Ubud

Vandaag werden we rond acht uur opgehaald voor een fietstourtje, geregeld door Greenbike. Gids en chauffeur, beiden genaamd Nyoman, blijkbaar derde kind in gezin, verzorgden de tour. Op basis van de naam weet je de hoeveelste in de rij de kinderen zijn. De tweede zoon heet altijd Made. Ze waren keurig op tijd en we werden bij een Duitse familie gevoegd. We reden eerst een stukje de heuvels in naar een koffie- en theeproeverij alias toeristentrap. Er was een tuin gemaakt met de verschillende planten, zowel arabica als robusta koffieplanten stonden naast elkaar. Iets wat gewoon niet kan, aangezien ze op verschillende hoogte staan, maar ja de toerist wil alles bij elkaar zien. Er stonden ook een aantal kooien met civetkatten erin. De gids zei dat ze maar tijdelijk in de kooien zaten, maar wij hadden onze twijfels. Er zat ook nog een vrouwtje de bonen te branden op een vuurtje, maar dat bleek vooral omdat wij eraan kwamen. Later liep Wouter er langs en de bonen stonden nog steeds op het vuur zonder dat de vrouw aan het roeren was. Volgens de gids was 45 min. non-stop roeren onmisbaar voor een goed resultaat. We kregen een pannenkoek, oeps, deze ochtend ook al bananenpannenkoek op. Gelukkig gaan we een stukje fietsen, want anders zou de weegschaal eerste periode na de vakantie wel eens niet mijn grootste vriend kunnen zijn. We kregen ook een proeverij, met slechts twee koffies en de rest thee met veel suiker. Het was niet mogelijk om een proeverij zonder suiker te doen. We werden als afsluiter nog even door de shop geleid, maar de kruiden die ik gisteren had gekocht kosten daar ongeveer drie keer zoveel. We reden nog een stukje verder en maakten een stop met uitzicht op Mount Batur. Deze keer zagen we de  berg wel liggen, want er was maar een beetje bewolking. We konden heel goed de lavastromen zien van de laatste uitbarsting in 2000. Bij de volgende stop stonden de fietsen klaar. Het duurde even vooraleer we konden vertrekken, want het Duitse stel met jongetje van een jaar of tien hadden wat moeite om de goeie maat fiets en helm te vinden. We fietsen op rustige weggetjes, soms door de velden, in het begin vooral mandarijnenbomen. De eerste stop was een bezoek aan een tradioneel Balinees huis. Het was blijkbaar een arm gezin en dat was ook wel aan de staat van het huisje te zien. Het belangrijkste huis, nl slaapplaats, inclusief keuken, voor de (groot)ouders ligt wat hoger en staat hier op het Noorden. Dit is bepaald door Mount Agung en India (het land die het Hindoeïsme in Bali introduceerde), ernaast op het Noord-Oosten staat de tempel. Afhankelijk van de rijkdom van de familie des te groter en meer versierd, oa met goud, is de tempel. Ernaast stond een huisje wat louter gebruikt wordt voor de ceremonieën, oa bevalling, huwelijk, maar ook het opbaren na overlijden. De gids vertelde nog wat over aantal ceremonieën, bv een baby mag pas na drie maanden de grond aanraken, want de baby kan de krachten van de aarde voor die tijd niet aan. Dit betekent dat de eerste drie maanden de baby continue getild moet worden. Nadat de meisjes voor de eerste maal ongesteld zijn geworden en de jongens de baard in de keel krijgen, worden 6 tanden gevijld met een metalen vijl. Volgens de gids een pijnlijke bedoening, waardoor je een week lang niet kan eten. Het helpt je om beter te kunnen weerstaan aan de zes zonden. Één ervan was dronkenschap, de gids was wel zo eerlijk om te bekennen, dat er toch meer nodig was dan enkel tanden afvijlen. Hij gaf aan dat vrouwen geen alcohol drinken, zelfs niet stiekem, want dan zou iedereen schande spreken. Hij beschreef nog het proces van cremeren. Blijkbaar is het erg duur. In zijn dorp wordt eenmaal per vijf jaar gecremeerd, dus als iemand overlijdt wordt de persoon begraven en als de gezamenlijke crematie plaats vindt, worden d botten opgegraven, schoongemaakt en verast. De as wordt naar zee gebracht en uitgestrooid. Na 12 dagen gaat de familie terug naar zee om de geest van de voorouder