19 oktober 2024: Saigon – Cu Chi Tunnels – Saigon

Vandaag een reisverhaaltje dat door twee personen is geschreven, want: we zijn gescheiden, en dat uitgerekend op onze huwelijksverjaardag! Aan de lezer de keuze wie de interessantse ochtend heeft gehad…

Omdat mijn darmprobleempje gisteren toch nog niet opgelost bleek, blijf ik de ochtend veiligheidshalve in de buurt van het hotel, terwijl Leen de Cu Chi-tunnels onveilig maakt. Zij werd al vroeg opgehaald, dus toen zij ging ontbijten heb ik mij nog even lekker omgedraaid. Om 20 minuten later wakker te worden gebeld door de receptie dat de tourguide was gearriveerd 🤣 Dus ik ook maar aan het ontbijt, dat goed verzorgd was maar waar ik mij alleen aan het fruit, wat gekookte groenten en fried Rice heb gewaagd. Dat smaakte goed en ging er goed in, want gisteren heb ik wel erg weinig gegeten.

Na het ontbijt ben ik een rondje gaan wandelen in de omgeving van het hotel. Ondermeer in het Saigon Center geweest, een luxe mall waarvan een groot deel van de winkels nog niet open was. Even verderop had je de Bến Thành-markt, de tegenstelling kan bijna niet groter zijn… echte Lacoste shirtjes versus neppers waar de krokodil je bijna tegemoet springt 🐊.

Omdat ik het inmiddels weer behoorlijk warm had gekregen, maar op zoek gegaan naar iets van een terrasje met fatsoenlijke stoeltjes. Een orange juice besteld met weinig suiker, want dat stoppen ze hier overal in. De serveerster sprak geen Engels, dus Google Translate moest nog worden ingezet. Even later kreeg ik een zeer flauw oranje gekleurd drankje in een klein glaasje vol met ijs, wat meer naar ijsthee dan naar sinaasappelsap smaakte, dus ik vroeg mij af of dat goed was gegaan. Gelukkig bleek het een complimentory verfrissing te zijn die ze bovendien ook nog aanvulden als die leeg begon te raken. Prima tentje dus.

Aan de overkant van de straat zijn bouwvakkers op een meter of 15 hoogte hangend aan een touw een gevel aan het stucen of verven. Zou wat voor mij zijn… al heen en weer slingerend aan een touw met een troffel en een emmer met stuc.

Omdat ik mij weer ok voelde, heb ik mij weer ‘beter gemeld’ bij Ms Tra, zodat ze geen ambulance naar het hotel gaat sturen om mij naar het hospitaal te rijden 🤪 Ze heeft nu geregeld dat ik aan het begin van de middag wordt opgehaald bij het hotel en mee kan lunchen voorafgaand aan een tourtje langs de bezienswaardigheden van HCM.

Dat gaf mij de tijd om nog een massagesalon te zoeken, waar je hier werkelijk over struikelt. Het was immers al weer een paar dagen geleden. Gisteren waren we al langs een salon gelopen waar allemaal mooie meisjes in verleidelijke jurkjes in de zaak zaten, wat mij meer het idee van een bordeel dan een massagesalon gaf. De prijzen varieerden ook nogal, van wat ik op de borden zag staan. Uiteindelijk bij een zaakje blijven staan waar ze voor 270.000 VND een full body massage van een uur aanboden. Ik werd door een meisje meegenomen een steegje in, in plaats van het zaakje waarvan ik dacht dat zij was… Uiteindelijk achterin het steegje in een ruimte waar ik m’n schoenen uit moest doen en in veel te kleine slippers mocht stappen. So far so good.

Ik had niet helemaal scherp of het nu hetzelfde meisje was, maar het viel mij wel op dat ze haar Vietnamese jurk uittrok en mij in een weinig verhullend jurkje voorging naar de massageruimte op de eerste verdieping, waar ik mij uit mocht kleden. In tegenstelling tot eerdere massagesalon lag er geen broekje dat je geacht wordt over je ondergoed aan te trekken. Dus daar lag Wouter, in z’n onderbroek op de massagetafel. Ik moest op mijn rug liggen en de masseuse begon fanatiek aan mijn linkerbeen te werken, wat ik wat vreemd vond, want normaliter beginnen ze aan de rug en schouders en lig je op je buik. Toen ze wel erg lang met m’n linkerbeen bezig was, leek het mij toch nodig om vriendelijk in te grijpen. Ik had maar een uur de tijd en wilde ook graag dat de rest van mijn lichaam onder handen werd genomen. Dat heb ik geweten, vervolgens ging de turbo erop, in no time rug, schouders, om weer terug te komen bij m’n linkerbeen en ik mij weer op mijn rug moest draaien… Toen kwam het moment dat ik door kreeg dat ze mij meer wilde aanbieden dan een massage, door een paar ‘subtiele’ aanrakingen op punten die wat mij betreft geen onderdeel van een full body massage horen te zijn 🤪 

