De palmolie is hetgeen waarvoor we naar Liberia komen, dus de eerste smaaktest is goedgekeurd. 

We reden naar ons hotel voor de komende twee nachten, Bless one. Eén ritje van 20 km. Het is inmiddels donker, dus veel kunnen we niet zien van het landschap. Het is een drukte van jewelste aan de kant van de weg. Er zijn allerlei feestjes met muziek, maar blijkbaar komt dit omdat het Valentijn is. Deze rage is inmiddels ook overgewaaid. We waren van te voren gewaarschuwd over de staat van de wegen in Liberia. Het voorproefje die we kregen, blijkt volgens miss Pepper niet te vergelijken te zijn met wat er nog komen gaat. Vooral het laatste stukje naar het hotel was meer kuil en heuvel dan weg. 

Eenmaal aangekomen in het hotel had miss Pepper nog een onderonsje met de receptie over de kamers. Blijkbaar zou er een foutje gemaakt zijn en kregen we nu beiden een eigen kamer, nou ons hoor je niet klagen. Het blijkt een balzaal te zijn. Even een roomtour: je komt binnen in een woonkamer met een felblauwe 6-persoons hoekbank. Iris uit Griekenland van B&B vol liefde zou er helemaal gek van worden. Er achter een eettafel en een aparte keuken. Via een halletje loop je naar een slaapkamer met badkamer en dan blijkt er nog een bad- en slaapkamer te zijn, eigenlijk de kamer die we geboekt hadden. Zo kregen we dus allebei een eigen unit. Ze hadden net gespoten tegen insecten, dus snel de bagage gedropt en nog een drankje gedaan bij het zwembad, waar de kerstboom en kerstversiering nog in vol ornaat staat. Inmiddels is het hier 23:00, maar nog steeds 25 graden. De verwachtte luchtvochtigheid valt gelukkig heel erg mee. Miss Pepper had nog een welkomstcadeau voor ons, nl. een omslagdoek met een prachtige print. Blijkbaar komt het vanuit Nederland, nl het bedrijf Vlisco die  de Afrikaanse markt heeft veroverd. We kregen ook een aantal datakaarten, dus komende tijd zouden we online kunnen zijn.  Ik was al online omdat Wouter van te voren een e-sim had geregeld. Na nog wat verhalen uitgewisseld te hebben, zijn we naar bed gegaan. Ik heb nog een snelle douche genomen en zoals beloofd tijdens het promofilmpje die we eerder kregen: er komt water uit de douchekraan, want dat is blijkbaar niet standaard hier.