op te halen en mee te nemen naar de tempel op het terrein. Dit is de reden waarom huizen steeds van in de familie blijve, van oudste zoon naar oudste zoon, want alle voorouders huizen in de tempel. Er was ook nog een stenen gebouwtje waar de kinderen sliepen. We mochten een kijkje nemen, matras op de grond, maar wel tv aan de muur. Er stond ook een boel vee op het terrein, kippen, hanen, duiven, varkens. Bij de varkens was de lucht niet te harden. We fietsten een stukje verder, wat erg soepel ging, aangezien we eigenlijk alleen maar naar beneden fietsten, af en toe gingen we een stukje off road. We reden natuurlijk niet voor niets op een mountainbike. Op een bepaald moment gingen we een stukje stijl naar beden en ja hoor Leen kreeg het voor elkaar om uit te glijden en een zijlanding te maken in de berm. Wouter ging als volleerd mountainbiker naar beneden. Halverwege stopten we bij een tempel, nl. de centrumtempel van Bali. We mochten deze niet betreden als ongelovigen. We kregen een banaan een koekje en hadden genoeg energie om weer door te fietsen. We reden door een dorpje dat erg goed was in steenhouwen, nl het bouwen van de vele tempels. Je zag dat er goed geld verdiend wordt, vooral aan de grote van de tempels op het terrein. Grappig is dat bij elk huis waar we langs kwamen de hele voortuin vol tempels of onderdelen ervan stonden. Sommigen zijn gewoon cement en de duurdere versie is vermengd met lavastenen. We kwamen ook nog langs een les gamelan. Vanavond is het blijkbaar volle maan en zijn de schoolgaande kinderen gekleed in een speciale outfit en hebben ze mandjes bij zich om te offeren. Er wordt vandaag sowieso extra geofferd en gefeest. Ik had nog even gevraagd hoe het zit met de bloemen achter de oren en de rijst op het voorhoofd en in de hals, maar dat is een teken van “good luck”. De laatste stop voor de lunch was de rijstvelden. We hebben inmiddels al mooiere rijstvelden gezien dan deze, maar het blijft toch altijd leuk om te kijken. Onze gids Nyoman vond het leuk om foto’s te maken en vooral panorama’s dus we hebben een paar leuke plaatjes van ons tweeën. An het eindpunt stond de auto klaar en kregen we een vochtig doekje om ons stof en zweet af te poetsen. Al bij al was de hele tour erg goed verzorgd. We kregen nog een lunch in Green Kubu, midden in de rijstvelden: een kippesoepje vooraf en als hoofdgerecht een Indonesische rijsttafel. Het was heerlijk en keuze genoeg. Als toetje nog twee bolletjes ijs, dus ik ben bang dat we niet calorieneutraal geëindigd zijn vandaag. We namen afscheid van de gids en reden terug naar Ubud. We kwamen rond drie uur aan bij het hotel. Eerst nog een kopje koffie en thee op het terras, want er passeerde weer een regenbuitje. Gelukkig de eerste van de dag, maar helaas niet de laatste. De bui trok gelukkig snel over, dus op weg naar de The Kayma Spa: onze eerste Balinese massage. De massages zijn hier een stuk prijziger dan op Java, maar nog steeds erg goedkoop in vergelijking met Nederland. Elke massage is toch weer anders, maar ook deze keer was het heerlijk. Wouter en ik lagen op een tafel naast elkaar en kregen de full body massage. Na de massage zijn we nog oorringen gaan kopen, die Leen gisteren gespot had. Erna genoten van cocktail happy hour: classic mojito. We waren van plan om naar een warung recht tegenover het hotel te gaan, maar helaas deze zat vol. Wouter zag het niet zitten om aan de bar te hangen. Er stonden nl achterste delen van scooters en dat leek Wouter verre van comfortabel. We zijn weer gaan eten bij Dian, zoals de eerste dag, want het begon weer te hozen. Inmiddels zijn we al lang klaar met eten, maar de onweersbui die nu voorbij trekt blijft maar duren. Gelukkig zijn we inmiddels droog kunnen oversteken naar het hotel, behalve natte voeten in de sandalen, want er was inmiddels een aardige beek ontstaan in de straat. Spullen die we nodig hebben in Flores in één rugzak gestopt en de andere rugzak geven we morgen af bij het hotel in Sanur.