Nadat ik eerst niet reageerde en dat niet echt hielp heb ik haar daarna maar heel duidelijk gemaakt dat ik daar niet van gediend was. Na wat gepruttel over ‘no customer no money’ ging ze weer door met de eigenlijke behandeling, nadat ik had gevraagd hoe laat het was en aangaf dat ik nog maximaal tien minuten de tijd had. Vervolgens kwam de volgende aap uit de mouw, toen ik haar betaalde. Ik had al gelezen dat ze hier overal nogal brutaal om fooi vragen boven op de ‘basisprijs’, dus ik dacht dit voor te zijn door 300.000 VND te geven. Maar dat was haar niet genoeg, want volgens haar had ik gevraagd om een leg massage en had ik daarna gevraagd er een full body massage van te maken die duurder was. Tsja, zo lust ik er nog wel een paar… na wat Vietnamees tegengesputter, waarbij ze inmiddels een heel stuk minder vriendelijk naar me keek, liet ze me gaan. Volgende keer toch Leen maar weer meenemen, misschien dat ze dan begrijpen dat het mij alleen om massage gaat 🤣🤣

’s Middags ben ik keurig opgepikt door Dave, de tourguide waarmee Leen de ochtend op pad was.

Ochtend van Leen:

Vandaag excursie waar ik nog wat meer informatie over de verschillende oorlogen in Vietnam kreeg. Wouter heeft gisteren beslist om niet mee te gaan naar de Cu Chi Tunnels, omdat een paar uur in de bus zonder de nabijheid van een toilet nog niet prettig voelde. Ik werd om half acht opgehaald en uiteindelijk waren we met een groepje van vijf personen. Erg blij dat het zo een klein groepje is, want bij de tunnels zag je grote touringcars en liep iedereen in colonne, het is veel toeristischer dan de DMZ, dus erg blij dat we DMZ hebben gedaan. 

Saigon is de grootste stad van Vietnam, nl 14 miljoen inwoners die vanuit heel Vietnam komen. David, onze gids, is duidelijk afkomstig van Zuid-Vietnam, want je merkt in zijn verhaal overduidelijk dat hij moeite heeft met het feit dat het één land is geworden en nu een communistische land is. Voor Zuid-Vietnamezen is het Saigon en niet HCMC. Hij geeft aan dat het not done is om als zuiderling te trouwen met een noorderling. 

Vandaag is het zaterdag dus een stuk rustiger op de weg dan gisteren. Hij gaf aan dat er 8 miljoen scooters rond rijden, dus ik snap waarom het hele verkeer gisteren verstopt zat. Het is een populaire stad, omdat er nauwelijks vervuiling is, aangezien er aan twee kanten jungle is, de ene kant Cu Chi andere kant Mekong delta.

De Mekong delta is de voedsel leverancier van Vietnam, omdat het een heel vruchtbare grond heeft. Vietnam is de tweede grootste rijst exporteur ter wereld. 

De tunnels zijn specifiek voor het Zuiden omdat er hier een stevige klei grond is en geen bergen. In het noorden zochten ze bescherming tegen aanvallen in de grotten. De Cu Chi tunnels zijn 400 km lang. De originele tunnels waren 85 cm hoog en 65 cm breed, ik heb ook een stukje van 110 meter gelopen wat voor de toeristen verbreed is, nl 100 cm hoog en 75 cm breed. Dit was al zo smal om doorheen te kruipen, dat ik me niet kan voorstellen dat je in nog kleinere tunnels kon leven. Helaas was er weinig keus het was leven of dood, want als je je in de jungle liep werd je of neergeschoten of viel je ten prooi aan de dieren van de jungle of liep je in een boobytrap of een bamboeval, waar meerdere mensen gespietst werden en uiteindelijk stierven door het gif dat op de spiezen zat. Er zijn drie niveaus tunnels gebouwd. Als ventilatie gebruikten ze termietenheuvels, maar bv ook gaten die werden gegraven door dieren. Het is kleigrond waardoor versteviging niet nodig was, maar het was een hels karwei om de tunnels met de hand uit te graven. De tunnels zijn verbonden met de Saigon rivier, waarlangs wapens konden vervoerd worden. In de nacht verlieten de Vietcong de tunnels om de vijand gek te maken, ze stalen voedsel en wapens terwijl de vijand aan het slapen was en verdwenen dan via luiken terug in de grond. Aangezien de Amerikanen de vijand niet kon verslaan met wapens werden steeds extremere zaken in gezet, zoals brandbommen en uiteindelijk agent orange, op dit moment hebben nog 5.000.000 mensen last van de gevolgen, nl long- en huidkanker. Sinds 1995 keren de bewoners terug naar dit gebied, omdat het voorheen te vervuild en te gevaarlijk was. 

