Komodo eiland – Kanawa – Labuanbajo

Heerlijk geslapen! We hebben beter geslapen dan in de warme hotelkamer van Golo Hilltop. Er waaide een heerlijk verfrissende briesje, zodat je een dun dekentje wel kon verdragen. Rond een uur of half zes was ik wel wakker. Nog even rondgescharreld op de boot om de ultieme zonsopgangfoto te maken,  maar de zon kwam op achter de bergen. Genieten van het klotsende water tegen de boot, de fluitende vogels: ultiem vakantiegevoel midden op de Indische oceaan. We zagen ook een school vissen die af en toe uit het water sprong, opgejaagd door vogels die op jacht waren naar een lekker hapje. Rond half zeven kregen we ontbijt. Onze kok doet wel erg zijn best, we kregen een vers gebakken pannenkoek. Ik moet wel zeggen dat de bikinilijn aardig te lijden heeft onder al dit lekkere eten. Na de vakantie zal onze sporthonk weer volop in gebruik worden genomen. We vaarden eerst naar Komodo-eiland. Wouter spotte nog een dolfijn en een snuitvis die rechtop door het water liep ipv zwom. Gekeken op internet naar de soort, maar niet te vinden. We hebben hem maar tot “Jezusvis” gedoopt. We waren de tweede boot bij Komodo en daardoor was het nog erg rustig. De rangers beginnen zich wel goed voor te bereiden om een stormloop aan toeristen, want er is een een enorme steiger, voor grote boten en nieuwe kantoren voor de rangers, in aanbouw. We moesten opnieuw de toegangspas betalen en het was een beetje duurder dan gisteren, omdat het vandaag zondag is. We kozen opnieuw voor de medium trek van 5 km. We kwamen al snel weer een aantal huisvaranen tegen. Aan het begin van de wandeling zagen we een baby-varaan hoog in een palmboom. De baby’s maken in een dode palm hun huisje voor een aantal maanden. Ze leven van insecten en gekko’s. Je zag enkel zijn kopje uit een holletje steken. Op een tak hing ook een felgele slak. Het waren dezelfde soort slakken, die we eerder op de markt in Malang zagen met Mickey en Minnie Mouse erop getekend. Hier was de slak gelukkig puur natuur. We liepen een klein stukje verder en ja hoor onze eerste wilde varaan, die lag onder een boom te zonnen. We stonden even te kijken en een paar meter verder stond er één in de bosjes. We liepen ernaar toe en de gids maakte nog wat extra lawaai. Ik moet eerlijk zijn dat ik niet helemaal op mijn gemak was. Plots begon hij te lopen richting de andere varaan. De tong, ook zijn reukorgaan, kwam net als bij een slang uit zijn bek gesist. Toen hij de andere varaan passeerde maakte deze een blazend geluid en hij liep rustig door. Echt prachtig om te zien hoe zo’n groot lomp beest voortbeweegt. Een stukje verder zagen we er nog één in de bosjes. We hoopten maar dat ons dosis geluk voor het spotten van beesten, vandaag nog niet opgesoupeerd zal zijn door het zien van al die komodovaranen, want we gaan nog op zoek naar manta’s. We liepen nog naar een uitkijkpunt met zicht over zee en dan terug naar de rangerspost. Gisteren was het zien van de komodovaranen op Rinca speciaal, maar we zijn erg blij dat we deze ochtend pas naar Komodo zijn gegaan, want zoveel beesten zien in zo’n korte tijd, geweldig. We gingen weer een stuk varen naar het gebied waar de manta’s verblijven. Ik kan me voorstellen dat ze dat gebied uitkiezen. Er ligt plots een eilandje met wit zand in zee, de kleuren van de zee gingen van alle kleuren blauw naar turkoois. De kapitein zette de motor zachter en de kok ging op het voordek staan. De start naar manta’s turen kon beginnen. Wij keken ook in het water, maar ja naar wat moet je kijken. We cirkelden eerst op een plek, maar helaas geen geluk. We gingen naar een plekje waar meer boten lagen en ja hoor, twee stuks gespot. Snel duikbril, snorkelpijp en zwemvliezen aan en bommetje in zee. De manta’s gingen elk hun eigen weg en wij volgden er één. Wat een joekels! Ze zwemmen heel gracieus, nou ja ze bewegen met de uiteinde van hun vleugels of hoe noem je dat bij een vis. De manta zwom met de stroming mee en wij lieten ons ook meeglijden. In het begin was het een ondiep stuk, waardoor je ook allerlei andere visjes zag. Verderop werd het dieper en dus ook moeilijker te zien. Op een bepaald moment draaide ze en ging tegen de stroming zwemmen. Helaas ondanks ons zwemdiploma gingen wij dat niet redden. We zagen er ook nog een andere met wat wit/grijs aan de staart en de ogen. Later op internet opgezocht dat deze beesten wel tot 9 meter kunnen worden. Ik denk dat wij toch een baby-exemplaar gevolgd hebben.l Het is lastig inschatten, maar ik denk dat de manta een meter of drie was. De boot had ons gevolgd, gelukkig want we waren een heel eind afgedreven. We hebben al veel mooie dingen gezien, maar dat was echt een supergave ervaring. Inmiddels was het lunchtijd en ook nu kregen we weer een heerlijke maaltijd. Onze laatste stop van deze onvergetelijke trip was Kanawa eiland: een mooi wit strand waar we opnieuw konden snorkelen. Het is blijkbaar een populaire plek, want er lagen heel wat boten. Het was een erg mooi strand om te zien toen we kwamen aanvaren, maar het witte strand kon zeker een schoonmaakbeurtje gebruiken. Het was erg warm op het strand en hebben een plek onder een boom uitgezocht, want mijn velletje heeft al genoeg zon gezien vandaag. Wouter zijn teint is inmiddels om erg jaloers op te zijn. Er waren weer ontzettend veel visjes en ook veel nemo’s. Erg leuk als afsluiter van deze geslaagde tweedaagse boottrip. Vanaf het eiland was het nog een half uurtje varen. Afscheid genomen van de bemanning en de taxi bracht ons in een paar minuten naar het hotel. We hebben dezelfde kamer gekregen als de vorige keer. Ze waren een stuk vriendelijker bij aankomst. Er was nog een stagiaire aan het werk en die wilde graag met ons op de foto als hij ons een hand schudde om ons te verwelkomen. We zijn snel het zwembad ingedoken om het zoute zeewater van ons af te spoelen, want twee dagen zonder douche was toch lang genoeg geweest. We hebbennog even geluierd aan het zwembad. Op een bepaald moment kwam er een boze gast bij de receptie. Hij begon te klagen dat hij geen kamer had met uitzicht. Hij werd erg grof en begon te dreigen dat hij het hotel ten gronde zou richten, we schaamden ons in zijn plek. Toen de rust was weergekeerd nog even genoten van het uitzicht en de zonsondergang. ’s Avonds naar het centrum gelopen om te eten. Er zijn hier veel Italiaanse restaurants. Bij La Cucina gegeten, het smaakte heerlijk na drie weken Indonesiche maaltijden. Met de taxi teruggekeerd naar het hotel. Wouter deed nog een poging om te onderhandelen, maar ze lijken hier gewoon een fixed prijs van 50.000 te hebben.