15-02-2026: Marshall – Monrovia

Vanochtend werden we op tijd wakker. De stroom viel uit en dus ook de airco, Wouter dacht dat ik ergens met mijn vingers had aangezeten, maar dat was niet het geval. Ik denk dat dit komende tijd vaker het geval zal zijn. Korte tijd erna schoot de airco weer aan en hoorden we een luid kabaal van de generator. We zijn direct even een rondje gaan zwemmen. De temperatuur van het water was heerlijk.

Het ontbijt zou tussen acht en negen geserveerd worden op de kamer. Net voor negen ben ik het nog gaan vragen en een half uurtje later werd er een bordje met een paar hoekjes brood en roerei gebracht en een flesje water. De man was zo snel weer weg dat we hem niet konden vragen of er nog een bakje koffie kwam. Helaas. Na het ontbijt zijn we naar het zwembad gelopen waar we een koffie kregen. En een gratis concert van de plaatselijke band die aan het oefenen is in een zaaltje hierachter. Volume op standje 10 en helaas gaan ze niet de finale van Liberia gots talent halen. Later hoorden we van miss Pepper dat het een kerkdienst was. Blijkbaar duurt een dienst hier drie uren. We hebben 50 US$ gewisseld in Liberiaanse dollars om spulletjes onderweg te kopen. We kregen een stapel briefjes van ongeveer 3 cm hoog. 

We werden opgehaald door een Kehkeh (tuk-tuk) die ons naar het strand bij Marshall bracht. Onderweg zagen we hutjes, maar ook heel veel grote huizen. Als we wat geld hebt gespaard, koop je een stuk grond en bouw je een hutje. Als je weer wat geld hebt, dan zet je een stenen omheining om je terrein. De volgende stap is de fundering en dan pas beginnen ze aan het huis. Je kan je voorstellen dat de bouw van een huis jaren kan duren. 

We stopten bij een politie controle. Ik dacht stiekem een foto te maken, ondanks de waarschuwing van Wouter, maar dat werd niet erg op prijs gesteld. Gelukkig maakte miss Pepper een praatje met de politieagente. Ze stelde onze mannen voor als investeerders die het toerisme vanuit Nederland naar Liberia willen promoten. Ze wilde de volledige naam van miss Pepper nog weten en we konden doorrijden.

Na een stevige onderhandeling maakten we een overtocht met een authentieke vissersboot naar de tweede grootste county van Liberia, Margibi. Het instappen van de boot was nog de grootste uitdaging. Hoe zullen we het omschrijven, voor de lange mannen van ons reisgezelschap was het een stuk beter te doen, want zij konden hun been over de rand gooien, maar voor de kleinere vrouwtjes was het inkruipen/klimmen. Fraai was wat anders. De boot was niet echt stabiel, m’n als we haaks op de golfen vaarden ging het goed, maar als we een beetje afweken wiebelden we als een gek, maar we zijn overeind gebleven. Jille heeft vandaag een paar uitdagingen overwonnen, want we moesten zonder reddingsvest in een wiebelende boot. We gingen langs prachtige stranden, de mangroves en we meerden aan bij een klein dorpje. Nou ja, aan een klein strandje, we liepen door een bosje en we stonden in de achtertuin van één van de dorpsbewoners. We hebben een rondje gelopen en de vraag is wie wie aan het bekijken was. Het dorp heeft allerlei fruitbomen, groenten, kippen en is zelfvoorzienend, want de supermarkt hebben we niet gespot. Toen we het dorp uitliepen  werden we gevolgd door een hele meute kinderen, die ons enthousiast uitzwaaiden.

Op de terugweg zagen we nog een stel apen op de zandplaat bij Monkey island. We vaarden op een grote afstand, dus het fototoestel met de telelens werd in de aanslag genomen, helaas was de pret maar van korte duur, want een ranger kwam aan met zijn kano en verbood ons foto’s te nemen. Blijkbaar zijn de apen erg agressief en worden ze nu beschermd. Vanaf een afstand waren het erg indrukwekkende grote beesten en we hoorden ze luid brullen.  

Op de terugweg vaarden we langs de dronken man, waar ik me nog zorgen over maakte op de heenweg of hij nog wel leefde, maar gelukkig hij stond overeind. Hij hoopte nog een lift te krijgen, maar helaas. Wat een leuke en prachtige boottocht heeft miss Pepper voor ons geregeld.

Onze kehkehs stonden op ons te wachten en we reden terug naar het hotel met een aantal tussenstops nl. tanken. De tweede stop was bij Bobbie, de aannemer die miss Pepper in de hand heeft genomen om haar huis te bouwen. Hij vond het leuk om zijn project te laten zien en hij vond het nog leuker om zijn portfolio op te leuken met een serie foto’s van de witties. Blijkbaar stralen wij  zoveel vertrouwen uit op basis van onze looks, zodat hij denkt op die manier meer Europese klanten te werven die een huis willen bouwen in Liberia. 

Toen we aankwamen bij Bless one stond onze taxi te wachten, want we werden naar Godson Kollie, onze man die de taxi’s regelt, gebracht om de rekening te betalen. Het bedrijf zit in Monrovia  en onderweg vergaapten we ons aan de bedrijvigheid op straat. Aangezien we nog niet hadden geluncht en mijn maag een beetje begon te knorren, kocht miss Pepper gefrituurde bakbanen langs de kant van de weg. Lekkere snack. Het was grappig om Kollie de hand te schudden, want laatste weken heb ik hem regelmatig op de app en aan de telefoon gehad. We verbaasden ons dat het zo’n jonge kerel is, want de communicatie verliep niet altijd even soepel, maar het mag gezegd worden: hij heeft tot nu toe de zaakjes goed voor elkaar. We duimen dat het zo blijft. We hadden best wat verhalen gehoord dat afrekenen met creditcard hier moeizaam gaat, maar ook dat ging heel soepel. Inmiddels was het halfzes geworden en reden we naar een restaurant. Om half acht liepen we naar buiten, even een snelle hap eten lukt hier niet. We wilden friet met kip en dachten wat groenten erbij te bestellen. Eerst kregen we het loof van de zoete aardappel plant, die was gestoofd, met stukjes kip en vis erin en rijst. Ik dacht dat dit de kip was en het smaakte heerlijk, maar een tijdje later kwam er ook nog een halve kip en friet om te sharen. We werden keurig thuis gebracht en hebben nog een kopje koffie bij het zwembad gedronken. Miss Pepper had bij terugkomst personeel aangesproken dat we een tweede handdoek wilden en dat de borden van het ontbijt niet waren opgeruimd. Het is toch triest dat ze eerst moeten worden aangesproken vooraleer personeel in gang schiet. Blijkbaar is de manager op vakantie en loopt het personeel er een beetje de kantjes vanaf.

In de planning stond een relax/wendag gepland, maar deze invulling is ons heel goed bevallen.