Toen we door het aangelegde stuk liepen, hoorde je op de achtergrond schieten. Het zorgde ervoor dat het toch wel een lugubere plek was te lopen, ondanks de vele toeristen, De overheid heeft hier het enige openbare schietterrein, waar je met verschillende wapens kan schieten. Je koopt kogels en dat geld gaat naar de overheid. Wat een hels kabaal. 

Als je als jongen 18 jaar oud wordt dan ga je verplicht het leger in voor 18 maanden. Verder studeren is geen reden om uitstel te krijgen. David is niet te spreken over het beeld dat wordt geschetst over hoe goed het allemaal geregeld is. Scholing zou gratis zijn en voor iedereen toegankelijk, maar als puntje bij paaltje komt dan moet er voor alles betaald worden, zelfs de lunch van de juffen. De gezondheidszorg is al even beroerd geregeld, als je verzekerd bent en wordt opgenomen in het ziekenhuis blijkt de meerderheid van de medicatie niet in het pakket te zitten en dan moet je ook nog geluk hebben dat je echte en de juiste medicatie krijgt. Traditionele medicatie is nog steeds erg populair in Vietnam, zoals medicatie tegen kanker wordt vanuit vruchten van bamboe gemaakt, bananen is goed tegen blaasproblemen, watermeloen voor de ogen. Dat laatste is goed om te weten, een extra reden om nog meer watermeloen te eten, want het is hier zo smaakvol in vergelijking met watermeloen van bij ons. 

We maakten ook nog een stop bij een fabriek waar ze lakwerk maken en verkopen. We kregen het hele proces uitgelegd. Het zijn slachtoffers van agent orange die daar werken. Het voelde een beetje als een toeristentrap. 

Tegen de middag reden we weer terug naar Saigon voor een bezoek aan de stad. Ik had app contact met Wouter en hij voelt zich beter, dus hij zal vanmiddag aansluiten. Om half twee waren we bij hotel Sanouvan om Wouter op te pikken. Hij had ook wat beleefd, maar dat hebben jullie al gelezen in zijn verhaal. 

We lunchten met noodles en daarna reden we door naar het witte paleis of het herenigingspaleis. In dit paleis woonde de Vietnamese generaal tot zijn dood. Het paleis is in 1975 werelberoemd geworden omdat een Noord-Vietnamese legertank door het hek is gereden en dat dit het einde was van de Vietnamoorlog. Er zijn op dat moment allerlei hoge piefen van Zuid-Vietnam en personeel van de Amerikaanse ambassade geëvacueerd met helicopters. Het paleis is nu een museum en alle zalen kunnen bezocht worden. Dave, onze gids, was nogal lang van stof en we kregen tot in detail van elke kamer een uitleg. Wouter en ik haakten snel af en ik kreeg idee de rest van de groep ook, maar we liepen allemaal gedwee mee. Het gebouw is vijf verdiepingen, waaronder drie bovengronds en twee ondergronds, nl bunkers die we ook konden bezoeken. Het hele paleis voelde Oostbloks aan en was oubollig ingericht. 

Toen reden we naar het Parijse district waar de kathedraal Notre Dame en postkantoor staat. De kathedraal staat zoals de Notre Dame in Parijs ook in de steigers. Blijkbaar duurt het al jaren en elk jaar wordt er gezegd volgend jaar is het klaar. 

De laatste stop was het War Remnant museum, een oorlogsmuseum over de oorlog in Vietnam. De fotoreportage was het meest aangrijpend, vooral de foto’s van de slachtoffers van agent orange. Het waren niet enkel Vietnamezen en kinderen die slachtoffer zijn geworden, maar ook Amerikaanse veteranen en hun kinderen, die gehandicapt ter wereld zijn gekomen. 

We zouden nog naar de markt gaan, maar het was inmiddels vijf uur en we zouden om zes uur weer worden opgehaald voor de foodtour, dus de markt hebben we geskipt. De was was nog niet bezorgd in het hotel, daarom nog snel even naar de wasserette gelopen. Gelukkig stond die daar en hebben we onze kleding weer compleet.

Vanavond werden we rond 18:20 opgehaald door twee jongens die ons op wederom een Vespa rond gingen rijden. Dit keer langs een aantal streetfood restaurantjes in verschillende wijken. De wijken zijn hier genummerd, een andere erfenis van de Franse kolonisator. Ons hotel staat in wijk 1, wijk 11 wordt gezien als het Beverly Hills van Saigon en wijk 8 is Chinatown. Zo heeft iedere wijk haar karakteristieken.

We begonnen de tour met een stop bij een Bánh mì, inmiddels al een favoriet van ons, dit keer een broodje belegd met allerlei lekkers en op ons verzoek medium spicy, wat alsnog best pittig was. Ik had de gids verzocht om een kleine portie omdat ik m’n maag en darmen weer in het gareel moet krijgen, maar ik had nog wel een halve willen hebben.

Daarna op naar een andere wijk, waar de flower market is en waar we werden samengevoegd met twee Nieuw-Zeelanders. Op weg ernaar toe zagen we al allerlei kunstbloemen, gekleurde bloemen en andere bloemachtige versieringen met veel bling bling, dit blijkt vanwege de viering van Nationale Vrouwendag op 20 oktober. Op de eigenlijke bloemenmarkt heel veel kraampjes met de meest waanzinnige boeketten en heel veel kraampjes met bloemen van een soort, waar bijvoorbeeld restaurants en hotels hun bloemen kopen om daar zelf boeketten mee te maken. Vlak ernaast begint dan weer een streetfood gedeelte, waar wij bij een kraampje werden gedropt en wat dingetjes uit mochten zoeken. Het exotisch gehalte viel gelukkig mee, Leen en ik hebben het gehouden bij een soort Vietnamese variant van de Griekse dolmades, maar dan niet met een blad van een wijnrank maar iets anders, een paddestoel (ik denk fluweelpootje) met een lapje gemarineerd rundvlees erom heen en een Vietnamees worstje. Alles werd heerlijk gebarbecued en smaakte goed. Leen kreeg in kader van vrouwendag nog een roos/kaars cadeau van één van de vespa-rijders.

De derde stop was in Chinatown. Wij stelden ons er een Rotterdam-achtig Chinatown bij voor, inclusief rode toegangspoort met draken, maar hier zie je eigenlijk alleen wat meer Chinese tekens aan de gevels hangen. Hier kregen we jonge tofu met wat toppings. Het was een zoet drabje met wat jelly-achtige dingetjes er op, mij niet gezien. Beleefdheidshalve heb ik er een paar happen van genomen, maar de rest heb ik laten staan. De Chinezen zijn uit Kanton afkomstig en spreken alleen Kantonees en Vietnamees vertelde de gids. 

De gids lachte zich trouwens de ballen uit z’n broek toen ik hem mijn avonturen van de ochtend vertelde. Hij zegt dat dit heel vaak voorkomt en dat je als man alleen geen happy ending wilt, je dit voorafgaand aan moet geven door te zeggen dat je geen ‘extra service’ verlangt 🤣🤣 Die extra service wordt trouwens apart in rekening gebracht en bedraagt volgens hem zo’n 1 miljoen VND, oftewel zo’n 37 Euro. Weer wat geleerd…

Laatste food-stop was een soort enorme hal, waar we fried rice, gefrituurde kip, een salad van rundvlees en een soort gestoomde geit geserveerd kregen. Die laatste was ook wederom niet onze favoriet, maar de rest smaakte heerlijk. Tijdens het eten nog wat gekeken naar de Premier League wedstrijd tussen Manchester United – Brentford, wat voor één van de Nieuw-Zeelanders erg leuk was, want hij was een grote Manchester-fan. Hij droeg er zelfs een club shirt van en bekende nog zeven andere club shirts te hebben.

Onze laatste stop was in een soort feest straat met allemaal discotheken, danseressen, Halloweenversieringen en nog meer gekkigheid. Een vrij nauw straatje met aan weerskanten decibel 100 +. Ik kan het niet anders beschrijven als een heksenketel. Je zult er per ongeluk maar je hotel hebben geboekt 🤣 Erg grappig om door heen te lopen en je te realiseren dat dit blijkbaar ook kan in een communistisch land, voor zover je dat in Ho Chi Minh City nog kunt beweren. Leen heeft een filmpje gemaakt, oordeel zelf…